بگو،غریب تر از من که در پناهِ تو بود،
که مثلِ من همهعمر خیرخواهِ تو بود.
همیشه ترسِ تو از اشتباه بود؛ بترس—
که دل ندادنت، ای خوب، اشتباهِ بود.
تمامِ دلخوشیِ سالهای دلتنگیم،
شکوهِ سادهٔ دیدارِ گاهگاهِ تو بود.
دلم به لهجهٔ سوزانِ یک شقایق مُرد؛
قبول کن که جوانمرگیاش گناهِ تو بود.
تمام کرد دل اما نپرس—تا دم مرگ،
چقدر تشنهٔ موسیقیِ نگاهِ تو بود.
محال بود که برگردی از سفر؛ اما
همیشه پنجرهای باز، روبهراهِ تو بود
✍️آزاده برادران