اسفند بود.
طبق معمول لم داده بودم کف بی آرتی و داشتم موزیک گوش میدادم تا به ونک برسم، در دلم گفتم چقدر هوای خانه را کردم. کاش تا عید تهراننیامده بودم
راه طولانی بود و مجبور بودم برای گذراندن وقتم خودم را با گوشیم سرگرم کنم... «تایید کرونا در بیمارستان ...». حال عجیبی شدم ولی فکرش را نمیکردم که این آخرین بار سوار شدنم به بی آرتی باشد.به همین راحتی!!
برگشتم خوابگاه! خدای من! همه جا پر شده بود که یکی از بچه های خوابگاهی هم مبتلا شده. ترس کل وجودم را در بر گرفته بود. چند روز گذشت و بعد از اعتراض های بسیار راهی شهر خودم شدم.
من مانده بودم و از دست دادن کارم. من مانده بودم و دوری از رشته وزمینه ایی که برایش ۷ سال تمام صبر کرده بودم. حالا تنها دریچه من به دنیای بیرون و ارتباطاتم شده بود یک صفحه مانیتور ۵/۵ اینچی
نگاه های دور، لبخندهای دور، بدون لمس، بدون عطر چای و بدون به آغوش کشیدن ...
حالا فقط من بودم و صفحه ایی که خاموش شدنش یعنی خاموش شدن دکمه زندگی
اما امید همچنان در دلم روشن و پرنور
امید بازگشت و از سر گرفتن زندگی موردعلاقه ایی که داشتم تا چندماه دیگر ...
روزهای زیادی گذشت... به خودم آمدم و دیدم موضوع با یک ماه و دوماه و پنج ماه حل نمیشود..
باید برای خودم و حال خودم کاری میکردم
من بودم و تنها دریچه ام به زندگی
شروع کردم به کسب تجربه و مطالعه
باید راهش را پیدا میکردم
هرچند کم و هرچند مختصر باید از تلف شدن وقت و انرژی ام جلوگیری میکردم. مگر من چند بار ۲۸ ساله میشدم
مگر من چند بار این روزها را میتوانستم تجربه کنم
با توجه به مهارت تولید محتوا و تسلطم بر نرم افزارهای طراحی، شغل راه دور پیدا کردم که اتفاقا در زمینه رشته مورد نظرم بود و به کار مشغول شدم
کاری که حتی با حضور در تهران هم نتوانسته بودم کسب کنم
در کنار آن چون زمان تلف شده برای رفت و آمد نداشتم، توانستم به کار دیگری هم مشغول شوم
همین دریچه کوچک برای من نگاه دوباره به زندگی بود و اگر نبود نمیدانم برای این روزها چه راه حلی را میشد پیداکرد تا دق نکنم ...
حالا ولی تنها دل تنگی ام برای گذشته بودن کنار دوست داشتنی ها و قدم زدن در خیابان ولیعصر است... . برای دیدن و بوییدن و به آغوش کشیدن ...