از چشمهایت خواندم غمی را به سنگینی کوچ
و تمام عشق در نگاهت معنا میشود.
ته مانده ای از نگاهت را برایم بفرست
در شبی که طلسم اندوهم شکسته نمیشود.
ته مانده ای از نگاهت را برایم بفرست
در شبی که هوای چشمانت بارانیست
و تصویر گنگ و مبهمی از من در عمق کبود چشمانت موج میزند.
در شبی که تمامی اقیانوس های جهان در عمق روشن چشمانت آهسته خفته اند.
و من هنوز در سکوت تو گم شدهام،
میان نسیمی که خاطرههایت را با خود میآورد.
صدای قلبم در گلو میپیچد،
بیآنکه بدانی،
و هر نگاهت چون چراغی ست که مسیر غمهای من را روشن میکند.
میان قطرات باران چشمانت،
نام من آرام آرام محو میشود،
اما باز هم دستم را در دست خیال تو میگذارم،
تا شاید ته ماندهای از آن عشقِ خاموش،
برای همیشه در من بماند.
✍️آزاده برادران