بابام ازم خواست که قندش رو چک کنم. اصلا دلم نمیومد به دست بابام آسیب بزنم با اون سوزن های کوچیک که از دستش خون بیاد. واقعا آدم هرچی هم که باشه دلش نمیاد به عزیزش آسیب بزنه حتی در حد یه قطره خون من چجوری می‌تونستم به بافت انگشت بابام آسیب بزنم هرچند که بابام خیلیی خیلی قویه! اما کلی با خودم و ترسم ودلم اون لحظه کلنجار رفتم چشمامو بستم و یه ضربه به انگشت بابام زدم و خون اومد. کلی هم معذرت خواهی کردم و میگفتم دردت گرفت بابا.بابا درد داشت آخه باید محکم میزدم که خون بیاد از انگشتش. مامانم میگفت تو چجوری میخوای دکتر پرستار بشی:))نمی‌دونم اما شاید چون بابام بود اینطوری بودم؛ ممکنه نسبت به بقیه افراد هم اینقدر دل رحم باشم که نتونم از این کارها انجام بدم ؟دل و جرئتشو به اندازه کافی دارم؟یا بعدا به دست میارم؟ به هر حال این امکان خیلی هست که من تو یکی از رشته های علوم پزشکی تحصیل کنم.
پ ن:مرسی که قصور نگارشی و املایی من رونادیده میگیرید?
