آن گاه که غروب تنهایی دامن سیاه خود را بر دامن گیتی میگستراند
و در این سکوت مرگبار تو را در کنار خویش نمیبینم،
دنیا با همهٔ ظواهر دلفریبش در مقابل چشمانم تیره و تار میشود.
و با خود میگویم ای کاش یکبار دیگر… فقط یکبار دیگر تو را در کنار خود ببینم.
باد سردی که از گوشهٔ خیابان میوزد، مرا به یاد دستانت میاندازد،
و سایههای درختان بر دیوار، همانند خاطراتت در ذهنم رقص میکنند.
هر ستاره در آسمان شب برایم پیغامی دارد،
پیغامی که به زبان سکوت فریاد میزند: «تو نیستی… و من بیتویم.»
و در این خلأ، قلبم هر لحظه بیش از پیش به تو نزدیک میشود،
آرزو میکنم زمان بازگردد،
و دوباره، فقط برای یک لحظه، دست در دستت راه بروم
در همان غروب غمانگیز، که هنوز بوی تو را دارد…
✍️آزاده برادران