
نقاشی المپیای ادوارد مانه جلوهای مهم از هنر مدرن است. بر خلاف گذشته زن برهنه نه در حالت اساطیری و زیباییشناسی اروتیک، بلکه در قالب زنی روسپی تصویر شده که روی تخت به ما نگاه میکند. اهمیت در همین نگاه است. نقاشی مانه کاراکتر خود را از سطح شیئی برای تماشا، به ابژهای ارتقا میدهد که سوژهی خود را نگاه میکند. در یک جابهجایی، حال تماشاگر سوژهای است که توسط زن روسپی دیده میشود. نقاشی به تعریف تماشاگر میپردازد. یا میتوان گفت در این مصاف، سوژه و تماشاگر توسط نقاشی تفسیر میشود. در تعیین نسبت میان تماشاگر و اثر، اثر تعیین کننده است تا ارادهی تماشاگر. این راز آزاردهنده بودن این نقاشی برای طیفی از سنتگرایانی بود که از نمایش این پرده خشمگین بودند. خشم آنها به دلیل برهنه بودن کاراکتر نیست، بلکه آنها از آن نگاه گریزان بودند. و این راز مهم هنر مدرن است که بازنمایی امر دیدن است. و در این بازنمایی، دیده شدن نهفته است. مانه در این نقاشی آشکارا دیدی اجتماعی دارد. وضعیت روسپیگری در جامعه و استعمار سیاهپوستان دو موضوعی است که برای او بحثبرانگیز بوده است. اما او به جای روایت تقلیدی عکسگونه از واقعیت در قالب رئالیسم و احیاناً نتیجهگیریهای اجتماعی و سیاسی پس از آن؛ به دنبال ثبت یک لحظهی خاص و فرار از تصورات ذهنی است. هنرمند دورهی امپرسیونیست بیش از هر زمان دیگری گویا آشفته است و سرگردان به دنبال حقیقت یا سایهی حقیقت میگردد؛ و همچنان عاجز از یافتن راهی واقعی به سوی کمال است. (کدام کمال؟) او در این دوره سعی دارد که توجه بیشتری بر روی فرآیند دریافتی حسهای خود داشته باشد.
نگاه خیرهی زن برهنهی روی تخت، چهرهی معصومانه و بیتکلف او، راز هنر مدرن است. دورانی که آثار هنری چون موجوداتی زنده، در مواجهه با انسان، میبینند و دیده میشوند.