آرزو اگر راحت و دستیافتنی بود، دیگر آرزو نبود؛ خواهش میشد. او آرزوی من خواهد ماند.
او چون ستارهای است در آسمان و من کودکی بر روی زمین که همواره در تماشایش هستم؛ و از هر چشمکی که بر من میزند، موجی از شادی در وجودم برمیخیزد. او در میانِ انبوهِ غریبهها، یگانه آشنایِ من است؛ و در حریمِ جانم، آنقدر محرم که حتی از نزدیکترین کسان نیز به دلم نزدیکتر است. او نوری است که اگر بتابد، در شبهای تاریکم، جهانِ ظلمانی مرا روشن میکند. او همان گنجی است در دوردستها؛ که فقط من نشانیاش را میدانم، اما هرگز دستم به آن دفینه نخواهدرسید.
در این برهه از زمان و در این مکان، من از عشق جا ماندهام. بسیار دیر است و دیگر فرصتی برای مرهم نهادن بر زخم عشق باقی نیست. آدمی که در بند اسارت باشد، رؤیای آزادی را تا دم مرگ فراموش نمیکند؛ اما آزادی برای کسی که زمانِ رفتنِ جانش است، دیگر معنایی ندارد و گویی در اوجِ رهایی، به مرزِ نیستی رسیده است.
به گذشته مینگرم و میبینم چقدر مغرور بودم؛ چقدر سرکش و بیخیال، انگار در دنیایی دیگر میزیستم. چه میدانستم که سرِ بزنگاه، عشق یقه دلم را میگیرد و زمینگیرش میکند. عشق چون کمکم در دل آدمی ظهور کند، اگر جای ابرازش نیابی یا کسی نیابی که عشق را نثارش کنی، از درون میپوسی و در آن عشق ذوب میشوی. نه میشود حرفش را زد، نه میشود از آن طوفان درون سخنی گفت؛ بیانش بسی دشوار است. تنها کسی میفهمد که آن را زیسته باشد.
من در این جهانِ پر از ازدحام آدمها گم شدهام و کسی را نمیشناسم؛ و تنها کسی که میشناسمش، او هم غایبِ جمع است و در دوردستها خود را پنهان کرده است. امید من به آینده، سرگردان و حیران دورِ سرم میرقصد و دلِ پر از حزنم را به ریشخند میگیرد. من منتظر آن آدمِ غریب ماندهام که شناسِ دلم است. سوگوارِ آرزوهایی ماندهام که همچون گلی پرپر شدند و به بادِ نیستی سپرده شدند.
هر ثانیه از زندگیام به خالق کاینات و سرچشمهای عشق التماس میکنم که مرا دریابد و از این گردابِ پر از ملال و بیمعنایی رهایم کند. حالم مثل مسافری است که در شهری ناآشنا رها شده، بی هیچ توشه و اندوختهای، بیکس و تنها در خیابانهای ناامیدی میچرخد. تنها دلخوشیاش یک آدرس بود؛ و همین تنها آدرسی هم که از او داشت، خالی از سکنه است.شعله ی پرفروغِ شادی در دلم یخ زده است. دیگر هیچچیز مرا نه شاد میکند، نه به روحِ یخزدهام گرما میبخشد؛ جز یک نگاه از کوی دوست. دلم میخواهد بخوابم، شاید در خواب لحظات قشنگی را با او بتوانم تجربه کنم؛ اما شبهایم هم پر از بیخوابی و با یادِ او به چشم به آسمان سپری میشود.
دلتنگِ خندهها و شوخیهایم، بی «شب بخیر» نزدیک صبح به خواب میروم. این ساعات و لحظاتِ شب در سکوت، برایم همچون قرنی میگذرد. اما وقتی گذشتهها را با خودم مرور میکنم، درست است که دلم شکسته و روزهای پر از استرس و تنش را گذراندهام، اما همین که لااقل چند صباحی طعم عشق را چشیدم، برایم لذتبخش است و شکرگزارم. من شاید اکنون در بالاترین نقطه ی اندوه نشستهام، اما گذر از آن عشق و درک و تجربه ی آن لحظات، تحمل این اندوه را کمی آسانتر میکند. من در میان خاطراتم میچرخم و میکوشم روزهای بد را حذف کنم و در میانشان درِ خانه به خانه به دنبال ردپای خوشِ عشق میگردم.
به سوی قبلهی دوست نماز میگزارم، برای سلامتیِ عشقمان دعا میکنم و به حضرتِ دوست التماس میکنم که هر جا هست، مراقبش باشد. حال دلم دیگر برایم مهم نیست؛ خود را به جریان زندگی سپردهام. دل سپردهام به غمش، شاید از این فاصلهی دور مرهمی بر دردهایش شوم، حتی اگر خودش نداند.
گاهی خود را خانهنشین میکنم تا پشت این درهای بسته، در دلِ بیمهریِ آدمها بیش از این نشکنم و خرد نشوم. موسیقی میگذارم، اما آنچه میشنوم، آهنگِ پر از رنجِ دلِ خودم است. منتظر ماندم شاید رنگ دنیا عوض شود، اما هیچ نشانهای نمییابم. من با همهه ی ناامیدی، اما با لطافتِ اشکهای چشمانم، نرگسهای دلم را برای روزِ مبادا آبیاری میکنم و در سوگِ لالههای غرقِ خون، جگرسوخته ام میمانم.
انگار صدای غمِ او را بیآنکه حرفی بزند، از میان امواجِ فراصوت میشنوم. چشمانم را به لحظهی دیدار بشارت دادهام و میکوشم با همین چیزهای اندک، دلم را خوش کنم؛ وگرنه در این بازارِ کسادِ عشق و محبت، زیر بارِ بیمهریها و بیپناهی جان میدهم.
وقتی سخنِ تنها یک نفر برایت «وحیِ منزل» است، در این سرایِ پرآشوب بلاتکلیف میمانی. دل کندن از آشیانه و سرپناهِ بدون پشتوانه و دلگرمی، برایت غیرممکن و ترسناک میشود؛ و تو از ترسِ خود و آیندهی نامعلوم، ناگزیری به همین جهنم بسنده کنی و باز چشم انتظارِ معجزهی رهایی بمانی.کاش میتوانستم بگویم «منتظرم بمان»؛ اما در من این جسارت وجود ندارد و تندیسش شکسته . پس تنها راهِ باقیمانده، سکوت است؛ در برابرِ آرزویی که از آغاز دست نیافتنی بود و تنها حقیقت زندگی من است.
دستنیافتنی بود و اکنون، تنها حقیقتِ زندگیِ من است.