پاییز فصل مرگ نیست.
مرگ، خیلی پیش‌تر از آنکه برگ‌ها از شاخه جدا شوند، تصمیم خودش را گرفته است.
پاییز فقط فصلی است که این تصمیم را به چشم آدم می‌آورد.
درخت، تمام تابستان را سبز می‌ماند؛ بی‌آنکه کسی از او بپرسد این همه سبزی تا کِی دوام خواهد داشت. برگ‌ها به شاخه‌هایشان اعتماد دارند، سایه می‌سازند، زیر آفتاب می‌لرزند و خیال می‌کنند ماندن، یکی از قوانین طبیعت است.
بعد روزی می‌رسد که دیگر نیستند.
نه حادثه‌ای اتفاق افتاده، نه کسی درخت را از جا کنده است.
فقط چیزی درونشان تمام شده.
شاید برای همین است که آدم‌ها پاییز را دوست دارند؛ چون در میان تمام فصل‌ها، تنها فصلی است که بی‌صدا به ما یادآوری می‌کند هیچ‌چیز به خاطر دوست داشته شدن، ماندنی نمی‌شود.
آدم‌ها هم شبیه برگ‌ها هستند.
با این تفاوت که برگ نمی‌داند آخرین باری که به شاخه نگاه می‌کند، آخرین بار است.
آدم می‌داند.
گاهی حتی روز و ساعتش را هم می‌داند.
و این، بی‌رحمانه‌ترین بخشِ زنده بودن است.
مایک بعدها فهمید که مرگ همیشه با صدای بلندی وارد زندگی آدم نمی‌شود.
گاهی در اتاقی سفید می‌نشیند، پشت میز پزشکی که سعی می‌کند صدایش نلرزد.
گاهی در جواب آزمایشی پنهان می‌شود.
گاهی در تارهای مویی که صبح روی بالش می‌بینی و به خودت می‌گویی لابد طبیعی است.
و گاهی هشت ساله است.
چشم‌های قهوه‌ای دارد.
شب‌ها از تو می‌خواهد چراغ راهرو را روشن بگذاری، چون می‌گوید تاریکی خانه را بزرگ‌تر می‌کند.
اسمش دیوید است.
و پدرش، مایک، هنوز نمی‌داند چگونه باید به کودکی توضیح بدهد که بعضی رفتن‌ها، راه برگشتی ندارند.
او فقط می‌داند یک روز پاییزی، وقتی دست دیوید را در دست گرفته بود، برای اولین بار متوجه شد دست پسرش از دست خودش کوچک‌تر نیست.
خیلی کوچک‌تر است.
آن‌قدر کوچک که مایک می‌توانست تمام آن را در کف دستش پنهان کند.
و آن روز، برای نخستین بار، از خودش پرسید:
اگر روزی این دست دیگر دست مرا نگیرد، من با این همه دستِ خالی چه خواهم کرد؟
دیوید آن لحظه داشت به ویترین یک مغازه نگاه می‌کرد.
یک هواپیمای اسباب‌بازی پشت شیشه بود.
لبخند زد و گفت:
ـ بابا، اگه یه روز پولدار شدی، اون رو برام می‌خری؟
مایک خندید.
ـ اگه پولدار بشم، کل مغازه رو می‌خرم.
دیوید برگشت و با جدیت نگاهش کرد.
ـ نه.
ـ چرا؟
ـ چون من فقط همون هواپیما رو می‌خوام.
مایک پرسید:
ـ چرا؟
دیوید دوباره به ویترین نگاه کرد.
ـ چون وقتی آدم فقط یه چیز می‌خواد، بیشتر احتمال داره بهش برسه.
مایک آن روز خندید.
هنوز نمی‌دانست پسرش درباره‌ی هواپیما حرف نمی‌زند.
دو هفته بعد، دیوید دیگر صبح‌ها صبحانه نمی‌خورد.
نه اینکه اشتهایش کاملاً از بین رفته باشد؛ فقط هر چیزی را چند لقمه می‌خورد و بعد قاشق را کنار بشقاب می‌گذاشت.
مایک اول فکر کرد به خاطر مدرسه است.
بعد فکر کرد شاید از غذایی که درست کرده خوشش نمی‌آید.
یک صبح نیمرو درست کرد.
دیوید نگاهی به بشقاب انداخت.
ـ باز هم تخم‌مرغ؟
ـ دیروز گفتی دوست داری.
ـ دیروز دیروز بود.
مایک خندید.
ـ عجب آدم سختگیری شدی.
دیوید لبخند زد، اما قاشق را برنداشت.
مایک نشست روبه‌رویش.
ـ چی شده؟
ـ هیچی.
ـ وقتی می‌گی هیچی، معمولاً یه چیزی هست.
دیوید به بشقاب نگاه کرد.
ـ زود سیر می‌شم.
ـ مریضی؟
ـ نه.
بعد چند لحظه سکوت کرد.
ـ فقط انگار شکمم دیگه جا نداره.
مایک دستش را روی پیشانی او گذاشت.
تب نداشت.
ـ امروز مدرسه نمی‌ری.
دیوید فوراً اعتراض کرد.
ـ چرا؟
ـ چون من گفتم.
ـ این دلیل نیست.
ـ برای پدرها هست.
دیوید خندید.
ـ پس فردا من می‌گم مدرسه نرو.
ـ اگه دلیل خوبی داشته باشی.
ـ دلیل دارم.
ـ چیه؟
ـ چون پسرتم.
مایک خندید.
آن خنده بعدها بارها به ذهنش برگشت.
خنده‌ای معمولی.
در یک صبح معمولی.
پیش از آنکه هیچ‌کدام بدانند بعضی صبح‌ها، آخرین صبح‌های معمولی زندگی‌اند.
اولین آزمایش‌ها چیز مشخصی نشان نداد.
آزمایش دوم هم.
اما وقتی کبودی کوچکی روی بازوی دیوید پیدا شد و چند روز بعد تب‌های شبانه شروع شد، پزشک گفت بهتر است آزمایش‌های دقیق‌تری انجام دهند.
مایک در تمام مسیر بیمارستان ساکت بود.
دیوید روی صندلی کنار او نشسته بود و از پنجره بیرون را نگاه می‌کرد.
گفت:
ـ بابا؟
ـ جانم؟
ـ چرا این‌قدر آرومی؟
ـ دارم رانندگی می‌کنم.
ـ نه. وقتی رانندگی می‌کنی با چراغ قرمز به آدم‌ها فحش می‌دی.
مایک خندید.
ـ من همچین کاری نمی‌کنم.
ـ می‌کنی.
ـ کی دیدی؟
ـ همیشه.
مایک خواست چیزی بگوید، اما نتوانست.
دیوید دستش را روی بازوی پدر گذاشت.
ـ نترس.
مایک نگاهش کرد.
ـ من نمی‌ترسم.
ـ می‌دونم.
ـ پس چرا می‌گی نترس؟
دیوید شانه بالا انداخت.
ـ چون خودمم می‌ترسم.
مایک ماشین را کنار خیابان نگه داشت.
چند ثانیه هر دو ساکت ماندند.
بعد مایک دستش را دراز کرد.
دیوید دست کوچک خودش را در دست او گذاشت.
ـ فقط چند دقیقه، بابا.
ـ چی؟
ـ همین‌جوری بشینیم.
مایک موتور را خاموش کرد.
آن دو چند دقیقه در ماشین ماندند.
نه حرف زدند، نه گریه کردند.
فقط دست هم را گرفته بودند.
گاهی عشق، هیچ کاری از دستش برنمی‌آید جز همین.
تشخیص در یک بعدازظهر سه‌شنبه آمد.
دکتر زیاد حرف زد.
مایک بعدها از تمام آن حرف‌ها فقط یک چیز را به یاد می‌آورد:
سرطان خون.
بقیه‌ی کلمات در ذهنش به صداهایی بی‌معنا تبدیل شده بودند.
دیوید کنار او نشسته بود و پاهایش به زمین نمی‌رسید.
وقتی از اتاق بیرون آمدند، چند قدم راه رفتند.
بعد دیوید پرسید:
ـ بابا؟
مایک ایستاد.
ـ جانم؟
ـ سرطان یعنی چی؟
مایک به او نگاه کرد.
برای نخستین بار فهمید هیچ واژه‌ای برای توضیح دادن ترس وجود ندارد.
گفت:
ـ یه بیماریه.
ـ خوب می‌شم؟
مایک می‌خواست بگوید بله.
اما کلمه در گلویش گیر کرد.
دیوید دوباره پرسید:
ـ بابا، خوب می‌شم؟
مایک زانو زد.
دو دستش را دور صورت پسرش گذاشت.
ـ ما هر کاری از دستمون بربیاد انجام می‌دیم.
دیوید پرسید:
ـ این یعنی خوب می‌شم یا نه؟
مایک چشم‌هایش را بست.
ـ یعنی من کنارت می‌مونم.
دیوید مدتی نگاهش کرد.
بعد آرام گفت:
ـ من جواب سؤال خودمو نگرفتم.
مایک سرش را پایین انداخت.
ـ می‌دونم.
دیوید دستش را روی موهای پدر کشید.
ـ اشکال نداره.
مایک خیره نگاهش کرد.
ـ چی اشکال نداره؟
ـ اینکه نمی‌تونی جواب بدی.
آن شب مایک در آشپزخانه نشست و برای نخستین بار در زندگی‌اش از خدا عصبانی شد.
نه دعایی کرد.
نه چیزی خواست.
فقط گفت:
ـ چرا بچه؟
و بعد مدت زیادی به دیوار نگاه کرد.
درمان شروع شد.
موهای دیوید ریخت.
وزنش کم شد.
روزهای بیمارستان جای روزهای مدرسه را گرفتند.
اما مایک سعی می‌کرد چیزی از زندگی عادی باقی بماند.
هر صبح برایش صبحانه درست می‌کرد.
هر شب همان چراغ راهرو را روشن می‌گذاشت.
و هر پنجشنبه، اگر حال دیوید اجازه می‌داد، با هم فیلم می‌دیدند.
یک شب دیوید گفت:
ـ بابا؟
ـ جانم؟
ـ مامان می‌دونه من مریضم؟
مایک چند ثانیه سکوت کرد.
ـ هنوز نه.
ـ چرا؟
ـ چون... نمی‌دونستم باید بهش چی بگم.
دیوید گفت:
ـ بگو مریضم.
ـ همین؟
ـ آره.
ـ نمی‌خوای باهاش حرف بزنی؟
دیوید فکر کرد.
ـ نمی‌دونم.
مایک گوشی را برداشت.
شماره‌ی سارا هنوز در تلفنش بود.
سه سال بود که زندگی‌شان از هم جدا شده بود.
سارا ازدواج کرده بود و در شهری دیگر زندگی می‌کرد.
مایک هیچ‌وقت به دیوید نگفته بود مادرش آدم بدی است.
حقیقت پیچیده‌تر از این حرف‌ها بود.
سارا رفته بود.
اما هرگز کاملاً نرفته بود.
گاهی پول می‌فرستاد.
گاهی زنگ می‌زد.
گاهی برای دیوید لباس یا کتاب می‌فرستاد.
اما حضور، چیزی نبود که بتوان با بسته‌ی پستی فرستاد.
مایک شماره را گرفت.
وقتی صدای سارا را شنید، چند ثانیه نتوانست حرف بزند.
ـ مایک؟
ـ سارا...
ـ اتفاقی افتاده؟
مایک گفت:
ـ دیوید مریضه.
آن طرف خط ساکت شد.
ـ چی شده؟
مایک جواب داد:
ـ سرطان داره.
سارا نفسش را حبس کرد.
ـ نه...
مایک چشم‌هایش را بست.
ـ آره.
صدای سارا شکست.
ـ حالش چطوره؟
مایک گفت:
ـ بیا.
سارا گریه می‌کرد.
ـ فردا میام.
ـ امشب بیا.
ـ مایک، من...
ـ امشب بیا.
ـ باشه.
تماس قطع شد.
دیوید از روی تخت پرسید:
ـ میاد؟
مایک گفت:
ـ آره.
دیوید لبخند زد.
ـ خوبه.
سارا نیمه‌شب رسید.
وقتی وارد اتاق شد، چند لحظه در چارچوب در ایستاد.
دیوید خواب بود.
صورتش کوچک‌تر از همیشه به نظر می‌رسید.
سارا دستش را جلوی دهانش گرفت.
به سمت تخت رفت.
نشست.
دست پسرش را گرفت.
دیوید بیدار شد.
چشم‌هایش را نیمه‌باز کرد.
ـ مامان؟
سارا نتوانست جواب بدهد.
دیوید دستش را فشار داد.
ـ چرا گریه می‌کنی؟
سارا سرش را روی دست او گذاشت.
ـ چون دلم برات تنگ شده بود.
دیوید گفت:
ـ منم.
مایک از پشت در نگاهشان می‌کرد.
سارا سر بلند کرد.
چشم‌هایشان برای چند ثانیه به هم افتاد.
در آن نگاه، سه سال زندگیِ از دست رفته بود.
سارا گفت:
ـ چرا زودتر بهم نگفتی؟
مایک آرام جواب داد:
ـ نمی‌خواستم وقتی لازم نیست، وارد زندگی‌اش بشی.
سارا با ناراحتی گفت:
ـ لازم نیست؟
مایک چیزی نگفت.
سارا از جا بلند شد.
ـ من مادرشم.
مایک نگاهش کرد.
ـ الان یادت افتاد؟
سارا انگار سیلی خورده باشد، ساکت ماند.
مایک ادامه داد:
ـ ببخشید. نباید اینو می‌گفتم.
ـ نه. باید می‌گفتی.
سارا اشکش را پاک کرد.
ـ من رفتم، مایک. قبول دارم. زندگی جدیدی ساختم. اما هیچ‌وقت دیوید رو دوست نداشتم که کمتر؟
مایک گفت:
ـ نمی‌گم دوستش نداشتی.
ـ پس چی می‌گی؟
ـ می‌گم وقتی بچه سالم بود، دور بودی. حالا که بیمار شده، برگشتی. من نمی‌تونم وانمود کنم این برای من عادیه.
سارا چند لحظه سکوت کرد.
بعد آرام گفت:
ـ تو فکر می‌کنی من الان اومدم که خودمو ببخشم؟
مایک جواب نداد.
ـ من اومدم چون پسرم داره می‌میره.
صدایش شکست.
ـ و من سه سال از زندگی‌اش رو از دست دادم. شاید حق نداشته باشم مادر خوبی باشم، اما هنوز مادرشم.
مایک سرش را پایین انداخت.
این بار چیزی برای جواب دادن نداشت.
سارا ماند.
نه برای چند روز.
نه برای مراسم و بیمارستان و عذرخواهی.
ماند.
دیوید کم‌کم به حضور مادرش عادت کرد.
یک روز از مایک پرسید:
ـ مامان می‌مونه؟
مایک گفت:
ـ نمی‌دونم.
دیوید لبخند زد.
ـ این بار «نمی‌دونم» اشکال نداره.
مایک پرسید:
ـ چرا؟
ـ چون خودش اینجاست.
یک شب، سه نفری کنار پنجره نشسته بودند.
دیوید به بیرون نگاه کرد.
ـ مامان؟
ـ جانم؟
ـ چرا رفتی؟
سارا خشکش زد.
مایک خواست چیزی بگوید، اما سارا دستش را بالا آورد.
ـ بذار خودم جواب بدم.
بعد رو به دیوید کرد.
ـ چون فکر می‌کردم اگر زندگی‌مو عوض کنم، خودم هم عوض می‌شم.
دیوید پرسید:
ـ شدی؟
سارا لبخند تلخی زد.
ـ نه.
ـ پس چرا برنگشتی؟
سارا به صورت پسرش نگاه کرد.
ـ ترسیده بودم.
ـ از چی؟
ـ از اینکه برگردم و ببینم همه‌چیز مثل قبل نیست.
دیوید گفت:
ـ الانم مثل قبل نیست.
ـ می‌دونم.
ـ ولی می‌تونی بمونی.
سارا دستش را گرفت.
ـ می‌مونم.
دیوید گفت:
ـ پس خوبه.
مایک به آنها نگاه کرد.
برای اولین بار، از دیدن سارا کنار پسرش عصبانی نشد.
فقط غمگین شد.
چون فهمید بعضی آدم‌ها وقتی برمی‌گردند، دیگر چیزی برای نجات دادن باقی نمانده است.
زمستان نزدیک شد.
درمان‌ها سخت‌تر شدند.
دیوید دیگر نمی‌توانست زیاد راه برود.
یک روز مایک او را روی صندلی پارک نشاند.
سارا هم کنارشان بود.
دیوید به درختی نگاه کرد که تقریباً تمام برگ‌هایش ریخته بود.
گفت:
ـ مامان؟
ـ جانم؟
ـ پاییز تموم شد؟
سارا گفت:
ـ تقریباً.
دیوید لبخند زد.
ـ حیف شد.
مایک پرسید:
ـ چرا؟
ـ هنوز هواپیمامو نخریدی.
مایک خندید.
سارا هم خندید.
دیوید نگاهشان کرد.
ـ چرا می‌خندین؟
مایک گفت:
ـ چون یادم انداختی.
ـ پس بخرش.
ـ حتماً.
ـ قول؟
ـ قول.
دیوید به مادرش نگاه کرد.
ـ مامان؟
ـ جانم؟
ـ تو هم قول بده.
سارا لبخند زد.
ـ چی رو؟
ـ هر وقت دلم برای تو تنگ شد، جواب تلفن رو بدی.
سارا دیگر نتوانست لبخند بزند.
ـ قول می‌دم.
دیوید گفت:
ـ خوبه.
بعد سرش را روی شانه‌ی مایک گذاشت.
ـ حالا هر دو نفرتون یه قول دارین.
مایک پرسید:
ـ تو چی؟
دیوید چشم‌هایش را بست.
ـ من دیگه قول نمی‌دم.
مایک به او نگاه کرد.
ـ چرا؟
دیوید خیلی آرام گفت:
ـ چون آدم وقتی خیلی قول می‌ده، ممکنه یه روز نتونه بهشون عمل کنه.
چند روز بعد، حال دیوید ناگهان بدتر شد.
او را به بیمارستان بردند.
مایک تمام شب کنار تخت نشست.
سارا روبه‌روی او بود.
صبح نزدیک بود.
دیوید چشم‌هایش را باز کرد.
ـ بابا؟
مایک فوراً خم شد.
ـ جانم، من اینجام.
ـ مامان هم هست؟
سارا دستش را گرفت.
ـ اینجام عزیزم.
دیوید به هر دو نگاه کرد.
ـ می‌شه چراغ رو روشن بذارین؟
مایک گفت:
ـ حتماً.
ـ راهرو هم؟
ـ آره.
دیوید چشم‌هایش را بست.
ـ خوبه.
چند دقیقه بعد دوباره گفت:
ـ بابا؟
ـ جانم.
ـ اون هواپیما رو...
مایک دستش را محکم گرفت.
ـ می‌خرم.
ـ نه.
ـ پس چی؟
ـ بذارش کنار تخت.
مایک لبخند زد.
ـ باشه.
دیوید گفت:
ـ می‌خوام وقتی خوابم، فکر کنم دارم می‌رم یه جای دور.
مایک دیگر نتوانست خودش را نگه دارد.
سرش را پایین انداخت.
دیوید با دست ضعیفش صورت پدر را لمس کرد.
ـ گریه نکن.
مایک گفت:
ـ سعی می‌کنم.
ـ تو همیشه می‌گی سعی می‌کنم یعنی نمی‌دونم.
مایک خندید؛ میان اشک‌هایش.
ـ آره.
دیوید گفت:
ـ پس این یکی رو نمی‌خوام بدونی.
مایک سرش را روی دست او گذاشت.
ـ چی رو؟
دیوید چشم‌هایش را بست.
ـ اینکه من چقدر دوستت دارم.
صبح، مایک هنوز دست دیوید را گرفته بود.
سارا کنار تخت ایستاده بود.
دیوید دیگر حرف نمی‌زد.
تنفسش آرام‌تر شده بود.
مایک مدام اسمش را صدا می‌زد.
ـ دیوید...
هیچ جوابی نیامد.
ـ پسرم...
سارا گریه می‌کرد.
مایک دست دیوید را بالا آورد و روی صورت خودش گذاشت.
ـ دیوید، بابا اینجاست.
هیچ اتفاقی نیفتاد.
صدای دستگاه‌ها در اتاق می‌آمد.
مایک گفت:
ـ گفتی چراغ راهرو روشن بمونه.
بعد به سمت در نگاه کرد.
چراغ روشن بود.
ـ روشنه، ببین.
صدایش می‌لرزید.
ـ ببین پسرم... روشنه.
سارا دستش را روی شانه‌ی مایک گذاشت.
مایک دست او را کنار زد.
ـ نه.
سارا گریه‌کنان گفت:
ـ مایک...
ـ هنوز نخوابیده.
ـ مایک...
ـ گفت می‌خواد بره یه جای دور.
سارا سرش را پایین انداخت.
مایک دوباره دست دیوید را گرفت.
ـ دیوید، هواپیمات رو خریدم.
از جیبش اسباب‌بازی کوچکی بیرون آورد.
همان هواپیمایی که ماه‌ها پیش پشت ویترین دیده بودند.
آن را روی تخت گذاشت.
ـ دیدی؟
صدایش آرام شد.
ـ گفتم می‌خرمش.
سکوت.
ـ فقط بیدار شو ببینش.
سارا صورتش را پوشاند.
مایک به پسرش نگاه کرد.
ـ خواهش می‌کنم.
و برای اولین بار، کلمه‌ای را گفت که هیچ پدری دوست ندارد به زبان بیاورد:
ـ من بدون تو بلد نیستم.
دیوید رفت.
نه با صدای بلند.
نه با اتفاقی که بتوان برایش کلمه پیدا کرد.
فقط یک لحظه، دست کوچکی که سال‌ها در دست مایک جا می‌شد، دیگر فشار دست او را پس نداد.
و بعد، اتاق ماند.
یک تخت.
یک هواپیمای اسباب‌بازی.
یک مادر که دیر رسیده بود.
و پدری که هنوز دست پسرش را گرفته بود، انگار مرگ ممکن است اشتباهی کرده باشد و اگر چند دقیقه بیشتر صبر کند، برگردد و عذرخواهی کند.
سارا کنار مایک نشست.
گفت:
ـ مایک...
مایک جواب نداد.
ـ منم از دستش دادم.
مایک برای نخستین بار به او نگاه کرد.
چشم‌هایش خالی بود.
ـ نه.
سارا با گریه گفت:
ـ چی؟
مایک به هواپیمای کوچک روی تخت نگاه کرد.
ـ تو دیوید رو از دست دادی.
مکث کرد.
ـ من خونه‌م رو از دست دادم.
چند ماه گذشت.
سارا رفت.
نه به خاطر اینکه دیگر دوستش نداشت.
به خاطر اینکه مایک دیگر نمی‌توانست با دیدن او به سه سال گذشته فکر نکند.
هیچ‌کدام از هم متنفر نبودند.
گاهی آدم‌ها فقط در یک زمان اشتباه، آدم‌های درست زندگی یکدیگر می‌شوند.
مایک خانه را تغییر نداد.
اتاق دیوید همان‌طور ماند.
چراغ راهرو شب‌ها روشن بود.
هواپیمای کوچک هنوز روی میز کنار تخت قرار داشت.
یک صبح پاییزی، مایک از خواب بیدار شد و طبق عادت دو فنجان قهوه درست کرد.
یکی را روی میز گذاشت.
فنجان دوم را برداشت و به سمت اتاق دیوید رفت.
در را باز کرد.
اتاق خالی بود.
مایک چند ثانیه همان‌جا ایستاد.
بعد برگشت و فنجان دوم را روی میز گذاشت.
نشست.
به بخاری که از قهوه بلند می‌شد نگاه کرد.
ناگهان یاد جمله‌ی دیوید افتاد:
«وقتی آدم فقط یه چیز می‌خواد، بیشتر احتمال داره بهش برسه.»
مایک لبخند زد.
لبخندی بسیار کوتاه.
بعد دستش را روی صندلی خالی روبه‌رو گذاشت.
ـ من فقط تو رو می‌خواستم، پسرم.
صدایش شکست.
ـ فقط تو رو.
بیرون، پاییز دوباره شروع شده بود.
یک برگ از درخت جدا شد و روی شیشه‌ی پنجره نشست.
مایک بلند نشد.
چای سرد شد.
قهوه سرد شد.
روز جلو رفت.
اما مایک همان‌جا ماند.
چون بعضی آدم‌ها بعد از مرگ کسی که دوستش دارند، دیگر نمی‌دانند زندگی از کجا ادامه پیدا می‌کند.
عصر، هواپیمای کوچک را از اتاق دیوید برداشت.
آن را کنار پنجره گذاشت.
پنجره را باز کرد.
باد وارد اتاق شد.
هواپیما روی لبه‌ی پنجره ماند.
مایک زیر لب گفت:
ـ برو.
چند ثانیه بعد، اسباب‌بازی از لبه افتاد و روی برگ‌های حیاط فرود آمد.
مایک دنبالش نرفت.
فقط ایستاد و نگاه کرد.
برای نخستین بار فهمید دیوید آن روز درباره‌ی هواپیما حرف نمی‌زد.
دیوید فقط می‌خواست چیزی داشته باشد که بتواند به جایی دور برود.
جایی که درد نباشد.
جایی که پدرش نتواند دنبالش بیاید.
جایی که شاید هنوز یک کودک هشت ساله بتواند دست پدرش را بگیرد.
مایک پنجره را بست.
چراغ راهرو را روشن گذاشت.
بعد روی زمین نشست، پشتش را به دیوار تکیه داد و برای اولین بار بعد از مرگ دیوید گریه کرد.
نه برای اینکه دیوید رفته بود.
برای اینکه فهمیده بود تمام آن ماه‌ها، تمام آن شب‌ها، تمام آن قول‌ها، یک حقیقت ساده را از او پنهان کرده بودند:
دیوید از مایک نخواسته بود نجاتش بدهد.
فقط می‌خواست تا آخرین لحظه، وقتی از این دنیا می‌رود، بداند پدرش هنوز دستش را گرفته است.
و مایک گرفته بود.
تا آخرین لحظه.
فقط بعد از آن، دستش برای همیشه خالی مانده بود.
پاییز بیرون ادامه داشت.
درخت، برگ‌های باقی‌مانده‌اش را یکی‌یکی از دست می‌داد.
و در اتاقی که دیگر صدای کودکی از آن نمی‌آمد، چراغ راهرو تمام شب روشن ماند.
انگار کسی هنوز از تاریکی می‌ترسید.
