
کرونا که آمد ، جبر طبیعت وادارمان کرد تا در خانه هایمان بمانیم .
برای سلامتی عزیزانمان ، برای مراقبت از خودمان و برای نجات بشریت ، باید در خانه میماندیم .
اما ، چگونه میشد یکنواختی و بن بست دیوار هایمان را ، بی حوصلگی و تَکَرُر روزهای بی هیجان و آمیخته با خبر های تلخ را ، تاب بیاوریم ؟
اینجا بود که انسان ، برای اولین بار به تلفن همراه در دستش ، تنها همدمی که لمس و نوازش کردنش منافاتی با سلامتی نداشت ، با دقت بیشتری نگریست .
موبایلی که حالا باید رسالت خود را به جا آورده و انگیزه بخشِ صاحبانش میشد .
از این روی ، امروز میخواهم روایتگر لحظاتی باشم که موبایل و تلویزیون و لپ تاپ سامسونگ ، راه گریزی از ماتم و جنونم بودند . روزهای غمزده ای که مرا غرقه خود کرده بود و تکنولوژی ، چون غریق نجاتی ماهر نجاتم داد .
امروز میخواهم روایتگر نوری در اعماق تاریکی باشم .
بعد از چندین هفته افسردگی ناشی از اسارت در خانه ، خود را وادار کردم تا از این وقت های آزاد که شاید تا قبل از کرونا حسرتش را داشتم ، بهره بیشتری برم ؛ فکر کردم باید این تکرار لحظات خوفناک را، به فرصتی ناب برای زیبا سازی و یادگیری هرچه بیشتر بدل کنم.
در همین حین ناخوداگاه نگاهم به سوی تلفن همراهم منحرف شد که گویی در گوشه اتاق ایستاده بود و به من چشمک میزد .
این بود که بی هیچ درنگی به سراغش رفته و تمام خواسته ها و ایده ها و رویاهایم را از او خواستم ؛ روزهایی پر طراوت و کلاسهای درس شیرینم را از او طلب کرده و برای رسیدن به کامیابیِ مد نظر خود ، دست به دامنش شدم .
الحق که Galaxy J8 هم رویم را زمین ننداخته و تا میتوانست به من خدمت کرد .
در انزوای روزهای کرونایی ، پی دی افِ کتابهای محبوبم را برایم به ارمغان می آورد تا افکارم را سامان بخشم. با ارائه اپلیکیشن sumsung health به دنبال تناسب اندام و سلامت من بود و سعی داشت تا با تشویقم به داشتن تغذیه مناسب و ورزش ، قرنطینه بودن مانع کمبود فعالیت جسمی ام نشود . کیفیت دوربینش مرا به این باور رساند که مسلما زیبا و خوش چهره هستم و با تکنیک هایی که هر روزه از تنظیماتش می آموختم ، دانستم که تلفن همراهم چه قابلیت های مهندسی بالایی دارد . از آنجایی که عاشق نوشتن و نویسندگی بودم ، در sumsung notes میتوانستم هر چقدر که میخواهم با گلواژه هایم برقصم و دیگر نگرانِ مردن درختان برای کاغذ نباشم و با voic recorder اش نیز تمرین خوانندگی کرده و برای دوستانم پادکست ضبط میکردم تا با شنیدن صدایم احساس نزدیکی به من داشته باشند .
اپلیکیشن هایی که تلفن همراهم آنها را پشتیبانی میکرد نیز برای من نعمت ارزشمندی بود .
زمانی که دلتنگی عزیزانم را با تماس تصویری جبران میکردم ، لحظاتی که کلاسهای آموزش آنلاین را برپا داشته و یا هنگامی که بلاگری در اینستاگرام را در پرتو سادگی اتاقم آغاز کردم ، تلفن همراه عزیزم کنارم بود . یاور و همدم روزهای کرونایی من ! انگیزه بخش لحظات بی حوصلگی ام ! پرتوی روشن در اوج تاریکی روزگارم !
البته لپ تاپ و تلویزیونی که مانند تمام ابزارات برقیمان ، لوگوی سامسونگ را به وضوح نمایان میکردند ، در محفل فیلم و سریال لحظات خاطره انگیزی برایم ساختند ، اما هیچ کدامشان نمتوانستند حسی چون احساس عمیق عشق به موبایلم را در من بر انگیزند . هیچ کدامشان نمیتوانستند جای Galaxsy J8 را در دل من بگیرند.
زیرا موبایلِ من ، چون خونی آمیخته در رگهایم ،به من زندگانی دوباره بخشید ؛ مرا از دره عمیق افسردگی نجات داده و روزهایم را به لحظاتی تبدیل کرد که خاطره اش همیشه و همیشه در قلبم می ماند .
گوشی سامسونگ من روایتگر نوری در اعماق تاریکی بود !
مهسا احمدی
#روایتگرباش