غروبِ جمعه دلم است.
دلم چقدر گرفته…
گوشهٔ دنجِ رویاهایم نشستهام،
صدایی نیست؛ به تو فکر میکنم.
بیتو تنهایی بر دلم پنجه میساید.
بگو کدام صبحِ راستین خواهی دمید؟
کویرِ تَفخوردهٔ دلم تو را میطلبد.
وجودم پرستوی بارانخورده است
که تو را میجوید.
تنها بر شانهات—
که به وسعت آسمانهاست—
آرام خواهد گرفت.
و من در سکوتِ این دلتنگی میمانم،
تا شاید نسیمی از سمتِ نگاهت برسد.
✍️آزاده برادران