ته تهای برنامم بود که خسته ی خسته بودم،جونی نمونده بود مخم نمیکشید دیگه.اما هی بخودم میگفتم حالا تموم کن بره. حرف میزنیم.البته گرسنگی آخر شب هم موثربود که خسته ترم کنه.پاشدم رفتم آشپزخونه چیزی خوردم و برگشتم پشت میزم و شروع کردم به حل سوالای قرابت و بعد ریدینگ اصلا نفهمیدم دقیقا راجع به چی بود یعنی دیگه کنجکاوی نکردم آخرش دور همه ی کلمات ناآشنا خط کشیدم که ناتوانیم به خودم ثابت کنم ببین چقدر زیاد شد یه دوتا پاراگراف ۱۵تا کلمه ی ناآشنا داشت به چرک نویسای امروز که پایین میز افتاده بود نگاه کردم به کتابهام از خستگی از اینکه نمیخوام ادامه بدم دیگه زدم زیر گریه من نمیخوام درس بخونم کاش انتخاب رشته ای بود و منم منتظر نتایج بودم الان هم فرصت هست؟اصلا بدون کنکور رشته ای هست که الان ثبت نام کنند.وبه همه ی اونایی که گفتن پشت کنکور بمون فحش دادم به زمین و زمان آخه کی گفته من دختر با استعدادی ام این توهمی بیشتر نیست من هیچی نیستم هیچی هیچی.هنوز هیچی نشده من جا زدم اره جازدم .این خستگی من خستگی نیست که با ساعت ها خواب و استراحت رفع بشه خستگی ناشی از ناامیدی و نشدن هم نیست این خستگی بخاطر اینه که دیگه از من منی نمونده که بخواد تلاش کنه.کنکور اصلا اشتباه نیست اشتباه منم کنکور خیلی هم خوبه من بدم :( وقتی داشتم تست قرابت میزدم رسیدم به این بیت:آسایش است رنج کشیدن به بوی انک/ روزی طبیب برسر بیمار بگذرد.یعنی من این سختی هارو تحمل کنم به امید روز وصال!اصلا باید به وصلی هم امیدوار بود؟چند روز پیش دوستم این جمله رو برام فرستاد( چگونه خودت را ساختی؟زخم به زخم.) من اون روز خیلی بی توجه ازش گذشتم و با خودم گفتم واسه من که نیست امشب به یادش افتادم تو اوج خستگی وجا زدن که نکنه حکایت ماهم تفسیر این جمله باشه که احتمالا باشه:/