عمرمان به انتظارِ آمدنِ روزهای خوب گذشت، غافل از اینکه روز خوبمان همان دیروز بود. بعد از طیِ یک مسیرِ چندین و چندساله، چقدر نیاز هست کسی پیدا شود و بار از دوشت بردارد؛ بماند که لااقل، در این سکوتِ سنگین، فقط بگوید: «خسته نباشی».
سالهای عمرم مثل جادهی کویر است؛ بیپایان، بیروح و بیآب. وقتی بدنم را آنالیز میکنم، میبینم دیگر رمقی برای پاهایم نمانده؛ گویی پاهایم به زمین دوخته شدهاند و غل و زنجیرهای صدکیلوئی به آنها آویزان است. من خستهام. دلم میخواست میشد مثل یک کارمند، برای چند روز از زندگی مرخصی میگرفتم و میرفتم یک گوشه؛ ساکت و آرام مینشستم و تماشا میکردم که آدمها در نبودِ من، چگونه بیخیالِ ادامه دادن هستند.
من خستگی مفرط را لابلای استخوانها و حتی در تار و پودِ سلولهایم درک میکنم؛ درکِ رنجی تکرار شونده که هر بار با تمام توان به سراغم میآید. زیر بارِ حجمِ این همه خستگی، قلبم در حال متلاشی شدن است. نگاهم انگار خاموش شده و دیگر هیچ شادیای را نمیبیند. روحِ ناامیدم با صدای نالههای شبانهاش، از درونِ من اززرم میآورد؛ مانند جغدی در ویرانه، که تنها با صدای نالههای خودش در تاریکی میماند. این روح، مثل تنِ زخمی است که در بیغولههای بیتفاوتی و بیمسئولیتیِ آدمها رها شده، و هر کسی میگذرد، لگدی نثار جانش میکند و میرود.
آخ که از این زمانه جیگرم خون است؛ دستم زیر ساتورِ بیعدالتی است. سالهاست آتشِ حسرت بر خرمنِ آرزوهایم چنگ انداخته و مرا به خاکستر تبدیل کرده است. من مانند برگی خشک در باد هستم؛ بیثبات، بیاراده و در انتظارِ سقوط. چه بیوجدان است این روزگار! بهای جوانیِ ازدسترفتهام را از چه کسی باید بگیرم؟ از اینکه هر بار این تکههای شکسته قلبم را به زور به هم میچسبانم تا دوباره با امیدهای واهی، سرپا شوم؟ خستهام.
چگونه میتوان معنی خستگی را بیان کرد؟ وقتی کلمات کم میآورند و نمیشود گفت: «همچون کوهی عظیم از غم، بر شانههایم سنگینی میکند». دلم میخواست زندگی اندکی با من مهربان بود، کمی مرا هم محق میدانست و با من هم به عدالت رفتار میکرد. من اکنون با یک نخِ نازک و لرزان به این دنیا وصلم؛ در حالی که رنجِ این خستگی، مانند کرمی است که آرام، آرام، تمامِ وجودم را میخورد. خسته و کلافه، هر لحظه در آرزوی آنم که برای رهایی، این نخ را پاره کنم. من در غمانگیزترین تراژدیِ زندگیام اسیر شدهام.
نمی دونم ایا روزی میرسد که شادی هم مرا مهمان کند و من وقتی وارد ویرگول میشوم و این پست ها را میخونم بگویم خداروشکر که ان روزهای بد گذشت
شایدم هرگز آن روز نرسد و عمر من قد به این روز خوش ندهد
پنجشنبه، ساعت ۶ صبح، ۲۹ مرداد ۱۴۰۵
***