بیسیم دوباره روشن شد.
این بار هیچکس حرف نزد.
فقط صدای خشخش بود؛ ممتد، خفه و نزدیک، مثل نفس کشیدن کسی که دهانش را درست کنار میکروفون گذاشته باشد.
شفیع به دستگاه نگاه میکرد.
مرادی دستش را روی اسلحه گذاشته بود.
صدای پشت در هم دیگر نمیآمد.
سه طرف سنگر ساکت شده بود؛ بیرون، راه باریک پشت سنگر و بیسیم.
مرادی با اشاره به شفیع فهماند چراغ را روشن نکند.
بعد خیلی آهسته گفت:
«ساعت چنده؟»
شفیع به ساعت مچیاش نگاه کرد.
«سه و چهار دقیقه.»
مرادی گفت:
«شش دقیقه.»
شفیع فهمید.
شش دقیقه تا ساعت سه و ده.
همان ساعتی که در اولین پیام برای حرکت گروه تعیین شده بود.
ناگهان صدای بیسیم واضح شد.
«گروه شناسایی آماده حرکت باشد.»
این بار صدا را میشناخت.
صدای فرمانده عملیات بود.
شفیع بیاختیار دستش را روی دستگاه گذاشت.
مرادی سرش را برگرداند.
شفیع گفت:
«این صدای خودشه.»
مرادی آرام جواب داد:
«میدونم.»
صدا ادامه داد:
«مسیر شمالی امن است. تکرار میکنم، مسیر شمالی امن است.»
شفیع به نقشه نگاه کرد.
با مداد قرمز، روی همان مسیر علامت بزرگی کشیده شده بود.
میدان مین.
او گفت:
«آقا مرتضی...»
مرادی انگشتش را روی دهان گذاشت.
صدای بیسیم قطع شد.
چند ثانیه بعد، صدای دیگری آمد.
«شفیع.»
این بار همان صدای ناشناس.
«بله.»
«به نقشه نگاه کن.»
شفیع چیزی نگفت.
«سمت چپ تپه ۱۷۴، یک راه خاکی هست.»
شفیع نقشه را جلو کشید.
راهی باریک روی نقشه وجود داشت که تقریباً دیده نمیشد.
«اون راه بستهست.»
«نه.»
«چرا؟»
«چون امشب بازش کردن.»
مرادی نزدیک آمد.
«چه کسی؟»
مرد جواب داد:
«کسی که قرار نبود زنده بمونه.»
شفیع سرش را بالا آورد.
مرادی هم به او خیره شده بود.
«منظورت چیه؟»
مرد گفت:
«دستور اول برای این بود که گروه سر جاش بمونه.»
مکث.
«دستور دوم برای این بود که حرکت کنه.»
شفیع گفت:
«این رو خودمون فهمیدیم.»
«نه. هنوز نفهمیدی چرا.»
صدای مرد آرام بود.
«اگر گروه حرکت کنه، وارد تله نمیشه.»
شفیع گفت:
«پس چرا فرستادنشون؟»
«برای اینکه کسی تصور کنه تله همونجاست.»
مرادی به نقشه خیره شد.
مرد ادامه داد:
«دشمن منتظر گروه شماست.»
شفیع پرسید:
«از کجا میدونی؟»
جوابی نیامد.
«تو کی هستی؟»
این بار مرد گفت:
«من کسیام که سه روزه دارم سعی میکنم این عملیات رو متوقف کنم.»
مرادی نزدیک بیسیم شد.
«پس چرا مستقیم با فرماندهی تماس نگرفتی؟»
صدای مرد تغییر کرد.
«چون فرماندهی هم بخشی از بازیه.»
مرادی برای لحظهای ساکت ماند.
بعد گفت:
«مدرک.»
مرد خندید.
«مدرک میخوای؟»
«آره.»
«صفحه هفده دفتر مخابرات رو بخون.»
شفیع سریع دفتر ثبت پیامها را برداشت.
صفحه هفده را باز کرد.
سه پیام ثبت شده بود.
یکی ساعت بیست و دو.
یکی ساعت بیست و سه.
و یکی ساعت بیست و چهار.
شفیع گفت:
«اینجا سه پیام ثبت شده.»
«بلند بخون.»
شفیع خواند.
مرادی ناگهان گفت:
«صبر کن.»
«چی؟»
مرادی دفتر را از دستش گرفت.
«این خط...»
اشاره کرد به پیام دوم.
«این خط رو تو نوشتی؟»
شفیع نگاه کرد.
«نه.»
مرادی گفت:
«من نوشتم.»
شفیع متعجب شد.
«کی؟»
«سه شب پیش.»
مرادی صفحه را جلو آورد.
«ولی من این پیام رو ثبت نکردم.»
شفیع چیزی نگفت.
مرادی به دستخط نگاه کرد.
واقعاً دستخط خودش بود.
اما تاریخ ثبت شده مربوط به امشب بود.
مرد پشت بیسیم گفت:
«حالا فهمیدی؟»
شفیع آرام پرسید:
«یکی داره دفتر رو دستکاری میکنه؟»
«نه.»
«پس چی؟»
مرد گفت:
«یکی داره کاری میکنه که شما باور کنید اتفاقها همین امشب افتادهاند.»
سکوت.
مرادی ناگهان چراغ را روشن کرد.
شفیع برگشت.
«چی کار میکنید؟»
مرادی گفت:
«باید بریم.»
«کجا؟»
«ایستگاه جنوب.»
شفیع به در نگاه کرد.
«اون مرد هنوز بیرونه.»
مرادی گفت:
«میدونم.»
«پس چطور بریم؟»
مرادی نقشه را برداشت.
«از راه پشت سنگر.»
شفیع گفت:
«ولی اونجا صدای اسلحه شنیدیم.»
مرادی مکث کرد.
«پس یعنی کسی اونجاست.»
«خودش؟»
«نمیدونم.»
بعد دفتر را به شفیع داد.
«این رو بردار.»
شفیع دفتر را گرفت.
«چرا من؟»
مرادی گفت:
«چون اگه من نیومدم، باید یکی بدونه دنبال چی بگرده.»
شفیع چیزی نگفت.
برای اولین بار حس کرد ترس واقعی، ترس از کشته شدن نیست.
ترس از این است که چیزی را بفهمی و دیگر نتوانی مثل قبل زندگی کنی.
مرادی در سنگر را نیمهباز کرد.
هوای بیرون سردتر بود.
نه صدای قدم.
نه صدای حرف.
هیچکس.
مرادی سرش را بیرون برد.
بعد برگشت.
«راه خالیه.»
هر دو بیرون رفتند.
چند قدم که دور شدند، شفیع برگشت و به سنگر نگاه کرد.
در نیمهباز بود.
نور چراغ هنوز داخلش میسوخت.
مرادی گفت:
«نایست.»
شفیع برگشت.
در راه باریک پشت سنگر حرکت کردند.
زمین زیر پا نرم بود.
بوی خاک خیس و دود در هوا مانده بود.
از دور صدای نوحه هنوز میآمد؛ ضعیف و گمشده میان صدای موتورهایی که در تاریکی حرکت میکردند.
شفیع گفت:
«آقا مرتضی.»
«جانم؟»
«اگه اون مرد راست گفته باشه...»
مرادی جواب نداد.
«پس چرا کسی باید بخواد گروه ما حرکت کنه؟»
مرادی چند قدم دیگر برداشت.
بعد گفت:
«چون شاید گروه ما هدف اصلی نباشه.»
شفیع ایستاد.
«پس چی؟»
مرادی برگشت.
«بیسیم.»
شفیع چیزی نگفت.
مرادی ادامه داد:
«شاید کسی نمیخواد آدمها رو جابهجا کنه.»
«پس چی میخواد؟»
مرادی به دفتر دست شفیع نگاه کرد.
«میخواد ببینه چه کسی به چه پیامی اعتماد میکنه.»
صدای انفجار در دوردست پیچید.
هر دو لحظهای ایستادند.
بعد صدای بیسیم کوچک شفیع بلند شد.
خشخش.
شفیع آن را از جیبش بیرون آورد.
پیام جدید آمده بود.
اما این بار صدایی در کار نبود.
فقط یک جمله روی صفحه دستگاه ثبت شده بود:
«شفیع، صفحه آخر دفتر را باز نکن.»
شفیع خشک شد.
مرادی به او نگاه کرد.
«چی نوشته؟»
شفیع جواب نداد.
چشمش روی دفتر ماند.
دفتر را برگرداند.
صفحه آخر بسته بود.
مرادی گفت:
«شفیع.»
شفیع آرام گفت:
«اون میدونه دفتر دست منه.»
مرادی چیزی نگفت.
شفیع صفحه آخر را لمس کرد.
«و میدونه من الان به چی فکر میکنم.»
مرادی دستش را روی مچ او گذاشت.
«بازش نکن.»
شفیع به او نگاه کرد.
«چرا؟»
مرادی گفت:
«چون اگه کسی بتونه از داخل بیسیم با تو حرف بزنه، احتمالاً میدونه داخل این دفتر چی نوشته شده.»
چند ثانیه سکوت کردند.
بعد شفیع پرسید:
«آقا مرتضی...»
«بله؟»
«شما مطمئنید این دفتر از اول دست خودمون بوده؟»
مرادی جواب نداد.
و این بار، برای نخستین بار، مرادی هم ترسید.
از دور، در تاریکی، چراغهای ایستگاه جنوب پیدا شد.
اما درست همان لحظه سه گلوله شلیک شد.
نه از سمت دشمن.
از سمت ایستگاه.
مرادی شفیع را به زمین کشید.
هر دو پشت خاکریز کوتاهی افتادند.
شفیع سرش را بلند کرد.
چراغهای ایستگاه یکییکی خاموش شدند.
و بعد...
بیسیمش روشن شد.
صدای مرد ناشناس آمد:
«حالا میتونی صفحه آخر رو باز کنی.»
شفیع به دفتر نگاه کرد.
«چرا؟»
مرد گفت:
«چون کسی که نوشته بود نباید بازش کنی، دیگه زنده نیست.»
ارتباط قطع شد.
شفیع و مرادی به چراغهای خاموش ایستگاه خیره ماندند.
و هیچکدام نمیدانستند مرد پشت بیسیم درباره چه کسی حرف زده است.