| بخارست، رومانی
ساعت یک و چهل دقیقهٔ بامداد بود و آدریان مارین برای سومین بار عاشق شده بود.
دختر موطلایی، برخلاف دو دختر قبلی، اسمش را به او گفته بود. آدریان حتی اسم را به خاطر داشت: الکساندرا. یا آندریا. چیزی شبیه این دو. مسئله این نبود که اسمش را فراموش کرده بود؛ مسئله این بود که در آن لحظه، اسم اهمیت چندانی نداشت. دختر دستش را دور گردن او انداخته بود، لب‌هایش نزدیک گوشش حرکت می‌کردند و آدریان از میان موسیقی سنگین، فقط خنده‌اش را می‌شنید.
دختر گفت: «تو همیشه این‌قدر خوشحالی؟»
آدریان لبخند زد.
گفت: «نه. امشب استثنائاً دارم نقش خودمو خوب بازی می‌کنم.»
دختر خندید و او را محکم‌تر به خودش نزدیک کرد.
آدریان از این پاسخ راضی بود. در بیست‌وسه‌سالگی، تازه کشف کرده بود که آدم می‌تواند با گفتن حقیقتی کوچک، دروغی بزرگ را باورپذیر کند.
باشگاه زیرزمینی «بهشت» در طبقهٔ منفی دو ساختمانی قدیمی در مرکز بخارست قرار داشت. نامش را صاحب باشگاه انتخاب کرده بود؛ مردی چاق با دندان‌های سفید و کت‌های گران‌قیمت که احتمالاً بهشت را فقط از روی صورت‌حساب‌هایش می‌شناخت. ورودی باشگاه شبیه دهان یک حیوان فلزی بود. آدم‌ها از پله‌های باریک پایین می‌رفتند و در انتهای مسیر، خودشان را به دست نور و موسیقی می‌سپردند.
آن شب، همه‌چیز به طرز حیرت‌آوری زیبا بود.
نورهای صورتی روی صورت‌ها می‌لغزیدند. دود مصنوعی از میان پاهای رقصندگان عبور می‌کرد. دی‌جی پشت دستگاهش ایستاده بود و با تمرکز جراحی، ضربان قلب جمعیت را بالا و پایین می‌برد. روی نمایشگر عظیمی بالای سرش، تصاویری از اقیانوس، کهکشان‌ها، صورت زنان و گل‌هایی نمایش داده می‌شد که پیش از شکفتن منفجر می‌شدند.
آدریان احساس می‌کرد درون یک رؤیای گران‌قیمت قرار گرفته است؛ رؤیایی که هزینهٔ ورودش را پرداخته بود و حالا می‌توانست هرقدر دلش خواست در آن بماند.
در اطرافش، آدم‌ها یکدیگر را می‌بوسیدند، فریاد می‌زدند، می‌خندیدند و با حرکاتی اغراق‌آمیز دست‌هایشان را بالا می‌بردند. مردی با کت سفید روی مبل ایستاده بود و برای جمعیتی که نمی‌شناخت، سخنرانی می‌کرد. دو دختر با چشمان بسته کنار هم می‌رقصیدند. پسری لاغر با پیراهنی نیمه‌باز، هر بار که نور به صورتش می‌خورد، لبخند تازه‌ای پیدا می‌کرد.
همه زیبا بودند.
حتی کسانی که زیبا نبودند، آن شب به زیبایی نزدیک شده بودند.
آدریان به این فکر کرد که شاید زندگی واقعی همین باشد؛ نه آن آپارتمان کوچک، نه دانشگاهی که دیگر به آن نمی‌رفت، نه پیام‌های مادرش که هر هفته می‌پرسید چه زمانی برای شام به خانه می‌آید. شاید زندگی همین چند ساعت بود که در آن هیچ‌کس از آدم نمی‌پرسید چه کرده، چه خواهد کرد یا چرا هنوز چیزی نشده است.
در اینجا، کافی بود حضور داشته باشی.
کافی بود بخندی.
کافی بود وقتی موسیقی اوج می‌گرفت، دست‌هایت را بالا ببری و وانمود کنی که این شادی از جایی درون خودت می‌آید.
آدریان نخستین بار سه ماه پیش به باشگاه آمده بود.
آن روزها هنوز دانشجوی معماری بود و با هم‌خانه‌اش در آپارتمانی نزدیک دانشگاه زندگی می‌کرد. از صبح تا عصر در کلاس‌ها می‌نشست، عصرها برای پرداخت اجاره کارهای گرافیکی انجام می‌داد و شب‌ها به صفحهٔ لپ‌تاپ خیره می‌شد. زندگی‌اش قابل‌قبول بود؛ آن‌قدر قابل‌قبول که نمی‌توانست دلیل ناراحتی‌اش را برای کسی توضیح بدهد.
پدرش رانندهٔ کامیون بود و بیشتر سال را در جاده می‌گذراند. وقتی آدریان کودک بود، پدرش را مردی می‌دانست که می‌تواند فاصله‌های ناممکن را طی کند. هر بار که از سفر برمی‌گشت، برایش شکلات می‌آورد و از شهرهایی حرف می‌زد که آدریان فقط نامشان را در کتاب‌های جغرافیا دیده بود.
اما با بزرگ‌شدن آدریان، سفرهای پدرش معنای دیگری پیدا کرده بودند. پدر همیشه در حال رفتن بود؛ حتی وقتی در خانه حضور داشت، ذهنش در جاده‌ای دیگر حرکت می‌کرد.
مادرش یک بار به آدریان گفته بود:
«پدرت بلد نیست خوشحال باشه، ولی آدم بدی هم نیست.»
آدریان پرسیده بود:
«پس فرقشون چیه؟»
مادر جوابی نداده بود.
آدریان بعدها بارها به آن گفت‌وگو فکر کرده بود. به این احتمال که آدم بتواند تمام عمرش را بدون آنکه بد باشد، بدون آنکه فاجعه‌ای به بار بیاورد، بدون آنکه حتی متوجه شود، از زندگی خودش غایب بماند.
شاید همین ترس بود که او را به باشگاه کشاند؛ ترس از اینکه یک روز، در چهل‌سالگی، پشت میزی بنشیند و بفهمد تمام کارهایی که انجام داده فقط برای این بوده‌اند که روز بعد دوباره از خواب بیدار شود.
اولین شب، الکل نوشیده بود و تا نزدیک صبح رقصیده بود. روز بعد سردرد داشت و از صدای تلفن بیزار بود، اما وقتی عکس‌های آن شب را دید، احساس کرد چیزی را تجربه کرده که دیگران از آن محروم‌اند.
بعد، شب دوم رسید.
و بعد شب سوم.
در شب چهارم، کسی به او ماده‌ای تعارف کرد که نامش را از قبل شنیده بود. آدریان از آن دسته آدم‌هایی نبود که خودش را بی‌احتیاط بداند. فکر می‌کرد دربارهٔ همه‌چیز به اندازهٔ کافی می‌داند؛ دربارهٔ خطر، دربارهٔ بدنش، دربارهٔ آدم‌هایی که به او نزدیک می‌شدند. تصور می‌کرد تفاوت میان او و کسانی که کنترل زندگی‌شان را از دست می‌دهند، در همین شناخت است.
او نمی‌خواست فرار کند. دست‌کم این‌طور به خودش می‌گفت.
می‌خواست تجربه کند.
می‌خواست یک شب، برای چند ساعت، از محدودیت‌های همیشگی‌اش بیرون بیاید.
و در آغاز، چنین به نظر می‌رسید که موفق شده است.
موسیقی روشن‌تر شد. چهره‌ها صمیمی‌تر شدند. فاصله‌ها از میان رفتند. آدم‌هایی که چند دقیقه پیش غریبه بودند، طوری حرف می‌زدند که انگار سال‌ها یکدیگر را می‌شناختند. آدریان احساس می‌کرد شوخی‌هایش بهتر شده‌اند، بدنش آزادتر حرکت می‌کند و دیگر آن صدای همیشگی درون سرش وجود ندارد که مدام از او می‌پرسد آیا به‌اندازهٔ کافی خوب است.
این مهم‌ترین بخش ماجرا بود.
او دیگر از خودش خجالت نمی‌کشید.
یا دست‌کم برای مدتی، نمی‌توانست خجالتش را احساس کند.
«به چی فکر می‌کنی؟»
الکساندرا بود؛ همان دختری که شاید آندریا نام داشت.
آدریان سرش را تکان داد.
«به هیچی.»
دختر لبخند زد.
«دروغ می‌گی.»
«همه دروغ می‌گن.»
«نه. بعضی‌ها فقط جواب نمی‌دن.»
آدریان به صورت او نگاه کرد. دختر زیبا بود، اما زیبایی‌اش در آن نور متغیر، شکل ثابتی نداشت. گاهی جوان‌تر به نظر می‌رسید و گاهی خسته‌تر از آنچه سنش اجازه می‌داد. چشم‌هایش برق می‌زدند و لب‌هایش از خنده سرخ شده بودند.
آدریان پرسید:
«تو چرا اینجایی؟»
دختر گفت:
«برای اینکه تو اینجایی.»
«من که تو رو نمی‌شناسم.»
«چه بهتر.»
بعد دست او را گرفت و از میان جمعیت عبور داد.
آن‌ها به بخش خلوت‌تری از باشگاه رفتند؛ جایی که نورها کم‌جان‌تر بودند و صدای موسیقی به جای آنکه مستقیماً به گوش برسد، از دیوارها عبور می‌کرد. چند نفر روی مبل‌های چرمی نشسته بودند. مردی با پیراهن ابریشمی سرش را روی شانهٔ زنی گذاشته بود و زن بی‌حوصله به سقف نگاه می‌کرد. کنار آن‌ها، پسری با لبخندی ثابت به تلفنش خیره شده بود.
دختر آدریان را به سمت خودش کشید و بوسید.
بوسه طولانی شد. آدریان دستش را روی کمر او گذاشت و احساس کرد تمام صداهای اطرافشان عقب می‌روند. گرمای بدن دختر، عطرش و تماس انگشتانش با موهای او، همه‌چیز را به تجربه‌ای شدید و نزدیک تبدیل کرده بود.
برای لحظه‌ای، هیچ فاصله‌ای میان آنچه می‌خواست و آنچه احساس می‌کرد وجود نداشت.
دختر پیشانی‌اش را به پیشانی او تکیه داد.
«تو خیلی تنهایی.»
آدریان خندید.
«این رو به همهٔ پسرهایی که می‌بوسی می‌گی؟»
«فقط به اون‌هایی که موقع بوسیدن، چشم‌هاشون باز می‌مونه.»
آدریان از او فاصله گرفت.
«من چشم‌هام بسته بود.»
«نه، عزیزم. داشتی به خودت نگاه می‌کردی.»
جمله در ذهنش ماند؛ نه به این دلیل که معنایش را فهمیده بود، بلکه چون نمی‌دانست چرا از شنیدنش ناراحت شده است.
دختر انگشتش را روی گونهٔ او کشید و گفت:
«بیا برقصیم.»
و دوباره به میان جمعیت رفتند.
آدریان می‌رقصید. دختر می‌خندید. نورها از روی بدن‌هایشان می‌گذشتند و موسیقی، بی‌آنکه به کسی اجازهٔ فکرکردن بدهد، همه را به حرکت وامی‌داشت.
بااین‌حال، از آن لحظه به بعد، آدریان متوجه چیزی شده بود که پیش‌تر نمی‌دید.
آدم‌ها مرتب یکدیگر را لمس می‌کردند، اما به‌ندرت به هم نگاه می‌کردند.
مردی زنی را در آغوش گرفته بود و هم‌زمان به دختری در آن سوی سالن چشم دوخته بود. دو دوست که لحظه‌ای پیش همدیگر را محکم بغل کرده بودند، حالا از هم فاصله گرفته و مشغول فیلم‌گرفتن از خودشان بودند. زنی با لباس نقره‌ای، درحالی‌که لبخند می‌زد، بارها صفحهٔ تلفنش را روشن می‌کرد تا ببیند کسی عکسش را پسندیده است یا نه.
آدریان ناگهان احساس کرد همه در حال اجرای نقشی هستند.
اما این فکر دوام نیاورد.
موسیقی تغییر کرد و جمعیت فریاد کشید.
او هم فریاد زد.
ساعت سه و بیست دقیقه، آدریان دیگر نمی‌توانست تشخیص دهد چند بار نوشیده است.
لیوان‌ها یکی پس از دیگری عوض شده بودند و هر بار که کسی از او می‌پرسید چه می‌خواهد، جوابش را پیش از فکرکردن می‌داد. الکل به او احساس سبکی می‌داد، اما آن سبکی با چیزی شبیه تهوع درهم آمیخته بود. بدنش گرم بود و دهانش خشک. قلبش تند می‌زد و نورهای باشگاه گاهی بیش از اندازه درخشان می‌شدند.
او این نشانه‌ها را نادیده گرفت.
در ذهنش، هنوز همان پسر موفقی بود که می‌توانست هر زمان اراده کند، به خانه برگردد.
الکساندرا را دیگر نمی‌دید.
به جایش با دختری مو قرمز صحبت می‌کرد که اسمش را نگفت. دختر از کارش حرف زد، از شهری که در آن بزرگ شده بود و از مردی که چند هفته پیش ترکش کرده بود. آدریان به حرف‌هایش گوش می‌داد، سر تکان می‌داد و گاهی چیزی می‌گفت که باعث خندهٔ دختر می‌شد.
برای مدتی، خودش را مردی مهربان و فهمیده تصور کرد.
بعد دختر گفت:
«تو واقعاً به حرف‌هام گوش می‌دی؟»
آدریان گفت:
«معلومه.»
دختر پرسید:
«پس اسم من چیه؟»
او مکث کرد.
دختر خندید، اما خنده‌اش این بار اندکی تلخ بود.
«اشکالی نداره. منم اسم تو رو نمی‌دونم.»
آدریان خواست پاسخ بدهد، اما دختر به جمعیت برگشت و در میان آدم‌ها ناپدید شد.
او همان‌جا ایستاد.
موسیقی بلندتر شد.
در نمایشگر بالای سرش، اقیانوسی آبی پدیدار شد که موج‌هایش از وسط سالن عبور می‌کردند. آدریان احساس کرد کف زمین زیر پایش حرکت می‌کند. آدم‌ها شبیه ماهی‌هایی شده بودند که در آبی مصنوعی شنا می‌کردند؛ دهان‌های باز، چشم‌های درخشان و بدن‌هایی که با ضربان موسیقی جلو می‌رفتند.
برای لحظه‌ای، از این تصویر لذت برد.
بعد ناگهان فهمید که نمی‌تواند صورت رادو را در ذهنش به یاد بیاورد.
رادو دوست قدیمی‌اش بود؛ همان کسی که آن شب او را به باشگاه آورده بود. آدریان می‌دانست دوستش کجاست. چند دقیقه پیش او را دیده بود که با دو نفر صحبت می‌کرد. می‌دانست موهای روشن دارد، خنده‌اش بلند است و همیشه هنگام حرف‌زدن دست‌هایش را حرکت می‌دهد.
اما صورتش، وقتی می‌خواست آن را در ذهن تصور کند، محو می‌شد.
آدریان چشم‌هایش را بست و دوباره تلاش کرد.
هیچ‌چیز.
با خودش گفت خسته شده است.
به طرف بار رفت، اما پیش از رسیدن، صدای مردی را شنید که نامش را صدا می‌زد.
برگشت.
پدرش آنجا ایستاده بود.
نه در لباس کار، نه با دست‌های خاک‌آلود و نه با آن چهرهٔ خسته‌ای که از کودکی می‌شناخت. کت خاکستری پوشیده بود و مثل مردی که برای مراسمی رسمی آماده شده باشد، صاف و بی‌حرکت ایستاده بود.
آدریان پلک زد.
پدرش هنوز آنجا بود.
«بابا؟»
مرد چیزی نگفت.
موسیقی ادامه داشت. آدم‌ها می‌رقصیدند. کسی از کنار پدرش گذشت و بدون برخورد با او ناپدید شد.
آدریان به سمتش رفت.
«تو اینجا چی کار می‌کنی؟»
پدرش نگاهش کرد.
«تو اینجا چی کار می‌کنی؟»
صدایش دقیقاً همان صدا بود؛ آرام، خسته و بدون کوچک‌ترین نشانه‌ای از تعجب.
آدریان گفت:
«دارم خوش می‌گذرونم.»
پدرش به اطراف نگاه کرد.
«واقعاً؟»
آدریان خواست بخندد، اما نتوانست.
«آره.»
پدرش گفت:
«پس چرا این‌قدر می‌خوای یکی ببینه که خوش می‌گذرونی؟»
آدریان عقب رفت.
مرد ادامه داد:
«تو حتی وقتی بچه بودی، اگه زمین می‌خوردی، اول به من نگاه می‌کردی ببینی دیدم یا نه. اگه دیده بودم، گریه می‌کردی. اگه ندیده بودم، بلند می‌شدی و می‌گفتی چیزی نشده.»
«خفه شو.»
«هنوزم همونی.»
«خفه شو!»
چند نفر به سمت او برگشتند.
پدرش دیگر آنجا نبود.
جایش مردی جوان ایستاده بود که پیراهنی براق پوشیده بود و با تعجب به آدریان نگاه می‌کرد.
«حالت خوبه؟»
آدریان به او خیره شد.
«پدرم رو ندیدی؟»
مرد نگاهی به اطراف انداخت.
«کدوم پدر؟»
آدریان چیزی نگفت.
مرد دستش را روی بازوی او گذاشت.
«بشین یه کم. رنگت پریده.»
آدریان دستش را پس کشید و از میان جمعیت به طرف سرویس بهداشتی رفت.
در راه، موسیقی همچنان او را دنبال می‌کرد. ضرب‌ها در سینه‌اش می‌کوبیدند و چهره‌ها با سرعتی نامعقول تغییر می‌کردند. هرکس به او نگاه می‌کرد، انگار برای لحظه‌ای کسی دیگر می‌شد؛ مادرش، استاد دانشگاه، دوست دوران مدرسه یا خودش در سن دوازده‌سالگی.
در آینهٔ سرویس بهداشتی، صورتش عادی بود.
این بار هیچ چهرهٔ غریبه‌ای وجود نداشت.
فقط پسری بیست‌وسه‌ساله بود که به لبهٔ روشویی چنگ زده بود و تلاش می‌کرد نفسش را منظم کند.
آب سرد به صورتش زد.
چند دقیقه گذشت.
وقتی سرش را بالا آورد، مردی کنار در ایستاده بود.
رادو بود.
«آدریان، لعنتی، کجا بودی؟»
آدریان به او نگاه کرد و این بار صورتش را شناخت.
همین شناخت ساده، چنان آسودگی عجیبی به او داد که نزدیک بود گریه کند.
رادو گفت:
«باید بریم.»
«چرا؟»
«چون حالت خوب نیست.»
آدریان خواست اعتراض کند، اما ناگهان معده‌اش منقبض شد. دستش را جلوی دهانش گرفت و خم شد.
رادو او را نگه داشت.
«آروم. به من نگاه کن.»
آدریان نگاهش کرد.
«من خوبم.»
رادو چیزی نگفت.
و همین سکوت، بیشتر از هر جمله‌ای او را ترساند.
بیرون باشگاه، هوا هنوز تاریک بود.
خیابان تقریباً خالی بود و چراغ‌های زرد روی آسفالت کشیده شده بودند. آدریان روی جدول نشسته بود و سرش را میان دست‌هایش گرفته بود. رادو کنار او ایستاده بود و با تلفنش صحبت می‌کرد.
آدریان به پنجره‌های ساختمان‌های اطراف نگاه کرد.
در یکی از آن‌ها، زنی پرده را کنار زد و به خیابان خیره شد. در پنجره‌ای دیگر، مردی با لباس خانه مشغول سیگارکشیدن بود. زندگی در پشت شیشه‌ها جریان داشت؛ آدم‌هایی که احتمالاً خوابشان می‌آمد، کسانی که برای صبحانه برنامه می‌ریختند و خانواده‌هایی که در چند ساعت دیگر بیدار می‌شدند و روز معمولی دیگری را آغاز می‌کردند.
آدریان حس کرد آن‌ها از دنیای دیگری هستند.
دنیایی که در آن، آدم‌ها برای اینکه صبح بتوانند از تخت بیرون بیایند، مجبور نبودند شب قبل چیزی را از خودشان بدزدند.
رادو تماسش را تمام کرد و کنارش نشست.
«ماشین میاد دنبالمون. می‌ریم بیمارستان.»
آدریان سرش را بالا آورد.
«لازم نیست.»
«بحث نکن.»
«فقط خسته‌ام.»
رادو به او نگاه کرد.
«تو از اول شب داشتی می‌گفتی حالت خوبه.»
آدریان لبخند کمرنگی زد.
«خب، شاید می‌خواستم باور کنم.»
رادو چیزی نگفت.
آدریان ادامه داد:
«می‌دونی بدترین قسمت ماجرا چیه؟»
«چی؟»
«اینکه چند ساعت پیش واقعاً خوشحال بودم.»
رادو نگاهش کرد.
آدریان به نورهای باشگاه خیره شد که از پشت شیشه‌های کوچک زیرزمین دیده می‌شدند.
«نه اینکه وانمود کنم. واقعاً حس می‌کردم همه‌چیز خوبه. انگار بالاخره یه چیزی درست شده بود. انگار منم می‌تونستم یکی از اون آدم‌هایی باشم که وقتی می‌خندن، لازم نیست به خودشون ثابت کنن دلیل دارن.»
مکث کرد.
«بعد یه‌دفعه همه‌چیز برگشت. حتی بدتر از قبل.»
رادو دست‌هایش را به هم مالید.
«فکر کنم باید یه مدت نیای اینجا.»
آدریان خندید؛ خنده‌ای کوتاه و بی‌جان.
«تو فکر می‌کنی مشکل اینجاست؟»
رادو جواب نداد.
آدریان به او نگاه کرد.
«اگه فردا برگردم خونه، اگه دیگه هیچ‌وقت پامو اینجا نذارم، فکر می‌کنی اون چیزی که توی سرمه، خودش می‌ره؟»
رادو گفت:
«نمی‌دونم.»
آدریان سرش را پایین انداخت.
«منم نمی‌دونم.»
برای مدتی، هیچ‌کدام حرف نزدند.
از داخل باشگاه، موسیقی تازه‌ای شروع شد. صدای جمعیت بالا رفت و کسی فریاد زد. انگار چند متر آن‌طرف‌تر، هیچ اتفاقی نیفتاده بود.
رادو گفت:
«می‌دونی، منم بعضی شب‌ها نمی‌خوام برگردم خونه.»
آدریان نگاهش کرد.
«چرا؟»
رادو شانه بالا انداخت.
«چون اونجا کسی نیست که منتظرم باشه.»
بعد، انگار از گفتن این جمله پشیمان شده باشد، بلند شد و به خیابان نگاه کرد.
آدریان چیزی نگفت.
برای اولین بار در آن شب، احساس کرد لازم نیست برای درک‌شدن، چیزی مصرف کند یا صدایش را بالاتر ببرد. کافی بود کنار کسی بنشیند که او هم، به شیوهٔ خودش، از بازگشت به خانه می‌ترسید.
ماشین رسید.
آن‌ها سوار شدند و بخارست آرام‌آرام از پشت شیشه عقب رفت.
چند هفته بعد، آدریان به باشگاه برنگشت.
این به معنای آن نبود که همه‌چیز ناگهان درست شده بود. بعضی شب‌ها هنوز همان کشش را احساس می‌کرد؛ میل به شنیدن موسیقی، به فراموش‌کردن ساعت، به قرارگرفتن میان آدم‌هایی که هیچ‌کدام از گذشته‌اش خبر نداشتند. گاهی حتی در خیابان، با شنیدن صدای موسیقی از پنجرهٔ یک ماشین، بدنش پیش از ذهنش واکنش نشان می‌داد.
او از این واکنش‌ها شرم داشت.
ابتدا سعی کرد به‌تنهایی از پسشان بربیاید. به خودش قول داد که دیگر هرگز آن شب را تکرار نکند. بعد فهمید قول‌دادن به خودش، وقتی تنهاست، آسان‌تر از عمل‌کردن به آن است.
سرانجام با مشاور مرکز دانشگاه تماس گرفت. در نخستین جلسه، بیشتر وقت را صرف توضیح‌دادن این موضوع کرد که آدم ضعیفی نیست و زندگی‌اش هم آن‌قدرها خراب نشده است.
مشاور به حرف‌هایش گوش داد و پرسید:
«اگر قرار نباشه ثابت کنی قوی هستی، دوست داری دربارهٔ چی حرف بزنی؟»
آدریان مدت زیادی ساکت ماند.
بعد گفت:
«نمی‌دونم چرا وقتی حالم خوبه، می‌ترسم که تموم بشه.»
آن روز، برای نخستین بار، دربارهٔ پدرش حرف زد. دربارهٔ دانشگاه، دربارهٔ احساس بی‌استعدادی‌اش و دربارهٔ اینکه چطور هر بار وارد جمعی می‌شود، پیش از آنکه کسی او را قضاوت کند، خودش شروع به قضاوت‌کردن خودش می‌کند.
هیچ‌چیز با یک جلسه حل نشد.
اما دست‌کم مسئله دیگر یک اتاق تاریک نبود که مجبور باشد به‌تنهایی در آن قدم بزند.
یک عصر، مادرش تماس گرفت و پرسید آیا برای شام به خانه می‌آید.
آدریان گفت:
«آره، میام.»
وقتی به خانه رسید، پدرش پشت میز نشسته بود و روزنامه می‌خواند. موهایش سفیدتر شده بودند و عینکش را پایین‌تر از حد معمول روی بینی گذاشته بود.
مادر از آشپزخانه گفت:
«دستاتو بشور، غذا حاضره.»
آدریان به پدرش نگاه کرد.
مرد روزنامه را پایین آورد.
«دانشگاه چه خبر؟»
آدریان می‌توانست مثل همیشه بگوید همه‌چیز خوب است. می‌توانست دربارهٔ پروژه‌ها حرف بزند و موضوع را عوض کند.
اما گفت:
«یه مدته حالم خوب نیست.»
پدرش روزنامه را تا کرد.
«چرا؟»
آدریان به دست‌های خودش نگاه کرد.
«نمی‌دونم. فکر می‌کنم خیلی وقته دارم سعی می‌کنم وانمود کنم همه‌چیز تحت کنترلمه.»
پدرش ساکت ماند.
آدریان انتظار داشت نصیحتی بشنود، جمله‌ای دربارهٔ مسئولیت یا سخت‌کوشی. اما پدر فقط پرسید:
«می‌خوای درباره‌ش حرف بزنی؟»
آدریان سرش را بالا آورد.
این ساده‌ترین پرسشی بود که پدرش می‌توانست بپرسد.
و بااین‌حال، سال‌ها طول کشیده بود تا آن را بشنود.
«آره.»
پدر روزنامه را کنار گذاشت.
«باشه. بگو.»
آدریان شروع کرد به حرف‌زدن.
بیرون، شهر به حرکت همیشگی‌اش ادامه می‌داد. اتوبوس‌ها از ایستگاه می‌گذشتند، پنجره‌ها روشن می‌شدند و آدم‌ها به خانه‌هایشان برمی‌گشتند. در جایی از بخارست، زیرزمینی با نام بهشت هنوز پر از نور و موسیقی بود و جمعیتی در آن می‌رقصیدند که شاید هرکدام برای چند ساعت، چیزی شبیه رهایی را تجربه می‌کردند.
آدریان نمی‌دانست چند نفر از آن‌ها فردا صبح از خودشان خواهند پرسید چرا با وجود آن همه خنده، احساس پوچی می‌کنند.
نمی‌دانست چند نفر دوباره برمی‌گردند.
فقط می‌دانست شادی آن شب دروغ نبود؛ دست‌کم نه به‌طور کامل.
خنده‌ها واقعی بودند. بوسه‌ها واقعی بودند. موسیقی واقعاً بدن‌ها را به حرکت درمی‌آورد و برای چند ساعت، آدم‌ها می‌توانستند دردهایشان را دورتر احساس کنند.
دروغ از جایی شروع می‌شد که آدم تصور می‌کرد برای تکرار آن چند ساعت، باید هر بار بخش بیشتری از خودش را جا بگذارد.
و شاید غم‌انگیزترین چیز دربارهٔ بهشت پلاستیکی همین بود:
هیچ‌کس مجبور نبود در آن خوشحال باشد.
فقط کافی بود تا وقتی موسیقی قطع نشده، وانمود کند هنوز می‌تواند خوشحال بماند.
آدریان سرش را پایین انداخت و به حرف‌زدن ادامه داد.
برای نخستین بار در مدت‌ها، لازم نبود لبخند بزند تا کسی باور کند حالش خوب است.
و برای نخستین بار، سکوت میان دو نفر به معنای تنهایی نبود.
