درس ادبیات رو اصلا باید شب ها بخونیم که فضا عاشقانه و شاعرانه است.که وقتی داری تست قرابت معنایی حل میکنی فکرکنی یه چیزیت هست.آه دلتنگ یاری و درد فراغ رو به امیدوصل تحمل میکنی حاالا اگه صدای جیرجیرک باشه که تو حیاط ما هست و چای خیلی هم خوب میشه :)اوه از پاییز هم غافل نشم!یه بیتی هست که من توی سالهای تحصیلم و سالهای پشت کنکورم بارها به چشمم خورده شاید شماهم همینطور!
آسمان بار امانت نتوانست کشید/قرعه ی کار به نام من دیوانه زدند.
میدونید این امانت سنگین چی هست؟خب من بهتون میگم.امانت،امانته عشقه!عرض کنم خدمتتون که خداوند،امانتی سنگین و سخت داشت که این امانت را به آسمان ها و زمین کوه ها عرضه کرد ،اما آنها قبول نکردند و خود را در پذیرفتن این امانت مهم،ناتوان دیدند.اما انسان آن امانت را پذیرفت.به عقیده عرفا این امانت سنگین، عشق بود که انسان قبولش کرد.پس،بار سختی بر دوش انسان است؛باری که آسمان هم تحمل آن را نداشت.انسان،بسیار نادان و نسبت به خود ظالم بود که چنین امانت سنگینی را قبول کرد.پس خداوند انسان را خلق کرد که دل انسان را بیافریند وآن امانت را درون دل قرار دهد.پس دل انسان،جایگاه امانت عشق است.این اتفاق در روز ازل رخ داد.
آسمان بار امانت نتوانست کشید/قرعه کار به نام من دیوانه زدند.
آدمی ،گر خون بگرید از گران باری اوست/کانچه نتوانست بردن آسمان ،بردوش اوست.
دل نادان من،امانت عشق/هم به پشتی آن کرم برداشت.
فلک خمیده نگاهش به من که با تن چون دوک/چگونه بار امانت نشانده اند به دوشم.
شبی که بار امانت از آسمان افتاد /خروش و ولوله در جهان عاشقان افتاد.
مرا گناه خود است ار تلاش ملامت تو برم/که عشق بار گران بود و من ظلوم جهول.
دل ما بود،امینی وامانت،عشقش/آن امانت به امینی بسپارند ،آری