
سه دقیقه بود که هیچکس حرف نمیزد.
شفیع هنوز دفتر را در دست داشت.
باد از روی خاکریز میگذشت و گوشه برگههای دفتر را تکان میداد. دورتر، ایستگاه جنوب در تاریکی فرو رفته بود؛ ساختمانی کوتاه با چند اتاق که تا چند دقیقه پیش چراغهایش روشن بود.
حالا هیچ نوری دیده نمیشد.
مرادی به ساعتش نگاه کرد.
«سه و هفده.»
شفیع گفت:
«گفت کسی که نمیخواست صفحه آخر رو باز کنم، مرده.»
«آره.»
«ولی ما نمیدونیم کی رو میگه.»
مرادی نگاهش کرد.
«پس اول میفهمیم چه کسی میتونسته بدونه صفحه آخر چیه.»
شفیع دفتر را بست.
«خودمون.»
مرادی چیزی نگفت.
شفیع ادامه داد:
«من، شما، مسئول مخابرات...»
مکث کرد.
«و هر کسی که به این دفتر دسترسی داشته.»
مرادی گفت:
«یه نفر دیگه هم هست.»
شفیع منتظر ماند.
«کسی که میدونه تو صفحه آخر رو باز میکنی.»
شفیع آهسته گفت:
«همون مرد پشت بیسیم.»
مرادی جواب نداد.
هر دو از خاکریز پایین رفتند.
راه تا ایستگاه شاید دویست متر بود، اما در آن تاریکی طولانیتر به نظر میرسید.
هیچکس جرئت نمیکرد با چراغ حرکت کند.
از دور صدای موتور یک آمبولانس آمد و دوباره محو شد.
شفیع زیر لب گفت:
«آقا مرتضی.»
«جانم؟»
«اگه داخل ایستگاه کسی باشه چی؟»
«هست.»
شفیع ایستاد.
مرادی هم ایستاد.
«از کجا میدونی؟»
مرادی به پنجره ساختمان اشاره کرد.
پرده کنار رفته بود.
داخل اتاق تاریک بود.
اما روی میز، چیزی روشن بود.
یک چراغ کوچک.
شفیع گفت:
«پس چرا چراغ روشنه؟»
مرادی آرام جواب داد:
«چون کسی میخواد بفهمیم اینجاست.»
آنها نزدیکتر شدند.
درِ اصلی نیمهباز بود.
مرادی اسلحه را آماده کرد.
با دست اشاره کرد شفیع پشت سرش حرکت کند.
داخل ساختمان بوی دود میآمد.
نه دود انفجار.
بوی سیم سوخته.
اولین اتاق خالی بود.
یک صندلی افتاده بود.
لیوانی روی زمین شکسته بود.
سیم بیسیم از روی میز آویزان مانده بود.
شفیع جلو رفت.
دفتر ثبت مخابرات روی میز بود.
باز.
مرادی گفت:
«دست نزن.»
شفیع خم شد.
آخرین ثبت پیام را نگاه کرد.
۰۳:۰۲
اما زیر آن، با مدادی متفاوت نوشته شده بود:
۰۳:۰۵ ـ حذف شد.
شفیع گفت:
«پیام حذفشده؟»
مرادی نزدیک شد.
«اینجا چیزی حذف نمیشه.»
شفیع پرسید:
«پس این یعنی چی؟»
مرادی جواب نداد.
از اتاق کناری صدایی آمد.
یک ضربه.
هر دو برگشتند.
تق.
بعد سکوت.
مرادی انگشتش را روی ماشه گذاشت.
در اتاق را آرام باز کرد.
خالی بود.
اما یک صندلی وسط اتاق قرار داشت.
روی صندلی، یک بیسیم گذاشته بودند.
چراغ سبزش روشن بود.
شفیع آهسته گفت:
«این روشنه.»
مرادی گفت:
«دست نزن.»
بیسیم ناگهان صدا داد.
«شفیع.»
شفیع خشکش زد.
مرادی دستش را روی شانه او گذاشت.
صدای مرد ادامه داد:
«دفتر رو همراهت آوردی.»
شفیع به دفتر نگاه کرد.
«تو از کجا میدونی؟»
«چون مرادی هیچوقت بدون دفتر از سنگر خارج نمیشه.»
مرادی به شفیع نگاه کرد.
«من این دفتر رو امشب برنداشتم.»
شفیع سرش را بلند کرد.
«چی؟»
مرادی گفت:
«تو خودت برداشتی.»
سکوت.
شفیع دفتر را پایین آورد.
ناگهان چیزی در ذهنش جرقه زد.
«پس تو نمیدونی داخلش چیه.»
مرادی جواب نداد.
شفیع گفت:
«تو حتی نمیدونی صفحه آخر چی نوشته.»
مرادی آرام گفت:
«نه.»
صدای بیسیم آمد:
«اما من میدونم.»
شفیع نزدیک دستگاه شد.
«چی نوشته؟»
مرد جواب داد:
«اسم یک نفر.»
«چه کسی؟»
«کسی که سه شب پیش کشته شده.»
شفیع به مرادی نگاه کرد.
«چه کسی؟»
مرد گفت:
«مسئول شیفت ایستگاه جنوب.»
شفیع خشکش زد.
مرادی گفت:
«این امکان نداره.»
مرد جواب داد:
«چرا؟»
«چون گفتن مجروح شده و منتقل شده.»
صدای مرد آرام شد.
«چه کسی گفت؟»
مرادی ساکت شد.
«چه کسی بهت گفت زنده است؟»
مرادی جواب نداد.
مرد ادامه داد:
«مرادی، تو سه شب پیش خودت جنازهاش رو دیدی.»
شفیع به مرادی نگاه کرد.
«آقا مرتضی؟»
مرادی انگار چیزی را به یاد آورده باشد، یک قدم عقب رفت.
«نه.»
شفیع گفت:
«شما دیدیش؟»
«نه.»
«پس چرا گفتید مجروح شده؟»
مرادی سرش را پایین انداخت.
برای چند لحظه فقط صدای دستگاه شنیده میشد.
بعد گفت:
«چون همین چیزی بود که به من گفتن.»
شفیع آرام پرسید:
«چه کسی؟»
مرادی جواب نداد.
صدای بیسیم آمد:
«حالا صفحه آخر رو باز کن.»
شفیع انگشتش را روی جلد دفتر گذاشت.
مرادی گفت:
«صبر کن.»
شفیع ایستاد.
مرادی به او نگاه کرد.
«اگر اسم مسئول شیفت اونجاست، پس چرا کسی میخواست تو نبینیش؟»
شفیع گفت:
«شاید چون مرده.»
«نه.»
مرادی نزدیکتر آمد.
«اگر فقط اسم یک مرده بود، دلیلی برای ترسیدن وجود نداشت.»
شفیع فهمید.
«پس اسم مهم نیست.»
مرادی گفت:
«تاریخه.»
دفتر را باز کردند.
صفحه آخر پر از نوشته بود.
نه گزارش.
نه پیام.
فقط ساعتها.
تاریخها.
شمارههای کوتاه.
نام چند نفر.
شفیع شروع کرد به خواندن.
دوم مهر.
هفتم مهر.
دوازدهم مهر.
شانزدهم مهر.
مرادی گفت:
«اینها تاریخ عملیاتن.»
شفیع سر تکان داد.
«نه.»
انگشتش را روی یکی از تاریخها گذاشت.
«این تاریخها قبل از عملیات ثبت شدن.»
مرادی به او نگاه کرد.
شفیع ادامه داد:
«اینجا اسم گروهه.»
«بخون.»
شفیع خواند.
نام چهار نفر.
بعد تاریخ.
بعد یک علامت.
کنار هر چهار نفر یک علامت مشابه بود.
مرادی گفت:
«این علامت چیه؟»
شفیع جواب نداد.
چند صفحه عقب رفت.
در یکی از صفحات، همان علامت کنار نام یک سرباز دیده میشد.
کنارش نوشته شده بود:
مفقود.
صفحه بعد.
نام دیگری.
مفقود.
صفحه بعد.
یک اسم دیگر.
مفقود.
شفیع آهسته گفت:
«همهشون...»
مرادی گفت:
«چی؟»
«قبل از اینکه مفقود بشن، اسمشون اینجا بوده.»
سکوت.
بعد شفیع به پایین صفحه رسید.
یک اسم آنجا نوشته شده بود.
دستش لرزید.
مرادی پرسید:
«چی شده؟»
شفیع جواب نداد.
مرادی دفتر را از دستش گرفت.
چشمش روی آخرین اسم ثابت ماند.
شفیع کاظمی.
زیر اسم او یک تاریخ نوشته شده بود.
هفتم مهر ۱۳۶۱
مرادی آهسته گفت:
«امروز هفتم مهره.»
شفیع به او نگاه کرد.
هیچکدام حرف نزدند.
بیسیم روی صندلی دوباره روشن شد.
صدای مرد این بار خیلی نزدیک بود.
«حالا فهمیدی چرا باید زنده بمونی؟»
شفیع به دستگاه خیره شد.
«تو کی هستی؟»
مرد گفت:
«کسی که سه روز پیش سعی کرد جلوی ثبت اسمت رو بگیره.»
«چرا؟»
مکثی طولانی.
بعد:
«چون قرار نبود تو امشب اینجا باشی.»
شفیع گفت:
«پس کجا باید میبودم؟»
مرد جواب داد:
«در همان تپهای که قرار بود گروه را بفرستی.»
صدای انفجاری عظیم در دوردست پیچید.
زمین زیر پایشان لرزید.
شفیع و مرادی به سمت پنجره برگشتند.
در افق، شعلهای بزرگ بالا رفت.
تپه ۱۷۴.
شفیع به صفحه دفتر نگاه کرد.
نام خودش هنوز آنجا بود.
مرادی زیر لب گفت:
«گروه...»
شفیع گفت:
«ما گروه رو نفرستادیم.»
مرد پشت بیسیم پاسخ داد:
«میدونم.»
شفیع به دستگاه نزدیک شد.
«پس اون انفجار برای چی بود؟»
چند ثانیه سکوت.
بعد مرد گفت:
«برای اینکه کسی باور کنه شفیع کشته شده.»
و ارتباط قطع شد.
شفیع آرام به مرادی نگاه کرد.
«چه کسی باید باور کنه؟»
مرادی جوابی نداشت.
اما بیرون ایستگاه، در تاریکی، صدای یک موتور روشن شد.
کسی داشت دور میشد.
و این بار شفیع مطمئن بود:
آنها دیگر دنبال مرد پشت بیسیم نبودند.
مرد پشت بیسیم داشت آنها را به دنبال خودش میکشید.