وقتی هر روز تولیدات نوشتاری داری و بیشتر زمانت به نوشتن میگذرد دیگر به یکی دو جملهی شاهکاری که تولید کردهای دل نمیبندی و گذاشتن یک پست اینستاگرامپسند، بعد ازمدتها، تو را به وجد نمیآورد.
زمانی که نقاشی نصفهنیمه بودم روزهایی بود که میل تولید اثر در من تبدیل به زل زدن به نقاشیِ دلربایی میشد که به تازگی خلق کرده بودم، همین زلزدن مرا ارضا میکرد و میل آفرینش را در من از بین میبرد. آنقدر به آن شاهکار(!) وابسته میشدم و شب و روزم را با آن سپری میکردم تا از آن منزجر میشدم و دیگر مثل روز اول درنظرم افتخارآفرین نمیآمد.
البته این سرنوشتیست که ممکن است به مرور زمان برای هرکدام از آفریدههای ما پیش بیاید، چه به آنها زل بزنیم چه نزنیم!
استادی داشتیم که کارهای خوب من را اتفاق مینامید و میگفت به این خاطر از این اتفاقات در کارهایت کم میافتد که کمکاری، شانسی یکی از کارهایت خوب از آب درمیآید، این شانس با پرکاری بالاتر میرود.
حقیقت این است که هرچقدر هم از استاد و دوست و آشنا راجع به فواید زیاد کارکردن بشنویم در ما به اندازهی خود پرکاری اثر نمیکند.