به رنگِ خیالِ تو معنا شدم،
برای تو معنایِ غمها شدم.
تو مثلِ غزلهایِ من سادهای،
و با واژههایم تو را «ما» شدم.
چهها میکنی در دبستانِ دل،
به سرمشقِ نامت الفبا شدم.
تمامِ مرا آسمان گریه کرد،
میانِ همان گریه تنها شدم.
شبی در مسیرِ نفسهایِ تو
به تکرارِ بیوقفه رؤیا شدم،
در آغوشِ یک لحظهی بیخبر
به آشوبِ چشمانت آیا شدم؟
تو رفتی…
و باران پسِ پنجره
به هر تپشِ خاطره دریا شدم.
و باز آمدی از پسِ جادهها،
در آغوشِ نامت دوباره
همان طفلِ بیدستِ دنیا شدم.
✍️آزاده برادران