دلم به یاد عشق بهانه میگیرد؛
به یاد او که از کرانههای سبزِ کلامش گلهای آرزو میرویید.
به یاد او که در پناهش ابرهای محبت بارور میشد.
ای یادهای آبی، بیایید و این دلِ شکسته را با خود ببرید.
ای والاترین آرزوهایم، ای برترین تمنایم،
این حریقِ یادِ توست که در دلم بهانه میگیرد.
آه که دیگر توانی نیست…
آیا کسی هست که با من همناله شود؟
آیا کسی هست که اشکهایم را با گونههایش پیوند بزنم؟
آیا کسی هست که غریبانه سر بر شانههایش بگذارم و های های بگریم؟
آیا در این غربت، طنینِ همراهی خواهم یافت؟
کجاست کشتزار حسرت که من با اشکِ چشم آن را آبیاری کنم؟
کجاست دلِ شکستهای که من با ناله به همراهیش برخیزم؟
آیا این گذران روزهای من، یک روز به تو میرسد؟
آیا این مسیرِ عمر به تو پیوند میخورد؟
پس کی به چشمهسار وجود تو میتوان رسید؟
پس کی از زلالِ خوشگوارِ حضور تو میتوان نوشید؟
بیا…
ای تنها نشانهٔ بهارِ من،
بیا.
✍️آزاده برادران