دلم تنگ است؛ نه برایِ یک «شخص»، که برایِ «بودن».
دلم برایِ طعمِ گسِ خوشبختی لک زده ؛ برای جرعهای شادیِ ساده و ناب ، برای لحظهای دلخوشیِ خالص.
تشنهی آنم که دیده شوم، نه به لحلظ قد و قامت ، که به وسعتِ روحم. دلم هوایِ آزادی دارد؛ هوایِ صفا و صمیمیتِ محض؛ جایی که آدمها «خودِ من» را بخواهند، نه سودایِ منافعشان را.
گاه دلم میخواهد از این جهان و هیاهویِ بیهودهاش، بند بگسلم و کوچ کنم؛ از این تماشاخانهی سرد و مکدری که آدمیان، چهرهاش را به غبارِ تزویر آلودهاند. اما افسوس... چگونه میتوانم از این «گلهایِ امید» که به پایِ من قد کشیدهاند، دل بکنم؟ چگونه این زنجیرهایِ نامرئیِ مسئولیت را از بندِ جانم باز کنم؟
من واقعیت این جهان را نمیشناسم. من روحِ متظاهران را نمیتوانم به «نیکی» ترجمه کنم. وقتی به خویش مینگرم، نه از بدخواهان، که از «خودم» بیزارم؛ چرا که تمامِ اندوختهیِ جانم را نثارِ رهگذران کردم و اکنون در این کویرِ تنهایی، دستخالی و فرسوده، تنهایم.
چگونه میتوانم این خنجرهایِ پنهان در قلبم را بیرون بکشم و همچنان «زنده» بمانم؟ چگونه میتوانم هجرانِ آن عشقی را فراموش کنم که بی اجازه، مهمانِ ناخواندهیِ قلبم شد و پیش از آنکه سهمِ من شود، رختِ سفر بست؟
آسمانِ زندگیام در تسخیرِ ظلمت است؛ چگونه با ستارههایِ امید تزیینش کنم؟
کجا میتوانم این روحِ مجروح و «تهی» را در آغوشی از مهر، مداوا کنم؟
من چگونه از این روزهایِ خاکستری بگریزم؟
وفا را هر روز با خویش تکرار میکنم؛ حتی در نبودش. پس چگونه باید از این دردِ کهنه شفا یابم؟
من در هیاهویِ کوچه و بازار، حسرتِ آغوشی را میخورم که نیست. چرا باید در این ازدحام، اینچنین رها باشم؟ همزبانم کجاست؟ کسی که بفهمد «صبا» چه دردی میکشد. کسی که بداند در پسِ این سکوت، چه طوفانی در حالِ ویرانیست.
باغِ زندگیام خشکیده است و دیگر هیچ بارانی بر این برهوت نمیبارد؛ ببارد هم، درختی که ریشهاش سوخته، سبز نخواهد شد.
من فرصتی برایِ عشقورزیدن ندارم. نمیتوانم فریاد بزنم که بعد از سالها رنج، دلم لرزیده است. دریغ... من هرگز طعمِ حقیقیِ آغوش و بوسه را نخواهم چشید. من معصومانه، با چشمانی خیس و قلبی پر از حسرت، این جهان را بدرود خواهم گفت زمانش را نمی دانم اما ؛ وداعی است که تنها سهمش از این روزگار ، «اندوه» بوده است و بس.
***
.