زمین دوست ما نیست. دوستی ارتباطی دو طرفه، زیبا و نه از سر نیاز است. ما ارتباط با دوستان خود تا حدود زیادی خودمان مدیریت میکنیم. دوستان برای ما رتبه و درجه های مختلف دارند. دوستان کاری، دوستان دانشگاهی، دوستان خانوادگی، دوستان جان، دوستان بهتر از برگ درخت و ...
اما زمین دوست ما نیست. احتیاج زمین به ما تناسبی با احتیاج ما به او ندارد. ما مانند یک نوزاد بی پناه و شیرخوار و ناتوان به او نیاز داریم. شیره جانش را میمکیم. بر روی سینه اش نفس میکشیم و میبالیم. زمین دوست ما نیست. او مادر ماست. مادری که بسیار دلسوزانه به ما اجازه حیات داده است. فقط کافیست جانش را نفرساییم و دلش را ریش نکنیم. او خساوتمندانه و جهان مدارانه به زندگی ادامه میدهد به شرطی که به روشهای ددمنشانه! عمرش را کوتاه نکنیم.