
ساعت هفت و چهلوپنج دقیقه صبح بود و بشریت در آستانه انقراض قرار داشت.
دیوار ماریا سقوط کرده بود، تایتانها وارد شهر شده بودند و صدای زنگ خطر از برجهای دیدهبانی به گوش میرسید. مردم در خیابانها میدویدند، سربازان سپاه شناسایی تجهیزاتشان را آماده میکردند و ارن یگر، با آن نگاه آتشین و اراده پولادینش، آماده بود بار دیگر به جنگ دشمنان بشریت برود.
من هم آماده بودم.
آماده بودم که سرم را روی نیمکت بگذارم و بخوابم.
البته اگر امتحان عربی اجازه میداد.
نمیدانستم چطور از زندگی عادی خودم سر از دنیای اتک آن تایتان درآورده بودم. نه کسی مرا احضار کرده بود، نه قدرتی به دست آورده بودم و نه حتی فرصت کرده بودم وصیتنامهای بنویسم. تنها چیزی که با خودم به این جهان آورده بودم، یک خودکار آبی، یک کارت ورود به جلسه و اعتمادبهنفسی بود که بهمحض دیدن جلد کتاب عربی، جان سپرده بود.
روی نیمکت چوبی کلاس نشسته بودم. روبهرویم ارن یگر، کنار دستش میکاسا آکرمن و پشت سرشان آرمین آرلرت نشسته بودند. همه یونیفرم نظامی پوشیده بودند. شنلهای سبز سپاه شناسایی روی پشتی صندلیها افتاده بود و تجهیزات مانور سهبعدی کنار دیوار چیده شده بود.
من اما یک سؤال مهم داشتم.
دستم را بالا بردم.
معلم گفت: «بله؟»
پرسیدم: «ببخشید آقا، اینجا مدرسه نظامیه یا دبیرستان؟»
گفت: «هر دو.»
«چطور ممکنه؟»
«در این کشور، هر دانشآموزی باید هم برای دفاع از بشریت آماده باشه، هم برای امتحان نهایی.»
کمی فکر کردم.
«یعنی اگه تایتانها بیان، امتحان لغو نمیشه؟»
معلم با تعجب نگاهم کرد.
«لغو؟ چرا باید لغو بشه؟ مگه تایتانها از برنامه امتحانات خبر دارن؟»
همان لحظه فهمیدم در این دنیا، مرگ به هر شکلی ممکن است اتفاق بیفتد؛ اما غیبت در امتحان، تحت هیچ شرایطی قابل قبول نیست.
معلم شروع به پخش برگهها کرد.
ارن با جدیت برگهاش را گرفت. میکاسا مدادش را آماده کرد. آرمین چند بار نفس عمیق کشید و زیر لب مطالبی را مرور کرد.
من برگهام را برگرداندم.
سؤال اول نوشته بود:
«جمله زیر را ترجمه کنید.»
زیر سؤال، جملهای عربی قرار داشت که به نظرم حتی خود زبان عربی هم از دیدنش خجالت میکشید.
به ارن نگاه کردم.
گفتم: «تو بلدی؟»
بدون اینکه سرش را برگرداند، گفت: «من برای آزادی میجنگم.»
گفتم: «منم برای نمره ده میجنگم. ولی فعلاً هر دومون داریم شکست میخوریم.»
ارن چیزی نگفت.
سؤال دوم را خواندم. اعرابگذاری.
سؤال سوم: صرف فعل.
سؤال چهارم: تشخیص فاعل و مفعول.
در سؤال پنجم، جملهای وجود داشت که احتمال میدادم نویسندهاش از دشمنان بشریت بوده باشد.
مداد را روی کاغذ گذاشتم و نوشتم: «به نام خدا.»
بعد چند ثانیه فکر کردم و زیرش اضافه کردم: «خدایا، خودت شاهدی که من تمام تلاشم را کردم.»
هنوز دعایم تمام نشده بود که زمین لرزید.
صدایی مهیب از بیرون بلند شد. پنجرهها به لرزه درآمدند و گردوخاک از سقف کلاس فرو ریخت. دانشآموزان از جا پریدند.
آرمین به پنجره خیره شد.
«نه... امکان نداره!»
ارن مشتهایش را گره کرد.
«تایتان کلوسال!»
من هم به پنجره نگاه کردم.
صورت عظیم و بیپوست غول از پشت دیوار ظاهر شده بود. چشمانش به ساختمان خیره مانده بود و بخار از سر و صورتش بالا میرفت. سایهاش روی کلاس افتاد و نور خورشید را بلعید.
میکاسا شمشیرهایش را بیرون کشید.
ارن فریاد زد: «همه عقب بمونید! من جلوش رو میگیرم!»
من دستم را بالا بردم.
«ببخشید آقا.»
معلم که داشت با خونسردی برگههای باقیمانده را مرتب میکرد، گفت: «بفرمایید.»
«اگه الان حمله کنه، وقت امتحان اضافه میشه؟»
معلم برای نخستین بار لبخند زد.
«چه سؤال خوبی. خیر.»
«چرا؟»
«چون سؤالها از قبل طراحی شدهاند.»
با خودم فکر کردم این مرد یا نابغه است یا باید فوراً تحت مراقبتهای ویژه قرار بگیرد.
ناگهان صدای شکستن شیشه بلند شد.
غول انگشتش را از پنجره داخل آورد.
چند نفر جیغ کشیدند. ارن به سمت در دوید. میکاسا پشت سرش حرکت کرد. آرمین داشت درباره مسیرهای فرار توضیح میداد.
معلم فریاد زد: «هیچکس حق نداره بدون اجازه از کلاس خارج بشه!»
ارن برگشت.
«مگه نمیبینید؟ غول وارد کلاس شده!»
معلم عینکش را جابهجا کرد.
«آقای یگر، شما مسئول نظم کلاس هستید یا من؟»
ارن چند ثانیه به او خیره ماند.
بعد آهسته به نیمکتش برگشت و نشست.
من زیر لب گفتم: «این دیگه از قدرت تایتان هم ترسناکتره.»
در همین لحظه، غول صورتش را از پنجره جلو آورد. بخار داغ به داخل کلاس هجوم آورد و کاغذها روی هوا پراکنده شدند.
همه به زمین افتادند.
من برگه امتحانم را محکم به سینه چسباندم.
غول از پشت شیشه شکسته به من خیره شد.
چشمانش کوچکتر از آن بودند که بشود از نگاهش چیزی فهمید، اما مطمئن بودم دارد به من میخندد.
فریاد زدم: «چیه؟! تو هم اومدی امتحان بدی؟!»
غول دهانش را باز کرد.
صدایی مهیب از گلویش بیرون آمد.
برای لحظهای فکر کردم میخواهد مرا ببلعد.
اما چیزی که گفت، زندگیام را تغییر داد.
«ببخشید... سؤال ششم رو بلدی؟»
همه ساکت شدند.
ارن با دهان باز به او نگاه کرد.
میکاسا شمشیرش را پایین آورد.
آرمین عینکش را مرتب کرد، با اینکه اصلاً عینک نداشت.
من آهسته پرسیدم: «چی گفتی؟»
غول سرش را کمی کج کرد.
«سؤال ششم. فعل مضارع. بلد نیستم.»
چند ثانیه سکوت برقرار شد.
بعد با تمام توانم فریاد زدم: «پس چرا اومدی اینجا؟!»
غول با ناراحتی گفت: «منم دانشآموزم.»
ارن از جایش بلند شد.
«تو دیوار ماریا رو خراب کردی! هزاران نفر رو به خاک و خون کشیدی!»
غول با بیحوصلگی گفت: «اون مال پارساله. الان اومدم امتحان بدم.»
آرمین آرام پرسید: «چند سالته؟»
«بیستوهفت.»
«و هنوز عربی پاس نکردی؟»
غول آهی کشید. بخار از بینیاش بیرون زد و یکی از نیمکتها آتش گرفت.
«سه بار افتادم.»
من برگهام را بالا گرفتم.
«برادر من، من خودم دارم میافتم. بیا کنار هم بشینیم، شاید نمرههامون رو با هم جمع کنن.»
معلم از پشت میز فریاد زد: «صحبت ممنوع!»
غول سرش را عقب برد.
«ببخشید آقا.»
معلم گفت: «شما کارت ورود به جلسه دارید؟»
غول برای لحظهای مکث کرد.
بعد دست عظیمش را از پنجره بیرون برد.
همه با وحشت منتظر ماندند.
چند ثانیه بعد، کارت ورود به جلسهای به اندازه یک فرش وارد کلاس شد.
معلم آن را گرفت و بررسی کرد.
«اسم؟»
«برتاولت هوور.»
«رشته؟»
«علوم انسانی.»
«وضعیت تحصیلی؟»
«مشروط.»
معلم آهی کشید.
«باز شما؟»
غول سرش را پایین انداخت.
«آقا، این آخرین فرصتمه.»
من دیگر نمیتوانستم جلوی خودم را بگیرم. از شدت خنده شکمم درد گرفته بود.
ارن با ناباوری گفت: «تمام این مدت فکر میکردم تو برای نابودی بشریت اومدی!»
برتاولت با ناراحتی جواب داد: «بشریت رو بعد از امتحان نابود میکنم. الان تمرکزم به هم میریزه.»
لیوای آکرمن درست در همین لحظه وارد کلاس شد.
با دیدن غول، دستش را به سمت شمشیر برد. اما وقتی کارت ورود به جلسه را دید، ایستاد.
«باز هم تو؟»
برتاولت گفت: «کاپیتان، من فقط برای امتحان اومدم.»
لیوای به معلم نگاه کرد.
«چرا این موجود هنوز اخراج نشده؟»
معلم گفت: «اخراجش کنیم، میره بیرون و دیوار رو خراب میکنه. اینجا حداقل تحت کنترله.»
لیوای چند ثانیه فکر کرد.
بعد رو به برتاولت گفت: «بشین.»
غول با خوشحالی به سمت یک نیمکت رفت.
نیمکت زیر وزن انگشتش خرد شد.
لیوای چشمهایش را بست.
«نه، روی زمین بشین. و اگر خاک بلند کنی، خودت کلاس رو تمیز میکنی.»
برتاولت گوشهای از کلاس نشست و شروع کرد به نوشتن.
من دوباره به برگهام نگاه کردم.
سؤال ششم هنوز سفید بود.
آهسته به سمت غول خم شدم.
«برتاولت؟»
«جانم؟»
«تو که سه بار افتادی، سؤال ششم رو بلدی؟»
غول با افتخار گفت: «آره. این یکی رو بالاخره یاد گرفتم.»
«چی میشه؟»
«نمیگم.»
«چرا؟»
«رقیبیم.»
چنان ناامیدیای در وجودم شکل گرفت که حتی تایتانها هم نمیتوانستند به آن دست پیدا کنند.
چند دقیقه گذشت.
صدای انفجار از بیرون میآمد. سپاه شناسایی با تایتانها درگیر بود. دیوارهای شهر یکی پس از دیگری فرو میریختند و معلم هر چند دقیقه یک بار اعلام میکرد که فقط زمان امتحان باقی مانده است.
بالاخره به سؤال آخر رسیدم.
«متن زیر را ترجمه کنید.»
متن، هشت خط عربی بود.
هشت خط.
در آن لحظه، هشت خط عربی از تمام تاریخ جنگهای بشریت مهمتر به نظر میرسید.
برگه را بلند کردم و به معلم نشان دادم.
«آقا، من اینو بلد نیستم.»
«پس هرچی بلدی بنویس.»
«من حتی نمیدونم از کجا شروع میشه.»
«از سمت راست.»
کلاس برای چند لحظه ساکت شد.
بعد آرمین سرش را روی میز گذاشت.
ارن با صدای خفهای گفت: «من دیگه نمیخوام برای آزادی بجنگم.»
میکاسا به او نگاه کرد.
«ارن؟»
«میخوام برم رشته هنر.»
لیوای از ته کلاس فریاد زد: «همه ساکت!»
و من، در میان آن آخرالزمان باشکوه، با نهایت تمرکز نوشتم:
«این متن درباره موضوعی است که نویسنده آن را میداند، اما من نمیدانم.»
زیرش هم نوشتم: «با احترام، دانشآموز شما.»
بالاخره زنگ پایان امتحان به صدا درآمد.
معلم برگهها را جمع کرد.
ارن با چهرهای شکستخورده به برگهاش نگاه میکرد. میکاسا سعی میکرد او را آرام کند. آرمین از پنجره به شهری نگاه میکرد که حالا دیگر تقریباً وجود نداشت.
برتاولت خوشحال بود.
به من گفت: «فکر کنم این بار قبول بشم.»
پرسیدم: «چطور؟»
گفت: «سؤال ششم رو درست جواب دادم.»
«بقیه چی؟»
«بقیه رو سفید گذاشتم.»
«پس چرا خوشحالی؟»
غول لبخند زد.
«چون پارسال سؤال ششم رو هم بلد نبودم.»
در همان لحظه، معلم برگه مرا برداشت و نگاهی به آن انداخت.
چهرهاش تغییر کرد.
عینکش را برداشت.
دوباره به برگه نگاه کرد.
بعد به من خیره شد.
«شما...»
قلبم فرو ریخت.
«بله آقا؟»
برگه را بالا گرفت.
«شما اسم خودتون رو هم اشتباه نوشتید.»
خواستم توضیح بدهم که ناگهان تمام کلاس لرزید.
سقف شکافت.
صدای غرش مهیبی از بالا شنیده شد.
برتاولت فریاد زد: «نه! این یکی دیگه کیه؟!»
همه سرشان را بالا گرفتند.
سایهای عظیم روی کلاس افتاد.
معلم، با برگه امتحان من در دست، آهسته گفت:
«تایتان مؤنث...»
ارن شمشیرهایش را بیرون کشید.
لیوای آماده حمله شد.
آرمین فریاد زد: «باید فرار کنیم!»
و من برای نخستین بار در آن روز، با تمام وجودم تصمیم گرفتم که دیگر به هیچ مدرسهای نروم.
تایتان مؤنث سقف را کنار زد.
صورتش را پایین آورد.
به من نگاه کرد.
بعد برگه امتحانم را از دست معلم گرفت، آن را خواند و با صدایی آرام گفت:
«دو از بیست.»
دنیا متوقف شد.
حتی غولها هم دیگر حرکت نمیکردند.
ارن به زانو افتاد.
میکاسا دستش را روی دهانش گذاشت.
آرمین شروع به گریه کرد.
لیوای زیر لب گفت: «این دیگه غیرقابل بخششه.»
من به آسمان نگاه کردم و فریاد زدم:
«خدایا! من چرا اصلاً به دنیا اومدم؟!»
و درست در همان لحظه...
از خواب پریدم.
با وحشت روی تخت نشسته بودم. قلبم تند میزد. چند ثانیه طول کشید تا بفهمم نه دیواری خراب شده، نه غولی پشت پنجره است و نه معلم عربیای در کار است.
همهچیز تمام شده بود.
با آسودگی نفس کشیدم، دستم را روی سینهام گذاشتم و گفتم:
«خدا رو شکر... خواب بود.»
بعد به ساعت نگاه کردم.
هنوز صبح زود بود.
گوشیام را برداشتم و برای چند دقیقه در اینترنت چرخیدم. عکس ارن را دیدم. بعد عکس برتاولت را.
ناگهان یادم افتاد که در خواب، برتاولت سؤال ششم را بلد بود.
با خودم گفتم: «عجب خواب مسخرهای!»
از تخت بلند شدم و به سمت آشپزخانه رفتم تا یک لیوان آب بخورم.
همان موقع، صدای مادرم از اتاق کناری آمد:
«پاشو! مگه امروز امتحان عربی نداری؟»
لیوان از دستم افتاد.
به آرامی برگشتم.
«چی گفتی؟»
مادرم دوباره گفت: «امتحان عربی! دیشب خودت گفتی!»
به دیوار تکیه دادم.
نه.
نه، امکان نداشت.
من سالها بود مدرسه نمیرفتم.
با صدایی لرزان گفتم: «مامان... من چند سالمه؟»
مادرم از اتاق بیرون آمد و با نگرانی نگاهم کرد.
«باز چی شده؟»
خواستم جواب بدهم که ناگهان صدای مهیبی از پشت پنجره بلند شد.
شیشهها لرزیدند.
سایهای عظیم روی دیوار افتاد.
آهسته سرم را چرخاندم.
یک صورت عظیم و بیپوست پشت پنجره بود.
غول کلوسال.
چشمانش به من خیره شده بود.
دهانش را باز کرد.
و با صدایی که تمام ساختمان را لرزاند، گفت:
«داداش... جزوه عربی رو آوردی؟»
جیغ کشیدم و دوباره از خواب پریدم.
این بار واقعاً در اتاق خودم بودم.
ساعت را نگاه کردم.
شش صبح.
نفس راحتی کشیدم. صورتم را با دست پوشاندم و چند لحظه به سقف خیره ماندم.
بعد با خودم گفتم:
«عجب مغزی دارم من! آدم تو خواب هم دست از سر خودش برنمیداره.»
گوشیام را برداشتم تا ساعت را تنظیم کنم.
یک اعلان روی صفحه ظاهر شد.
تقویم: امتحان عربی — امروز، ساعت ۸ صبح.
چند ثانیه به صفحه خیره ماندم.
بعد گوشی را خاموش کردم.
پتو را روی سرم کشیدم و تصمیم گرفتم تا آخر عمر از هیچ تقویمی استفاده نکنم.
چون بالاخره یک چیزی را در زندگی فهمیده بودم:
تایتانها شاید بتوانند دیوارها را خراب کنند.
اما هیچ قدرتی در جهان نمیتواند آدم را بهاندازه امتحان عربی از پا دربیاورد.