
شرایط فعلی اقتصاد ایران باعث شده هر کسی حتی از سن زیر 18 سال تصمیم به مهاجرت و زندگی در کشور دیگر را داشته باشد، علاوه بر آن خانواده هایی هستند که به دلیل فراهم شدن مسیر مهاجرت خود تصمیم دارند فرزندان خود را نیز با خود به کشور مقصد ببرند.
وقتی صحبت از مهاجرت دانش آموزی میشود، معمولا با مسیر مهاجرتی ساده ای طرف نیستیم و کشورها برای پذیرش دانشآموز خارجی قوانین یکسانی ندارند که در این مطلب سعی شده شرایط برخی از کشور ها رو بررسی کنیم. سؤال مهمی که در این مسیر وجود دارد این است که بهتر است دانشآموز قبل از گرفتن دیپلم مهاجرت کند یا دیپلم را در ایران بگیرد و بعد برای مهاجرت اقدام کند
پاسخ این سؤال قبلاً جداگانه بررسی شده و در آن مقاله، مزایا و معایب هر دو انتخاب را توضیح دادهایم. بنابراین در این مطلب صرفا شرایط تحصیل در کشور های مختلف را بررسی خواهیم کرد.
برای مطالعه مطلب قبلی از طریق لینک زیر اقدام کنید
در این مقاله شرایط تحصیل دانش آموزان در کشور های کانادا ، آلمان و امریکا را بررسی خواهیم کرد.

کانادا یکی از واضحترین مسیرها را برای دانشآموزان خارجی دارد. یک دانشآموز میتواند برای تحصیل در مدرسه کانادایی پذیرش بگیرد و برای دریافت Study Permit اقدام کند.
اگر برنامه تحصیلی بیشتر از ۶ ماه باشد، دانشآموزی که خارج از کانادا درخواست میدهد، باید قبل از ورود برای Study Permit اقدام کند. معمولاً نامه پذیرش مدرسه هم جزو مدارک پرونده است.
اما مهمترین موضوع برای یک دانشآموز ایرانی، سن و سرپرستی است.
در کانادا سن قانونی در همه استانها یکسان نیست. در استانهایی مثل انتاریو، کبک و بریتیشکلمبیا، سن بزرگسالی به ترتیب ۱۸ یا ۱۹ سال است. برای دانشآموزی که زیر سن قانونی محسوب میشود، باید وضعیت مراقبت از او در کانادا مشخص باشد.
اگر دانشآموز زیر ۱۷ سال باشد و بدون والد یا قیم قانونی وارد کانادا شود، باید یک Custodian در کانادا داشته باشد. این فرد باید شهروند کانادا یا مقیم دائم باشد و مسئولیت مراقبت و حمایت از دانشآموز را برعهده بگیرد. برای دانشآموزان ۱۷ ساله و بالاتر، داشتن Custodian الزامی نیست، اما افسر مهاجرت میتواند در پرونده آن را درخواست کند.
این موضوع باعث میشود مهاجرت یک دانشآموز ۱۵ ساله به کانادا با مهاجرت یک فرد ۱۸ ساله از نظر پرونده کاملاً متفاوت باشد.
برای دانشآموزان مقطع متوسطه، Study Permit میتواند برای کل دوره موردنظر صادر شود و حداکثر مدت آن برای این مقطع تا ۴ سال است. در کانادا، مقطع متوسطه معمولاً Grades 9 تا 12 است؛ در کبک ساختار متفاوت است و دوره متوسطه تا Grade 11 ادامه دارد.
در نتیجه، خانوادهای که مثلاً فرزندش در ابتدای دبیرستان به کانادا میرود، میتواند از ابتدا برای یک دوره چندساله برنامهریزی کند؛ نه اینکه الزاماً هر سال از صفر برای وضعیت تحصیلی او تصمیم بگیرد.
البته این را هم نباید با اقامت دائم اشتباه گرفت.
Study Permit فقط اجازه تحصیل است و بهخودیخود اقامت دائم کانادا را ایجاد نمیکند.
به همین دلیل اگر هدف خانواده فقط تحصیل فرزند نیست و ماندن در کانادا هم اهمیت دارد، باید مسیر بعد از مدرسه را جداگانه بررسی کرد.
آلمان شرایط متفاوتی دارد.
وزارت خارجه آلمان اعلام کرده که امکان ورود به آلمان برای تحصیل در مدرسه وجود دارد و برای تحصیل دائمی در مدرسه، این مسیر معمولاً از کلاس نهم به بعد امکانپذیر است.
این نکته برای خانوادهها مهم است.
اگر دانشآموز مثلاً ۱۳ ساله باشد، نمیتوان صرفاً با این تصور که «آلمان مدرسه رایگان دارد» برای او همان مسیری را در نظر گرفت که برای یک دانشآموز ۱۶ ساله وجود دارد.

ضمن اینکه سیستم آموزشی این کشور به ایالتها وابسته است و ساختار مدارس میتواند در ایالتهای مختلف تفاوت داشته باشد. مدارس دولتی عموماً شهریه تحصیلی دریافت نمیکنند، اما برای یک دانشآموز خارجی، پیدا کردن مدرسه مناسب و هماهنگ شدن با زبان آلمانی و سیستم آموزشی اهمیت زیادی دارد.
فرض کنید یک دانشآموز ایرانی در پایه نهم وارد آلمان شود.
او فقط قرار نیست در یک مدرسه جدید درس بخواند. باید با زبان آلمانی، برنامه درسی جدید و ساختار متفاوت آموزشی هم کنار بیاید.
خود سایت رسمی «Make it in Germany» اشاره میکند که دانشآموزان تازهواردی که زبان آلمانی کافی ندارند، ممکن است در ابتدا به جای ورود مستقیم به کلاس عادی، در کلاسها یا برنامههای مقدماتی قرار بگیرند تا برای ورود به سیستم آموزشی عادی آماده شوند.
از طرف دیگر، سیستم مدرسه آلمان مسیرهای مختلفی دارد. دانشآموز میتواند در ادامه به مدرکهایی مانند Realschulabschluss یا Abitur برسد. Abitur نیز مسیر ورود به دانشگاه را فراهم میکند.

مهاجرت دانش آموزی به آمریکا یکی از جاهایی است که یک اشتباه میتواند مسیر پرونده را کاملاً تغییر دهد.
برای دانشآموز خارجی که با ویزای F-1 وارد میشود، تحصیل در مدرسه دولتی محدودیت جدی دارد.
دانشآموز F-1 فقط میتواند در دبیرستان دولتی، حداکثر ۱۲ ماه تحصیل کند.
نکته مهمتر این است که این تحصیل رایگان نیست. دانشآموز باید هزینه واقعی و غیر یارانهای آموزش را به مدرسه یا منطقه آموزشی پرداخت کند. وزارت خارجه آمریکا این هزینه را معمولاً حدود ۳۰۰۰ تا ۱۰ هزار دلار اعلام کرده است؛ مبلغ دقیق به مدرسه و منطقه بستگی دارد.
بنابراین اگر خانوادهای تصور کند میتواند فرزندش را با F-1 برای چهار سال دبیرستان به یک مدرسه دولتی آمریکا بفرستد، این تصور با قوانین F-1 مطابقت ندارد.
برخلاف مدرسه دولتی ، مدرسه خصوصی مسیر متفاوتی دارد.
محدودیت ۱۲ ماهه مربوط به مدارس دولتی، برای مدارس خصوصی به همان شکل اعمال نمیشود. دانشآموز F-1 میتواند در مدرسه خصوصی واجد شرایط تحصیل کند.
در نتیجه برای یک دانشآموز خارجی که میخواهد چند سال دبیرستان خود را در آمریکا بگذراند، مدرسه خصوصی معمولاً گزینه مهمتری است.
اما این مسیر معمولاً هزینه بالاتری دارد و انتخاب مدرسه هم باید بر اساس پذیرش دانشآموز بینالمللی و امکان صدور فرم I-20 انجام شود.
از طرف دیگر، F-1 یک ویزای تحصیلی است و بهخودیخود اقامت دائم آمریکا ایجاد نمیکند.
پس اگر هدف خانواده فقط تحصیل فرزند نیست و ماندن در آمریکا هم مهم است، باید مسیر بعد از دبیرستان از ابتدا جداگانه بررسی شود.
استرالیا نیز از نظر ساختار ویزا، مسیر مشخصی برای تحصیل دانشآموزان خارجی دارد.
ویزای اصلی، Student Visa Subclass 500 است. دانشآموز مدرسهای برای درخواست این ویزا باید حداقل ۶ سال داشته باشد و در سن شروع هر پایه نیز محدودیت وجود دارد.
برای مثال:
شروع Year 9: کمتر از ۱۷ سال
شروع Year 10: کمتر از ۱۸ سال
شروع Year 11: کمتر از ۱۹ سال
این محدودیتها برای دانشآموزانی که وارد مسیر مدرسهای میشوند اهمیت زیادی دارد.
اما مهمترین بخش برای دانشآموز زیر ۱۸ سال، محل زندگی و مسئولیت مراقبت از او است.
استرالیا از دانشآموز زیر ۱۸ سال میخواهد ترتیبات رفاهی مناسبی داشته باشد. این ترتیبات میتواند توسط مدرسه یا مؤسسه آموزشی تأیید شود یا در شرایط مشخص، یک والد، قیم یا بستگان واجد شرایط مسئولیت آن را برعهده بگیرد.
یک نکته خیلی مهم هم وجود دارد: دانشآموز زیر ۱۸ سال نباید قبل از شروع ترتیبات رفاهی تأییدشده وارد استرالیا شود.
از نظر مدت ویزا هم تفاوتهایی وجود دارد. برای دانشآموزان دبیرستانی Years 7 تا 12، ویزای دانشجویی میتواند تا ۶ سال صادر شود؛ برای دانشآموزان مقطع ابتدایی معمولاً حداکثر ۳ سال در نظر گرفته میشود.
این موضوع باعث میشود استرالیا برای خانوادهای که واقعاً قصد دارد فرزندش چند سال در سیستم آموزشی این کشور درس بخواند، مسیر مشخصی داشته باشد.
برای انتخاب مسیر درست، بهتر است ابتدا کشور را انتخاب نکنیم؛ اول وضعیت خود دانشآموز را مشخص کنیم.
سن، پایه تحصیلی، سطح زبان، بودجه خانواده، اینکه دانشآموز تنها میرود یا همراه والدین، و مهمتر از همه هدف بعد از دبیرستان، روی نتیجه تأثیر میگذارد.
برای مثال، خانوادهای که میخواهد فرزند ۱۶ سالهاش فقط دو سال آخر دبیرستان را در کشور دیگری بگذراند، الزاماً همان انتخابی را ندارد که خانواده یک دانشآموز ۱۳ ساله دارد.
به همین دلیل، بهترین روش مهاجرت دانش آموزی یک «کشور برتر» نیست. بهترین روش، مسیری است که با سن دانشآموز، بودجه، زبان، نوع مدرسه و برنامه او برای سالهای بعد هماهنگ باشد. ضمن آنکه همانطور که اول مقاله گفته شد این که دانش آموز می خواهد قبل دیپلم مهاجرت کند یا بعد دیپلم تاثیر زیادی در فرایند مهاجرتی شما دارد اگر هنوز بین این دو مسیر مردد هستید، پیشنهاد میکنیم مقاله قبلی را بخوانید و بعد با توجه به شرایط خودتان، از بین کشور های کانادا، آلمان، آمریکا، استرالیا و اسپانیا یک مسیر مهاجرتی ار انتخاب کنید.
تگها: مهاجرت دانش آموزی | بهترین روش مهاجرت دانش آموزی | مهاجرت دانش آموزی به کانادا | مهاجرت دانش آموزی به آلمان | مهاجرت دانش آموزی به آمریکا | مهاجرت دانش آموزی به استرالیا | مهاجرت دانش آموزی به اسپانیا | مهاجرت تحصیلی | تحصیل در مدارس خارج از کشور