تاریخی که این کلمات را می نویسم می تواند متعلق به هر لحظه ای باشد. لحظه ای که رفته لحظه ای که هست و لحظه ای که می آید. غبار زمان ردی به روی واژه ها نمی گذارد بگذارد هم به چشم نمی آید.
هر آنچه که مینویسم گویی تکه هایی پراکنده از ذهن پریشانم هست که نمی دانم بغض خفته در گلو را هم با خود حمل می کنند یا نه.
روزگار غریبی است.... روزگار عجیبی است... چه چیز ها که ندیدیم و چه چیز ها که نشنیدیم. در تلاطم روزها ، چاره ای نیست جز ادامه دادن جز دوام آوردن. گاهی خستگی ، فشار و سختی آنقدر عمق جانمان را در مینوردد که مجال برایمان نمیگذارد. اما دیدن لبخند و درخشش چشمان شما برایمان علاج بود. پدر.
9 اسفند 9:40. تا ابد این روز و این ساعت برایمان زهر شد. مردیم. ما مردیم..
از چه باید بنویسم پدر؟از دلتنگی ها ، از حسرت ها، از خون دل ها، از ترس ها و دلهره ها؟از چه باید بنویسم؟سایه بر سرمان بودی.بعد از رفتنت طوری احساس بی پناهی می کنم انگار که پرنده ای تازه از تخم بیرون آمده دنیا ندیده چشم باز نکرده خود را وسط جنگل می یابد؛تنها.
نبودنتان را بلد نبودم.هنوز هم بلد نشدم. دلخوش بودم به بودنتان به لبخندتان.بگذار از خودم بگویم. از روزهای کابوس مانند و تلخ و تاریکی که دارم سپری می کنم. از نور کم سوی امید در چراغ دلم از ترس هایم که دارند مرا می بلعند..
خسته ام پدر. خسته از خودم. خسته از ترس هایم.خسته از سستی هایم. خسته از بی عرضگی هایم. خسته از نمیدانم ها و نمی توانم هایم. من نباشم چه چیز تغییر می کند؟ چرا شما رفتید و من هستم؟!چرا؟
بغض گلویم را رها نمی کند.چشمانم بی صدا گریه می کنند. کاش میشد تغییر کرد.. کاش میشد تغییر داد..
میدانم که جایتان الان چقدر خوب و راحت است. اما برای ما برای من برای فرزندانتان دعا کنید. بدون شما خیلی تنهاییم.
حرف هایم تمام نشده.... هیچوقت تمام نمیشوند..
دلم نمی آید به حرف هایم پایان دهم. نه حرف ها پایانی ندارند. وقت تمام شد اما حرف ها نه.
شما که رفتید انگار رنگ از این جهان رفت. همه چیز مزه تلخی پیدا کرده که به زور می توانم تحمل کنم.واضح بگویم . دلم تنگتان است. دلم تنگ است. نبودنتان را بلد نبودم هیچوقت هم بلد نمی شوم.
این بغض است که به تار و پود وجودم چسبیده رها نمیکند. ذهنم پریشان و مضطرب مثل کودکی که از آغوش مادر جدا شده..
ناگهان رفتید پدر.
یک سوال دارم. اول از همه قبل از هرچیز.بیش از آنکه سراغ حرف های دیگر بروم یک سوال دارم
مرا می بخشی؟
