
درود؛ من امسال سال آخر دبیرستانم هست و رشتمم انسانیه و خب مثل همه درگیر بازی کنکور شدم. نمی دونم چه تصوری از یه دانش آموز کنکوری دارید و چقدر فضا رو درک کردید ولی همه چیز از نگاه من خیلی فرق میکنه. من نمیتونم سرم و بکنم تو کتابام بدون اینکه بخوام بفهمم دنیای بیرون چه اتفاقی داره میوفته. فکر مشکلاتی که هست و بهتر از من میدونید واقعا عذابم میده. نمیدونم شمایی که داری اینو میخونی، کی کنکور دادی و کلاً زمان درس خوندنت کی بوده ولی هیچ وقت توی هیچ برهه زمانی، انقدر تمرکزتون نشونه نرفته؛ مثلاً گوشی رو که برمیداری اخباره که میریزه تو صورتت و خوب اگه یه نفر این حرف به من میزد من مسلماً بهش میگفتم که گوشیو بذاره کنار یا فکر نکنه به این چیزا و تمرکزش فقط رو درسش باشه، ولی به نظر من واقعاً این خیلی بچه گونه هست این حرف! مگه میشه هر روزی که داره از این تقویم میگذره داره تاریخ کشورم چند صفحه بهش اضافه میشه بعد من سرمو بکنم تو کتابامو مثل کبکی که سرشو کرده زیر برف هیچی از دور و برم نفهمم؟! خب نمیشه که اصلاً این امکان پذیر نیست یا حداقل من هیچ وقت همچین آدمی نبودم. نمیدونم والا به خدا منم دفعه اولمه دارم زندگیم میکنم نمیدونم اصلاً چرا اینجام برای چی دارم مینویسم ولی شاید یه روزی برگردم و اینا رو بخونم.( که چی) رعشه هایی که واسه من اتفاق میافته هیچ وقت تموم نمیشه یه دفعه همه چیز تو مغزم به هم میریزه یه جوری که انگار همه چیز داره تموم میشه انگار وقتم تموم شده، عقب افتادم، اصلاً آروم وقرار ندارم و این صرفا به خاطر «کنکوری بودن» نیست که بهش برچسب تا حدی طبیعی بودن زده بشه.

باید بکشد عذاب تنهایی را
فردی که ز عصر خویش فراتر باشد
"شفیعی کدکنی"
ل