جمعه از راه رسید و باز هم یه غمِ دلتنگیِ عجیب برای مردمان این کره خاکی به ارمغان آورد. شاید بشود گفت جمعه، کارنامهیِ عاطفیِ آدمهاست؛ جایی که غم و ناراحتیهای کلِ هفته را به قلبهایشان میسپارند.
هفته را جستجو کن و ببین چند نمرهی دلتنگی از نیش و طعنهی اطرافیان توی این کارنامه جا گرفته؟ کاش آدمیان میدانستند پنجشنبه، روزِ به تاراج بردنِ آرامشِ دیگران نیست، روزِ به آغوش کشیدنِ مهر و عشق است.
درد اینجاست؛ کسانی که مثلِ جان دوستشان داری و آهنگ دوست داشتن برایت می نوازند چقدر راحت با طعنه قلبت را هدف قرار می دهند و یا سوی دیگر کسانی هستند که خودت را برایشان سپر بلا قرار میدهی با رفتار ناشایست چقدر آزارت میدهند از کدام سو میشود گفت وقتی هزار سو اطرافت هست و هزار خنجر
به هر کدام هم بخواهی از استیصال و دردِ روحت بگویی، دهانت را لگام سکوت می زنند و اجازه نمی دهند حرفت را بزنی و آنگاه تو روح زخمی و دهان پر از فریاد و جان خسته ات را تا جمعه به کول میکشی و جمعه ان را در میدان بزرگ قلبت بساط میکنی و این شد که جمعه، پر از غبارِ اندوه و خستگیِ مزمن شد.
شاید جمعهای برسد که کسی بیاید و با آبِ زمزمِ عشق، جمعه را تطهیر کند؛ شاید طبیبی برسد برای مداوایِ زخمهایی که بر تار و پودِ وجودمان نقش انداختهاند. شاید بیاید تا از این دریای حزن، ناجیِ غریقی باشد و نجاتمان دهد.
بیایید یاد بگیریم که دلها را نشکنیم، اشکها را جاری نکنیم و اشتیاقِ آدمها را کور نکنیم. حرفهایِ دلِ هم را بشنویم تا دیگر جمعه برایمان جمعهیِ غمزده نباشد و مثلِ یک سهشنبهیِ دلنشین بگذرد.»
و شاید دیگر ایزد منان فرصت بساط جمعه را به عزیزانم ندهد و عذاب وجدان هفته بر دلمان تا ابد بماند.
@dialecticofsolitude