فکر اینکه در محتواهایم از عبارات ««به شما این امکان را میدهد که…»، «ارائه میدهد»، «اگر به دنبال... هستید» و « برای کسانی که به دنبال» استفاده کنم من را به وحشت میاندازد. یک مشت مهمان ناخوانده نچسب که دیگر به دیدنشان حساسیت پیدا کردهام. چت جی پی تی میگوید، این عبارت شبیه نمک و فلفل محتوا هستند؛ ولی به نظرم وقتی زیاد استفاده میشوند، محتوا شبیه یک سوپ بینمک تکراری میشود یا شایدم شبیه به تعداد زیادی هویج پخته نگینی در سوپ.
ولی گاهی اوقات وقتی به این فکر میکنم که یک برنامه سریعتر از من میتواند بنویسد، ناخودآگاه انگشتهایم روی کیبورد به حالت اسلوموشن درمیآید. احساس میکنم شبیه کاراکتر تنبل در زوتوپیا میشوم که حس میکند دنیا خیلی سریع در حرکت است و صبر کردن برای من در حوصلهاش نمیگنجد. پس سراغ هوش مصنوعی میروم و فکر میکنم با عوض کردن چند جمله کار را جمع کردهام. بعضی وقتا هم فکر میکنم کار کلا با متن جمع نمیشود. باید بروی سراغ عکس، نه باید بروی سراغ ویدیو. ویدیو هم باید جذاب باشد، باید قلاب داشته باشد. انسان امروزی حوصله ندارد ده ثانیه ویدیوی تو را ببیند تا پیامت را دریافت کند. باید همان سه ثانیه اول یقهاش را بگیری و یک سیلی محکم به صورتش بکوبی یا یک سطل آب یخ روی سرش بریزی تا افتخار دهد و بعد از سه ثانیه اول را هم تماشا کند.
چه بر سرت آمده ای انسان امروزی! با چنین عجلهای به کجا داری میروی که نمیشود حتی سه ثانیه نگهات داشت؟
این جمله «هنوز هستند کسانی که برای محتوای خوب هزینه کنند» هم انگار التیام بخش نیست. خلاصه که همه چیز برای کلمات و عبارات قشنگ داخل مغزم ترسناک شده است. باید هر روز دور هم جمعشان کنم تا یادشان نرود باید کجا کنار هم بنشیند. شاید هم یک روز متنهای منحصر به فرد ما شبیه به یک اثر هنری در یک نمایشگاه به فروش برسد و مردمی که کمی حوصله برایشان باقی مانده بیایند و تماشا کنند و شاید چند تا جمله را هم خریدند و به دیوار اتاقشان زدند.