
چشمهایم را باز کردم.
اول فکر کردم خواب ماندهام.
فن سقفی هنوز آرام میچرخید.
از پنجره، نوار باریکی از نور خاکستری سحر روی کف آسایشگاه افتاده بود.
سرم را کمی بلند کردم.
«نوید...»
جوابی نیامد.
همیشه قبل از بیدارباش، یا غر میزد یا چیزی میگفت که همه بخندند.
دوباره صدایش زدم.
«نوید...»
سکوت.
خواستم از روی تخت پایین بیایم.
دستم را روی میله فلزی گذاشتم.
سرد بود.
نمیدانستم چرا دلم شور میزد.
نه ترس...
فقط حسی که آدم گاهی قبل از شنیدن یک خبر بد دارد.
نگاهم به تخت هجده افتاد.
پوتینهای حمید، مثل همیشه، کنار هم بودند.
بندهایشان باز.
دیشب، قبل از خواب، با همان وسواس همیشگی بازشان کرده بود.
خندیده بود و گفته بود:
«بند کفش رو با عصبانیت نکش. فردا هم قراره همین کفش پات باشه.»
آن موقع خندیده بودیم.
الان...
دلم میخواست دوباره همان جمله را بشنوم.
فقط یک بار دیگر.
از دور، صدای دویدن میآمد.
فریادهایی که کلماتشان را نمیفهمیدم.
چند نفر از بیرون اسمهایی را صدا میزدند.
اسمهایی که دیشب صاحب داشتند.
خواستم بلند شوم.
پاهایم فرمان نمیبردند.
نفسم سنگین شده بود.
نگاهم روی وسایل بچهها میچرخید.
استکان فلزی نوید.
حوله آبی اکبر که از تخت آویزان مانده بود.
قرآن کوچک رضا.
همه چیز سر جای خودش بود.
فقط...
انگار زمان از جایی به بعد، ادامه پیدا نکرده بود.
ناگهان یاد مادرم افتادم.
نمیدانم چرا.
نه از ترس.
نه از درد.
فقط تصویرش آمد.
داشت جلوی پنجره خانه، قالی را تکان میداد.
موهایش از زیر روسری بیرون آمده بود.
وقتی مرا دید، طبق عادت گفت:
«کفشاتو همون دم در دربیار.»
همیشه همین را میگفت.
همیشه.
لبخند زدم.
با خودم گفتم:
«چشم، مامان...»
صدای قدمهایی نزدیک شد.
کسی از بیرون فریاد زد:
«اینجا... این طرف...»
خواستم جواب بدهم.
لبهایم تکان خورد.
اما صدایی بیرون نیامد.
چشمم به کمد فلزی افتاد.
روی درِ کمد، با ماژیک مشکی نوشته بودم:
«فقط هشت ماه مانده.»
دیشب، قبل از خواب، یک خط روی عدد نه کشیده بودم.
با خودم گفته بودم:
«فردا میشود هشت.»
آدم چقدر راحت برای فردا برنامه میچیند.
...
صدای ساعت حمید بلند شد.
پنج و نیم.
همان ساعت همیشگی.
زنگش تمام آسایشگاه را پر کرد.
همیشه با عجله خاموشش میکرد.
میگفت از صدای زنگ متنفر است.
آن صبح...
زنگ تا آخر نواخت.
هیچ دستی دراز نشد.
هیچ صدایی غر نزد.
هیچ بالشی به طرفش پرتاب نشد.
فقط صدای ساعت بود.
و سکوت.
...
چند ساعت بعد، وسایل را جمع میکردند.
هر ساک، قرار بود به خانهای برگردد که صاحبش دیگر همراهش نبود.
یکی از سربازها ساک مرا برداشت.
زیپش را باز کرد.
داخلش چیز زیادی نبود.
دو دست لباس.
یک حوله.
یک شانه پلاستیکی که یکی از دندانههایش شکسته بود.
یک پاکت کوچک.
و دفترچهای با جلد قهوهای.
دفترچه را باز کرد.
آخرین صفحه، با خطی عجولانه نوشته شده بود:
«وقتی خدمت تمام شود، هیچ آرزوی بزرگی ندارم.
فقط میخواهم یک روز معمولی داشته باشم.
صبح، مادرم صدایم کند.
ظهر، پدرم از سر کار برگردد.
عصر، خواهرم کنترل تلویزیون را با من دعوا کند.
و شب...
روی تخت خودم بخوابم.
فکر میکنم آدم، قدر روزهای معمولی را خیلی دیر میفهمد...»
بعد از آن...
هیچ جملهای نبود.
فقط جای نوک خودکاری که روی کاغذ مانده بود.
انگار نویسندهاش میخواسته جمله بعدی را بنویسد.
اما فرصت، زودتر از او از راه رسیده بود.
روی کمد فلزی، پلاک کوچکی پیچ شده بود.
روی آن نوشته بودند:
تخت شماره ۱۷
چند روز بعد، تخت دیگری را جای آن گذاشتند.
پتوی تازهای رویش انداختند.
سرباز دیگری روی آن خوابید.
زندگی، رسم عجیبی دارد.
جای آدمها را پر میکند...
اما هیچوقت جای خالیشان را نه.