قرار و خواب ز حافظ طمع مدار ای دوست
قرار چیست صبوری کدام خواب کجا
عزیزترینم...
شمارش روزها از دستم در رفته اما میدانم که مدتهاست تو را گم کردهام؛ از همان شب پاییزی که بوی خاک باران خورده تمام حیاط را پر کرده بود، تنهایم گذاشتی. به گمانم از همان موقع بود که خواب را از چشمانم گرفتی.
به خیال خودم قرار بود زود برگردی. نگاه منتظرم به این در کهنه خشک شد اما برنگشتی.
قرارِ من خودِ تو بودی. با اینکه تمام وجودت برای سایهی دیگری بیتابی میکرد. تو امید محالم بودی و صبر را از جانم ربودی.
من که سهل است؛ آرامش را از گلهای باغچه هم دریغ کردی. آنها هم دلشان را به لحظات ساده کنار تو خوش کرده بودند. به لمسهای لطیف و نگاههای نوازشگرت.
خانه مدتهاست بدون این بهشت کوچکی که با دستانت ساخته بودی، به چهاردیواری نمور تبدیل شده...
کاش نشانیات را بیابم تا
صبر را به جانم،
قرار را به قلب پژمردهام،
خواب را به چشمانم
و زندگی را به خانه برگردانی.