ما به خودمان اجازهی ناراحتی نمیدهیم.
یا بهتر بگویم به خودمان اجازهی اعتراض نمیدهیم. ریزاتفاقهایی که خشم مارا برمیامگیزد چطور مدیریت میشوند؟ با خنده یا با سرسری گرفتن و اهمیت ندادن؟ درواقع ریزاتفاقها از اتفاقهای بزرگتر ترسناکترند و وقتی پیش میآیند به جای اعتراض انگشت اشاره را سمت خود میگیریم و انگ حساس بودن به خودمان میبندیم، این راحتتر از اعتراض و برخورد مسئولانه دربربر آن ریزخشم پیشآمده است.
ریزخشمها را فرصتی تمرینی برای یادگیری اعتراض درست درنظر بگیرید و از این تمرین که روزانه زیاد با آن مواجه میشویم استقبال کنید تا برای موقعیتهایی که خشم عظیمی در ما تولید میکنند.
مثالی برای ریز خشم میتواند یک برخورد توهینآمیز فروشندهی سوپرمارکت باشد نسبت به اسکناس لولهشدهای که از جیب شما ظاهر میشود. شما به رفتار توهینآمیز فروشنده اعتراض میکنید اما از قضا همسر شما آن لحظه نتوانسته آنطور که شایسته است سرغت عمل به خرج دهد و اعتراضش را نشان دهد و از آنجا که این یک اتفاق مشترک بوده بدجور سر دلش میماند.
مسافتی از سوپرمارکت دور میشوید و به فراخور مسیری که در آن قرار دارید مناظر و اتفاقات دیگیری را تجربه میکنید. شما از اتفاق سوپرمارکت عبور کردهاید چون همان لحظه مدیریت شدهاست، حتی آن را فراموش کردهاید غرق جریانات همین لحظهاید اما میان صحبتهایتان باز همسرتان اتفاق سوپرمارکت را یادآوری میکند چون او هنوز در همان لحظه گیرکردهاست. خردهاعتراضها فرصت عبور از یک موضوع ریز را به سرعت برای ما فراهم میکنند و درغیر این صورت آن خردهاتفاق از حجم عادی خود خارج میشود و اثرش از آن لحظه به لحظات و روزهای بعد نفوذ میکند.
رفته رفته دیگر حتی نیازی به اعتراض به خردهاتفاقها نمیبینید اما نیاز است که مدتی انگشت اتهام را از سمت خودمان برداریم و مسئولیت خشمهای کوچک را به عهده بگیریم تا به زبان سکوت برسیم و اگر در شرایط مشابه قرار گرفتیم سکوت اعتراضی را مقدم بر هر واکنش دیگیر بدانیم، سکوتی همراه با صلح نه هزار حرف نگفته!