بعد از قهر.

بعد از مدتها ننوشتن، خیلی سخته که شروع کنم. فقط می‌خوام جملات پراکنده و نامنسجم کنار هم بزارم تا شروع جدیدی باشه.

آخرین نوشته‌ای که در ویرگول منتشر کردم، برمیگرده به بهمن سال گذشته، سالی که مطمئنا نحوستش تا نسل‌ها بعد ادامه پیدا می‌کنه. توی این مدت، روتین زندگیم بلکل تغییر کرد، انگار بعد از مدت‌ها راه رفتن و جنگیدن برای ساختنِ لحظه‌هایی که خاطره خوبی باشن، یهو ایستادم و با دنیا قهر کردم. دیگه کتاب نخوندم، توی جنگل قدم نزدم، به حرف‌های آدما گوش ندادم و نخواستم وقتی از دردهاشون میگن بغلشون کنم. لبخندی در کار نبود و من تبدیل شده‌بودم به کسی که با تمام دنیا و آدما قهر کرده‌بود. انگار می‌خواستم اینطوری اعتراضمو نشون بدم. مثل زمانی که یه دختر ۴ ساله بودم و با پدرم قهر می‌کردم، به جای اینکه حرف بزنم و از ناراحتی‌ام بگم، از کارایی که همیشه انجام می‌دادم فرار کردم. اما اینبار وسعت قهرم بزرگتر بود، من با دنیا و آدما قهر کرده بودم و ماه‌ها طول کشید تا اول با خودم و بعد با دنیا آشتی کنم. در این چندماه، همه چیز به شکل و شمایل قبل برگشت به جز من. و خب این خاصیت زندگیه. زنده‌ها زندگی می‌کنن، حتی اگر بخشی از وجودشون با عزیزشون زیر خاک دفن بشه.

فکر می‌کنم من این مدت منتظر یه خبر بودم، یه نشونه یا یه اتفاق از طرف دنیا که بهم بگه متوجه شده که اشتباهات بزرگی انجام داده و سعی می‌کنه جبران کنه.. هرچند که مرهمی برای قلب‌های شکسته، جان‌های رفته و آرزوهای زیرخاک نیست؛ اما من راضی بودم به ابراز پشیمونی و یک قول برای عدمِ تکرار. اما به جای دنیا پدرم پشیمون بود، برای اینکه جهان خیالی که خودش دوست داشت را به دخترش معرفی کرد، جهانی که در آن آدما بهم لبخند میزنن، هم را در آغوش می‌گیرند و تلاش میکنند شنوایِ غم‌هایِ یکدیگر باشند. در جهانِ خیالی که پدرم به من نشان داد، آدم‌ها نسبت به‌هم مسئول بودند و تنها خود را مرکز دنیا نمی‌دانستند. اینها خیالاتی بود که اول پدرم و بعد من دنبال میکردم و همچنان در ذهنم پرورش می‌دهم. همین انتظارات بود که باعث شد خود را در یک اتاق زندانی کنم و از جهان و خودم فاصله بگیرم.

امروز که به نسبت چندماه قبل در وضعیت مناسب‌تری هستم، همچنان از آدم‌ها و جهان دلخورم اما میخواهم دوباره شروع کنم، اینبار با نگاهی حقیقی‌تر و تجربه‌ای بیشتر.