ویرگول
ورودثبت نام
کیانوش آرین
کیانوش آرین
کیانوش آرین
کیانوش آرین
خواندن ۳۰ دقیقه·۳ ماه پیش

بررسی الگو های معماری در سیستم های نرم‌افزاری فرانت اند و تاثیر آنها بر ویژگی های کیفی

کیانوش آرین 404443009

درس معماری نرم‌افزار

دکتر علی‌اکبری

 

1. مقدمه

از زمان پیدایش وبسایت ها و ایجاد برنامه نویسی فرانت اند، تغییرات زیادی در ابزار ها، نحوه کد نویسی و معماری های مربوط به این حوزه پدید آمده است. امروزه سیستم های فرانت اند نه تنها مسئولیت ایجاد و مدیریت رابط کاربری (GUI) را بر عهده دارند، بلکه بخش قابل توجهی از منطق کسب و کار (Business Logic) را نیز در سمت مرورگر کاربر پیاده سازی می کنند. همچنین، این سیستم ها از نیازمندی های کیفی (Quality Attribute Requirements) خاصی برخوردارند که با دیگر سیستم های نرم‌افزاری متفاوت است. در این پژوهش، به بررسی معماری‌ها و الگوهای رایج مورد استفاده در سیستم‌های فرانت‌اند می‌پردازیم و می‌کوشیم تأثیر آنها بر ویژگی‌های کیفی مختلف را شرح دهیم. در این تحقیق معماری‌هایی از جملهMonolithic, Component Based, Micro front end, MVP, MVVM, SSR, Jamstack, Single Page Application, Static Site Generation,  را بررسی می‌کنیم.

خروجی اصلی این پژوهش، ایجاد یک ماتریس از معماری های فرانت اند و ویژگی های کیفی است که در آن تاثیر هر معماری بر ویژگی های کیفی مورد بررسی قرار گرفته و مزایا، معایب هر کدام مشخص می‌شوند. علاوه بر این در ادامه، دو مورد از معماری های مورد استفاده در پروژه های واقعی در صنعت (نتفلیکس و فیسبوک) را شرح داده و معماری مورد استفاده در آنها به همراه ویژگی های کیفی مختص به آن پروژه را بررسی می‌کنیم. هدف نهایی این پژوهش، ارائه راهنمایی ساختاریافته برای مقایسه معماری‌های فرانت‌اند و کمک به انتخاب معماری مناسب با توجه به ویژگی‌های کیفی مورد نیاز سیستم است.

 

2. پیشینه

در روز های آغازین پیدایش وب، رابط های کاربری اغلب به طور Static و به شکل داکیومنت هایی ثابت به کاربران ارائه می‌شدند. این دوران را می‌توان دوران اپلیکیشن های چند صفحه ای (Multi Page Application) ها نام گذاری کرد. در این اپلیکیشن ها، در هر بار تعامل کاربر با اپلیکیشن، صفحه دوباره به طور کامل از سرور دریافت می‌شد که بازدهی بسیار پایینی داشت. با گذشت زمان، اپلیکیشن های تحت وب به سیستم های داینامیک و توزیع شده ای تبدیل شدند که قابلیت اجرای منطق های پیچیده را در سمت کاربر و داخل مرورگر دارند. سیستم های مدرن می‌توانند بدون نیاز به مراجعه به سرور و به طور زنده (Real-Time) به تعاملات کاربر پاسخ دهند، وضعیت های (State) پیچیده مورد نیاز برای اجرای سیستم را مدیریت کرده و منطق کسب و کار (Business Logic) را پیاده سازی کنند. بنابراین امروزه وظیفه سیستم های فرانت اند تنها ارائه رابط کاربری (GUI) به کاربران نیست، بلکه به یک لایه مهم در معماری سیستم تبدیل شده اند که نقش مهمی در عملکرد سیستم و تجربه کاربران دارند.

 

2.1 معماری نرم‌افزار در فرانت اند

معماری نرم‌افزار در سیستم های فرانت اند به مرز های سیستم (Boundries)، الگو های ارتباطی در سیستم، و حتی ساختار سازمانی که به توسعه نرم‌افزار می‌پردازد مرتبط است. در گذشته، معماری سیستم های فرانت اند بیشتر مشابه نرم‌افزار های یکپارچه (Monolithic) بوده که منطق رابط کاربری، مدیریت state، و چینش (styling) صفحه همه در داخل یک کدبیس با Coupling بالا انجام می‌شده. با وجود این که این نوع معماری شروع و راه اندازی ابتدایی پروژه را ساده تر و سریع تر می‌کند، اما با بزرگتر شدن پروژه و Scale شدن آن، مشکلات فراوانی از جمله پیچیدگی درک کد، زمان بیلد طولانی و Bottleneck به وجود می‌آورد.

این مشکلات سبب شد تا معماری سیستم های فرانت اند به سمت معماری های Component-Based و تک صفحه ای (Single-Page Application) حرکت کند. این معماری ها به توسعه دهندگان کمک می‌کنند تا مولفه های رابط کاربری را به کامپوننت های قابل استفاده مجدد و ماژولار تبدیل کنند. در سال های اخیر، معماری میکرو-فرانت اند که از معماری Microservice الهام گرفته شده به عنوان معماری جدیدی برای مدیریت پروژه های بزرگ محبوبیت پیدا کرده. این معماری با تقسیم فرانت اند به تعدادی میکرو اپلیکیشن مستقل از هم، به تیم های مختلف این امکان را می‌دهد تا بدون ایجاد تداخل در کار یکدیگر به توسعه، تست و دیپلوی سیستم های فرانت اند بپردازند.

 

2.2 ویژگی های کیفی

ویژگی‌های کیفی (Quality Attributes) نیازمندی هایی در پروژه های ما هستند که معیار های غیر عملکردی (Non-Functional) سیستم را توصیف میکنند. این ویژگی ها تعیین می‌کنند که یک معماری فرانت‌اند وقتی در شرایط واقعی و تحت استفاده واقعی کاربران قرار می‌گیرد، تا چه حد خوب عمل می‌کند. در ادامه، برخی از این ویژگی های کیفی که در این تحقیق بررسی می‌کنیم را از دید فرانت اند بررسی می‌کنیم:

امنیت (Security): این ویژگی کیفی معیار هایی از جمله میزان مقاومت سیستم فرانت‌اند در برابر آسیب‌پذیری‌ها و حملات سمت کاربر (مانند XSS، CSRF و Script Injection)، مدیریت امن توکن‌ها و داده‌های حساس در مرورگر، وSanitize  کردن ورودی‌ها را ارزیابی می‌کند.

دسترسی پذیری (Availability): این ویژگی میزان توانایی سیستم در ارائه خدمات مداوم و بدون وقفه به کاربران را می‌سنجد. در سیستم های فرانت اند قابلیت‌های مربوط به برنامه‌های وب پیش‌رونده (PWA) اهمیت بالایی برای این معیار دارند. از دیگر موارد مهم برای این ویژگی کیفی می‌توان مکانیزم های Fallback هنگام قطعی یا اختلال در سرویس‌های بک اند را نام برد.

نگداری پذیری (Maintainability): این ویژگی کیفی میزان قابل تغییر بودن پروژه، تلاش مورد نیاز برای بازآرایی (Refactor)، یا توسعه فیچر های جدید بدون ایجاد مشکل و عوارض جانبی غیرمنتظره یا بدهی فنی (Technical Debt) را ارزیابی می‌کند.

عملکرد (Performance): توان سیستم در رندرینگ (Rendering Throughput)، راه‌اندازی اولیه باندل (Bundle Initialization)، چرخه‌های به‌روزرسانی State و معیارهای کلیدی عملکرد وب (مانند First Meaningful Paint / Web Vitals) را اندازه‌گیری می‌کند. این معیار ها تاثیر مهمی بر قابلیت سامانه در حفظ کاربران و افزایش تعامل آنها (User Retention and Engagement) می‌گذارند.

تست‌پذیری (Testability): این معیار مقدار تلاش مورد نیاز برای تست کردن سیستم فرانت اند را اندازه می‌گیرد. برخی از عوامل مهم برای این معیار مقدار تلاش مورد نیاز برای ایزوله کردن مولفه های UI، کنترل بر روی State ها، و قابلیت مشاهده State های مخفی سیستم هستند.

2.3 فریمورک های فرانت اند

در این بخش به معرفی مختصر فریمورک های ایجاد شده برای توسعه سیستم های فرانت اند می‌پردازیم. این فریم ورک ها اغلب با هدف مدیریت وضعیت واکنش پذیر (State Reactivity) و همچنین مدیریت پیچیدگی‌های ساختاری در سیستم های فرانت اند ایجاد شده اند. تقریبا همه ی فریمورک های محبوب و مورد استفاده امروزی تاکید بالایی بر استفاده از کامپوننت در توسعه سیستم ها دارند. در ادامه سه فریمورک محبوب تر که به طور گسترده در صنعت مورد استفاده قرار می‌گیرند یعنی React, Vue, و Angular را معرفی می‌کنیم:

React: یک کتابخانه Declarative برای ایجاد رابط های کاربری است که بجای استفاده سنتی از DOM (Document Object Model)، از Virtual DOM استفاده می‌کند تا رندر کردن رابط های کاربری را بهینه تر کند. React همچنین بر ترکیب کامپوننت‌ها (component Composition) و جریان یک‌طرفه داده‌ها (مسیر انتقال مستقیم داده ها فقط از والد به فرزند) تاکید دارد. این فریمورک توسط شرکت Meta یا همان Facebook سابق به صورت متن باز ایجاد شده و محبوب ترین کتابخانه برای توسعه سیستم های فرانت اند به شمار می‌رود.

Angular: انگولار فریمورک جامعی است که چارچوب های مشخصی را برای توسعه دهندگان تعریف کرده و از معماری Component-Based پیروی می‌کند. این فریمورک قابلیت هایی همچون مدیریت State واکنش پذیر، Routing، Dependency Injection را به توسعه دهندگان ارائه می‌کند. Angular چارچوب های سختگیرانه تری از React را برای توسعه دهندگان تعریف کرده و در بسیاری موارد آنها را مجبور به رعایت قوانین از پیش نوشته خود در ساختار پروژه و معماری می‌کند. این فریمورک توسط گوگل و به صورت متن باز ایجاد شده است.

Vue: یک فریمورک Progressive است بدین معنا که به توسعه دهندگان این قابلیت را می‌دهد تا آنرا به هر اندازه ای که می‌خواهند و در مکان های مورد نظر خود در پروژه شان استفاده کنند. Vue از معماری Component-Based پیروی کرده و قابلیت هایی از جمله مدیریت State، مدیریت Event، و Reactive Data Binding را به توسعه دهندگان ارائه می‌کند. Vue در مقایسه با Angular کمتر سختگیر است و به دلیل Progressive بوده، یادگیری و آغاز کار با آن ساده تر است.

 

3. معماری های سیستم های فرانت اند

در این قسمت، به شرح برخی از پر استفاده ترین معماری های فرانت اند می‌پردازیم تا درک بهتری از آنها کسب کنیم. مطالعه این شرح به شما برای درک بهتر قسمت 4 و بررسی تاثیر هر معماری بر معیار های کیفی کمک بسیاری می‌کند.

 

3.1 معماری یکپارچه (Monolithic)

این معماری قدیمی ترین نوع معماری در سیستم های فرانت اند است و در آن، تمام قسمت های سیستم از جمله رابط کاربری، منطق کسب و کار، استایلینگ و چینش صفحه، و State Management در یک کدبیس و باCoupling بالا قرار می‌گیرند و یکجا دیپلوی می‌شوند. با بزرگ شدن اندازه پروژه، یکپارچه بودن این معماری سبب ایجاد پیچیدگی و Coupling بسیار شده و توسعه آنرا سخت می‌کند. به همین دلیل، این معماری معمولا برای پروژه های با اندازه کوچک یا توسط افراد تازه کار استفاده می‌شود.

 

3.2 معماری Component-Based

این نوع معماری بسیار رایج بوده و در React, Vue, Angular قابل استفاده است. در این معماری رابط کاربری به ماژول هایی تقسیم می‌شوند که قابل استفاده مجدد هستند و هر کامپوننت منطق و رابط کاربری مربوط به خود را مدیریت می‌کند. در واقع در معماری کامپوننت بیس با تقسیم بندی تصویر کلی پروژه به قسمت های کوچک تر، پروژه را قابل فهم تر و مدیریت آنرا آسان تر می‌کنیم. مزایای این روش امکان Reusability و بهبود Maintainability هستند. دو عیب کلی برای این روش گفته شده. اولین مشکل دشواری State Management در این روش است، زیرا مدیریت منطق و استیت در کامپوننت های مختلف پخش شده و سبب ایجاد پیچیدگی به ویژه برای سیستم های بزرگ می‌شود. دومین مشکل این روش پرفورمنس آن است که به دلیل استفاده از تعداد زیادی کامپوننت در ارتباط با هم، ممکن است سبب سنگین شده سیستم و ایجاد مشکل پرفورمنس شود. این معماری برای Single Page Application ها و اپلیکیشن هایی که رابط کاربری آنها باید ماژولار باشد (مثلا داشبورد ها و پنل ها) مناسب است.

 

3.3 معماری Micro Frontends

این معماری مفهوم Micro Service را به سیستم های فرانت اند می‌آورد به طوری که در آن، سیستم کلی را به تعدادی زیر سیستم کوچک تر و مستقل از یکدیگر با امکان دیپلوی جداگانه تقسیم می‌کنیم. این معماری به ما توانایی Scalability بالایی می‌دهد زیرا تیم های مختلف می‌توانند بدون نگرانی روی قسمت های مختلف سیستم کار کنند و همینطور Release های مختلفی را مستقل از یکدیگر انجام دهند. مزیت دیگر این روش امکان تنوع در تکنولوژی های استفاده شده در هر میکرو سرویس است سبب انعطاف پذیری بیشتر می‌شود. یکی از مشکلات این معماری هماهنگ کردن میکروسرویس های مختلف با یکدیگر به ویژه هماهنگ کردن استیت ها یا داده های مشترک آنها است و دیگر مشکل آن، افزایش Network Overhead به دلیل نیاز میکرو سرویس های مختلف به برقراری ارتباط با یکدیگر است. این معماری برای اپلیکیشن های با مقیاس بزرگی است که فیچر های فراوانی دارند و توسط تیم های متفاوت و مستقل توسعه پیدا می‌کنند (مثلا فروشگاه های آنلاین و یا نرم‌افزار های سازمانی).

 

3.4 معماری MVP (Model-View-Presenter)

در این معماری، سیستم به سه لایه تقسیم شده که Presenter به عنوان لایه میانی بین Model (داده ها) و View (رابط کاربری) عمل می‌کند. Presenter جریان داده ها میان دو لایه دیگر را کنترل کرده و با توجه به اقدامات کاربر، View را به روز رسانی می‌کند. با توجه به این که منطق کسب و کار در لایه Presenter و به صورت جدا قرار گرفته، Testability این معماری بالاتر است و می‌توان منطق را به راحتی در Presenter تست Unit کرد. همچنین جداسازی دغدغه ها در این سه لایه Maintainability سیستم را ساده تر می‌کند. مشکل این معماری Coupling زیاد میان Presenter و View است که می‌تواند ایجاد تغییر در یکی از این دو را به طور مستقل دشوار کند.

 

3.5 معماری MVVM (Model-View ViewModel)

این معماری که مخفف Model-View-ViewModel است در فریم ورک هایی مانند Angular و Knockout.js استفاده می‌شود و در آن ViewModel به عنوان رابط میان Model و View قرار می‌گیرد. این معماری مشابه با MVP به جهت جداسازی دغدغه ها استفاده می‌شود اما تفاوت آن با MVP در Two-Way بودن Data Binding است، بدین معنا که در MVVM، هنگامی که داده ها تغییر می‌کنند به طور خودکار View نیز آپدیت شده در حالی که در MVP این کار باید به صورت جداگانه صورت بگیرد. این امر مشکل Coupling میان منطق کسب و کار و رابط کاربری را برطرف کرده و Maintainability و Testability را بهبود می‌دهد. مشکلات این روش بالا بودن هزینه Two-Way Data Binding در پرفورمنس است که ممکن است سبب ایجاد کندی شود. همچنین، با بزرگتر شدن اندازه سیستم، مدیریت ViewModel دشوار تر شده و سبب ایجاد پیچیدگی می‌شود. از این معماری در رابط های کاربری پیچیده که نیازمند به روزرسانی real-time داده ها در رابط کاربری هستند مانند داشبورد ها و یا ابزار های مدیریت سازمان استفاده می‌شود.

 

3.6 معماری SPA (Single-Page Application)

در این معماری برخلاف وبسایت های سنتی، تنها یک صفحه HTML اصلی به کاربر ارسال شده و تغییر صفحات و محتویات آنها بدون ریلود کامل صفحه انجام می‌شود. در واقع، پس از اولین Load شدن صفحه، فرانت اند با استفاده از JavaScript و فراخوانی API ها، داده های مورد نیاز را دریافت کرده و قسمت های مختلف صفحه را به روز رسانی می‌کند. این روش سبب ایجاد تجربه کاربری روان تر و کاهش تعداد Reload های صفحه می‌شود و برای اپلیکیشن هایی که تعامل زیادی با کاربر دارند مانند پنل های مدیریتی و داشبورد ها مناسب است. یکی از مشکلات اصلی این معماری زمان اولیه Load شدن صفحه است، زیرا معمولا حجم زیادی از JavaScript باید در ابتدا دریافت و اجرا شود. مشکل دیگر SEO است، زیرا محتویات صفحه در ابتدا به صورت کامل در HTML وجود ندارند و ممکن است موتور های جستجو در پردازش آنها با مشکل مواجه شوند. همچنین، مدیریت State و Routing در SPA های بزرگ می‌تواند سبب افزایش پیچیدگی سیستم شود.

 

3.7 معماری SSR (Server-Side Rendering)

در این معماری، صفحه HTML به طور کامل در سرور ساخته می‌شود و سپس به کاربر ارسال می‌شود. یعنی مرورگر کاربر پس از دریافت صفحه، دیگر نیاز به فراخوانی API برای گرفتن اطلاعات محتویات صفحه ندارد. این نوع معماری برای وبسایت هایی که به SEO اهمیت زیادی می‌دهند و همچنین زمان لود شدن صفحه در آنها پر اهمیت است بسیار مناسب است. مشکلات این معماری افزایش بار پردازشی در سرور و همچنین هماهنگ کردن تعاملات سمت کاربر با محتوای تولید شده در سمت سرور است.

 

3.8 معماری SSG (Static Site Generation)

در این معماری، صفحات وب در زمان Build شدن پروژه ساخته شده و به صورت فایل های HTML ثابت  ذخیره می‌شوند. در نتیجه، برخلاف SSR که صفحه در زمان هر درخواست توسط سرور ساخته می‌شود، در SSG صفحه یک بار از قبل آماده شده و می‌تواند مستقیما از طریق CDN به کاربر ارائه شود. این روش سبب بهبود قابل توجه Load Time و Performance شده و به دلیل وجود محتوای HTML از قبل تولید شده، SEO نیز در این معماری مناسب است. همچنین، به دلیل عدم نیاز به پردازش هر Request در سرور، Scalability سیستم افزایش پیدا می‌کند. مشکل اصلی این روش، مناسب نبودن آن برای داده هایی است که دائما تغییر می‌کنند، زیرا برای اعمال تغییرات در محتویات باید مجددا Build انجام شود. همچنین، در پروژه های بزرگ تعداد زیاد صفحات می‌تواند سبب افزایش Build Time شود. این معماری برای وبسایت هایی مانند وبلاگ ها، مستندات، صفحات معرفی محصولات و سایت هایی که محتوای آنها به صورت مکرر تغییر نمی‌کند مناسب است.

 

3.9 معماریJamstack

این معماری جهت Decouple کردن فرانت اند و بک اند با ارائه فایل های استاتیک از طریق CDN ها، و گرفتن اطلاعات داینامیک از طریق API ها ایجاد شده است. در واقع در این معماری، بجای این که سرور هر بار صفحات را از ابتدا بسازد، فقط یک بار یک تمپلیت static از صفحه تولید کرده که از طریق CDN به کاربر ارائه می‌شود. سپس، با اجرای جاوااسکریپت داخل صفحه و فراخوانی API ها، اطلاعات داینامیک دریافت شده و در تمپلیت گذاشته می‌شوند. ارائه فایل های استاتیک از طریق CDN سبب بهبود قابل توجه در Load Time, Performance می‌شود. سیستم های Jamstack همچنین قابلیت Scalability بسیار بالایی دارند و از Security بیشتری برخوردارند. مشکلات این سیستم ها ایجاد محدودیت در تعاملات کاربر با صفحه و به روز رسانی Real-Time، و همچنین افزایش زمان Build هستند.

 

3.10 معماریSignal-First

در این معماری، Signal به عنوان مکانیزم اصلی برای مدیریت State و ارتباط میان قسمت های مختلف رابط کاربری استفاده می‌شود. Signal ها به سیستم اجازه می‌دهند تغییرات داده ها را به صورت Reactive دنبال کرده و تنها قسمت هایی از رابط کاربری که تحت تاثیر تغییر قرار گرفته‌اند را به روز رسانی کنند. در نتیجه، برخلاف روش هایی که ممکن است با تغییر یک State باعث Re-render شدن بخش بزرگی از رابط کاربری شوند، در این معماری Update ها به صورت دقیق تر و Granular انجام می‌شوند که می‌تواند سبب بهبود Performance شود. همچنین، مدیریت Reactive State در این روش ساده تر شده و وابستگی میان کامپوننت ها کاهش پیدا می‌کند. از مشکلات این معماری می‌توان به پیچیدگی درک نحوه Propagation شدن Signal ها و مدیریت State های مشترک در سیستم های بزرگ اشاره کرد. همچنین، استفاده از این معماری نیازمند آشنایی توسعه دهنده با مفاهیم Reactive Programming و Signal ها است. این معماری در فریم ورک هایی مانند Angular و SolidJS استفاده شده و برای سیستم هایی که دارای تعاملات زیاد و تغییرات مکرر در داده های رابط کاربری هستند مناسب است.

 

4. ارتباط معماری ها و ویژگی های کیفی

در این بخش به بررسی رابطه بین معماری های فرانت اند و ویژگی های کیفی مختلف سیستم می‌پردازیم. در شکل زیر جدولی را مشاهده می‌کنید که رابطه بین هر معماری و ویژگی کیفی را به طور خلاصه بیان می‌کند. در این جدول، o به معنی عدم تاثیر، و علامت های + و - به معنی تاثیر مثبت و منفی معماری بر بهبود ویژگی کیفی می‌باشد. وجود هر دو علامت + و – در یک خانه نشانگر وجود برخی تاثیر های مثبت و برخی تاثیر های منفی است. در ادامه‌ی، توضیحات تکمیلی برای هر خانه از جدول قرار داده شده است.

شکل 1، جدول تاثیر معماری بر ویژگی های کیفی
شکل 1، جدول تاثیر معماری بر ویژگی های کیفی

 

معماری یکپارچه (Monolithic Architecture)

Security:

مزیت: متمرکز بودن احراز هویت، دسترسی ها و سیاست های امنیتی، مدیریت امنیت سیستم را ساده تر می‌کند.

عیب: وجود آسیب پذیری در یک قسمت از سیستم ممکن است در برخی شرایط کل اپلیکیشن را تحت تاثیر قرار دهد.

Availability:

عیب: به دلیل یکپارچگی، بروز مشکل در یک قسمت می‌تواند باعث از دسترس خارج شدن کل اپلیکیشن بشود. مقیاس پذیری ضعیف این معماری ممکن است باعث کاهش دسترسی پذیری سیستم در زمان های پر درخواست بشود. فرایند Deployment به دلیل یکپارچگی سیستم پر ریسک تر و زمانبر تر خواهد بود.

Maintainability:

مزیت: یکپارچه بودن پروژه در سیستم های کوچکتر می‌تواند باعث راحت تر شدن و افزایش سرعت توسعه شود.

عیب: Coupling بالا با بزرگ شدن سیستم می‌تواند باعث ایجاد پیچیدگی و کد های درهم پیچیده و کثیف شود.

Performance:

عیب: عدم امکان اختصاص جداگانه منابع به پروسس های bottleneck سبب کاهش عملکرد می‌شود. همچنین، بزرگ بودن اپلیکیشن سمت Client می‌تواند باعث افزایش Bundle Size شده و عملکرد مربوط به لود اولیه را کاهش دهد.

 

 معماری Component-Based

Availability:

مزیت: Error Handling در سطح Component می‌تواند برخی خطاهای رابط کاربری را محدود کرده و از از کار افتادن کل سیستم جلوگیری کند

Maintainability:

مزیت: این معماری با ایجاد امکان استفاده مجدد از کامپوننت ها و همچنین جداسازی دغدغه ها می‌تواند Maintinability کد را بهبود دهد.

Testability:

مزیت: Component ها را می‌توان به صورت مستقل و با استفاده از Unit Testing و Component-Level Testing تست کرد.

Performance:

مزیت: وجود Virtual DOM در فریمورک های کامپوننت بیس مانند React امکان به روز رسانی انتخابی Component ها را فراهم می‌کند و با کاهش عملیات غیرضروری روی DOM عملکرد را بهبود می‌دهد.

عیب: افزایش بیش از حد تعداد کامپوننت ها سبب ایجاد Overhead هنگام رندر کردن شده و عملکرد را کاهش می‌دهد.

 

 معماری Micro Frontend

Security:

مزیت: Isolation میان میکرو فرانت اند های مختلف می‌تواند تاثیر آسیب پذیری در یک اپلیکیشن را به داخل همان اپلیکیشن محدود کند.

عیب: وجود چندین اپلیکیشن میکرو فرانت اند، مکانیزم ارتباطی میان آنها و مرزهای مختلف درDeployment باعث افزایش Attack Surface شده و مدیریت Authentication و Authorization را دشوار می‌کند.

Availability:

مزیت: Deployment و اجرای مستقل سرویس ها سبب می‌شود که مشکل در یک سرویس سبب از دسترس خارج شدن کل سیستم نشود.

Maintainability:

مزیت: این معماری امکان تقسیم بندی سیستم و تیم ها بر اساس Domain را فراهم کرده و امکان توسعه همزمان به تیم ها می‌دهد.

عیب: این معماری سبب ایجاد پیچیدگی عملیاتی، نیاز به بستر مناسب برای مدیریت سیستم، پیاده سازی چند باره قابلیت های تکراری در سرویس های مختلف شده و Maintenance سیستم را دشوار کند.

Testability:

مزیت: هر Micro-Application را می‌توان به صورت مستقل توسعه داده و تست کرد.

Performance:

مزیت: هر Micro-Application می‌تواند به صورت مستقل کد و نحوه ارائه Resource های خود را بهینه کند و در صورت نیاز به منابع بیشتر Scale شود.

عیب: این معماری سبب پیچیدگی ارتباط سرویس های مختلف شده که ممکن است سربار ارتباطی ایجاد کرده و عملکرد را کاهش دهد.

 

 معماری Model-View-Presenter (MVP)

Security:

مزیت: جداسازی View، Presenter و Model می‌تواند میزان منطق حساس که در Presenter تحت خطر قرار می‌گیرد را کاهش دهد.

Maintainability:

مزیت: جداسازی سه سطح MVP به تیم های با تخصص های متفاوت (UI Designer, Developer) امکان کار مجزا می‌دهد و جداسازی دغدغه انجام می‌دهد..

Testability:

مزیت: کد های مربوط به Presenter را می‌توان به صورت مستقل از UI و DOM به صورت Unit Test تست کرد.

 

 معماری Model-View-ViewModel (MVVM)

Security:

مزیت: همانند MVP، جداسازی UI از منطق کسب و کار منطق حساس در معرض خطر را کاهش می‌دهد.

Availability:

مزیت: جداسازی View و ViewModel این امکان را فراهم می‌کند که Component های رابط کاربری بدون از دست رفتن State سیستم دوباره ایجاد شوند.

Maintainability:

مزیت: مشابه MVP

Testability:

مزیت: ViewModel ها را می‌توان معمولا به صورت مستقل از Rendering Layer به صورت Unit Test تست کرد.

 

 معماری Server-Side Rendering (SSR)

Security:

مزیت: عملیات حساس و منطق کسب و کار سمت سرور انجام شده و Credential ها می‌توانند خارج از محیط Client نگهداری شوند.

Availability:

مزیت: سرور می‌تواند به تنهایی به کاربر محتوای قابل استفاده ارائه کند بنابراین ایجاد مشکلات Rendering در کلاینت، شبکه و ... تاثیر کمتری بر Availability دارند.

Maintainability:

عیب: مدیریت کدی که هم در محیط Server و هم در محیط Client اجرا می‌شود پیچیدگی معماری را افزایش می‌دهد.

Testability:

عیب: تفاوت های میان محیط اجرای سرور و کلاینت، مخصوصا وقتی از روش رندرینگ ترکیبی استفاده می‌کنیم تحلیل و تست کامل سیستم را دشوار می‌کند.

Performance:

مزیت: از جایی که پردازش ها بجای مرورگر کلاینت در سرور انجام می‌شوند، عملکرد برای کلاینت هایی که توان پردازش کمتری دارند (تلویزیون های هوشمند، کامپیوتر های نهفته اتومبیل، ...) بسیار بهتر است. همچنین، SSR می‌تواند زمان Initial Content Delivery و First Contentful Paint (FCP) را بهبود دهد.

عیب: نیازمند منابع پردازشی بیشتر برای سرور هستیم.

 

 معماری Jamstack

Availability:

مزیت: توزیع محتوا از طریق CDN و Edge می‌تواند Availability بالایی برای محتوای Static فراهم کند.

Maintainability:

مزیت: جداسازی سرویس های مربوط به بک اند از مولفه های Static در فرانت اند می‌تواند سبب ساده تر شدن توسعه سیستم بشود.

عیب: مدیریت API ها، توابع Serverless و سرویس های خارجی می‌تواند پیچیدگی سیستم را افزایش دهد.

Testability:

مزیت: با توجه به جداسازی محتوای Static از Dynamic می‌توان هر کدام را به طور مجزا و با روش های مخصوص و مناسب تر تست کرد.

Performance:

مزیت: CDN Caching و Asset های از قبل ساخته شده می‌توانند ارسال محتوا و به ویژه Initial Content Delivery را بسیار سریع کنند.

 

 معماری Single-Page Application (SPA)

Availability:

مزیت: پس از بارگزاری اپلیکیشن، برخی قابلیت ها می‌توانند بدون نیاز به درخواست دوباره به Server به کار خود ادامه دهند. همچنین، PWA امکان ارائه آفلاین برخی فیچر ها را فراهم می‌کند.

Maintainability:

عیب: بزرگ و حجیم شدن SPA می‌تواند Coupling و Depencency زیادی ایجاد کند و در نتیجه نگهداری سیستم دشوار شود.

Performance:

مزیت: SPA با Client-Side Navigation از ریلود کامل صفحات جلوگیری کرده و انتقال های روان تری را ایجاد می‌کند. همچنین، بسیاری از عملیات در سمت کلاینت بدون نیاز به درخواست به سرور ممکن است که سبب کاهش زمان واکنش می‌شود.

عیب: هنگام لود اولیه اندازه JavaScript Bundle بزرگ می‌تواند Startup Time را به ویژه در دستگاه های ضعیف یا شرایط کند شبکه به میزان قابل توجهی افزایش دهد.

 

 معماری Static Site Generation (SSG)

Security:

مزیت: در این معماری، هنگام پاسخ دادن به درخواست کاربران دیگر کدی سمت سرور اجرا نمی‌شود. این امر باعث کاهش خطر در برابر برخی آسیب پذیری های زمان اجرا می‌شود.

Availability:

مزیت: فایل های Static تولید شده را می‌توان از طریق CDN ها و Edge Network های با Availability بالا توزیع کرد.

Testability:

مزیت: عوامل متغیر زمان اجرا در این معماری وجود ندارند و  HTML تولید شده را می‌توان قبل از دیپلوی کاملا تست کرد.

Performance:

مزیت: از جایی که کد HTML از قبل تولید شده است، نیازی به پردازش سمت سرور یا کاربر هنگام اجرا نداریم و صفحه به سرعت به دست کلاینت می‌رسد.

 

 معماری Signal-First

Availability:

مزیت: به روزرسانی های fine-grained رابط کاربری که در این معماری انجام می‌شوند سبب می‌شود تا بروز مشکل در یک منطقه کل سیستم را خراب نکند..

Maintainability:

مزیت: Reactive Dependency های مشخص می‌توانند مدیریت State ها را محلی تر کرده و درک و تغییر سسآن را ساده تر کنند.

عیب: گراف هایSignal  بزرگ و به هم پیوسته می‌توانند درک و نگهداری پروژه را دشوار تر کنند.

Testability:

مزیت: منطق مربوط به  هایState مبتنی بر Signal را می‌توان به صورت مستقل از DOM تست کرد.

Performance:

مزیت: بروزرسانی های find-grained تنها قسمت های مورد نیاز در رابط کاربری را به روز رسانی کرده و در نتیجه رندر کردن های غیر ضروری را کاهش داده و سبب بهبود عملکرد می‌شود.

 

 

 

 

5. بررسی معماری های فرانت اند در پروژه های واقعی

در این بخش برای درک بهتر معماری هایی که مرور کردیم و ویژگی های کیفی مرتبط با هر کدام، به بررسی نمونه هایی از معماری های واقعی استفاده شده در پروژه های صنعتی می‌پردازیم. معماری های وبسایت هیا نتفلیکس و فیسبوک در این بخش مورد بررسی قرار می‌گیرند. منابع استفاده شده برای توضیحات این بخش در انتهای مقاله درج شده اند.

 

5.1 معماری نتفلیکس، میکرو فرانت اند های توزیع شده به همراه SSR

نتفلیکس، در ابتدا کار خود را با یک معماری فرانت اند یکپارچه آغاز کرد، اما با بزرگتر شدن سیستم و افزایش تعداد فیچر های آن به سمت معماری میکرو فرانت اند مبتنی بر Domain رفت. در این معماری، رابط کاربری به تعدادی اپلیکیشن مستقل و مرتبط با یک حوزه مشخص مانند احراز هویت، جستجو، پخش ویدیو، پرداخت و ... تقسیم می‌شود. این قسمت ها از طریق یک API Gateway و یک لایه GraphQL Federation با یکدیگر ارتباط برقرار کرده و در نهایت در کنار یکدیگر قرار می‌گیرند. GraphQL Federation یک معماری داده مختص میکروسرویس هاست که در آن تعدادی سرویس مختلف که هر کدام با GraphQL توسعه داده شده اند و subgraph نام دارند را ادغام کرده و یک گراف دیتای یکپارچه ایجاد می‌کند. همچنین Netflix از Node.js برای انجام Server-Side Rendering استفاده می‌کند تا بخش زیادی از رابط کاربری قبل از ارسال به دستگاه کاربر تولید شود. این کار به بهبود عملکرد و لود صفحه به ویژه در دستگاه های ضعیف تر همچون تلویزیون های هوشمند کمک بسیاری می‌کند.

 

چند تکنیک قابل توجه به کار رفته شده در معماری نتفلیکس عبارتند از:

Edge SSR: برای انجام Edge SSR درخواست کاربران به نزدیک ترین سرور Edge ارسال شده، آن سرور کد های React را اجرا کرده و HTML/CSS مورد نیاز برای آن را ساخته و در درخواست قرار می‌دهد (SSR) و سپس پاسخ را برای کاربر می‌فرستد. در نتیجه، هنگامی که کاربر صفحه را دریافت می‌کند، آن صفحه به طور کامل قابل مشاهده و اجرا است.

مدیریت A/B Testing در لایه Edge: تست‌های A/B به صورت مستقیم در لایهEdge   اعمال می‌شوند. تحلیل های مورد نیاز برای تست A/B و Feature Flagging در سرور انجام شده و نسخه میکرو فرانت‌اند مناسب بدون نیاز به اجرای منطق پیچیده در مرورگر سمت کاربر، برای او ارسال می‌شود.

Runtime Module Orchestration: در این روش، میکو فرانت اند های مختلف می‌توانند به صورت مستقل توسعه داده شده و دیپلوی شوند و در زمان اجرای برنامه به Application Shell افزوده شوند. Application Shell وظیفه دربرگرفتن میکرو فرانت اند های مختلف کنار هم گذاشتن و نمایش آنها را بر عهده دارد.

استراتژی‌های ایزوله کردن استایل ها: برای جلوگیری از نشت استایل‌ها (Style Bleeding) بین میکرو فرانت‌اند‌های مختلف در داخل Application Shell، از استراتژی‌های Scoped CSS و سیستم دیزاین اختصاصی نتفلیکس (Hawkins Design System) استفاده می‌شود. این کار باعث حفظ یکپارچگی بصری (Visual Consistency) بدون ایجاد وابستگی مستقیم کدهای تیم‌ها به یکدیگر می‌شود.

 

تاثیر بر معیار های کیفی

·        همانطور که دیدیم، معماری میکروسرویس تاثیر مثبتی بر توسعه پذیری سیستم دارد و تیم های مختلف را قادر می‌کند تا به طور همزمان به توسعه بخش های مختلف سیستم بپردازند. همچنین، هر تیم می‌تواند پایپلاین های جداگانه برای تست، CI/CD، و دیپلوی داشته باشد. همچنین، برای اعمال تغییر در یک قسمت از سیستم نیازی به Build و Deploy کردن کل برنامه وجود ندارد.

·        این معماری از نظر Reliability و Fault Tolerance نیز مزایایی دارد، زیرا قسمت های مختلف سیستم تا حد زیادی از یکدیگر مستقل هستند. بنابراین، اگر یک Micro-Frontend غیر ضروری مانند بخش پیشنهاد فیلم ها با مشکل مواجه شود، این خطا لزوما باعث از کار افتادن Application Shell یا قسمت های اصلی مانند پخش ویدیو نمی‌شود.

·        از نظر Performance، استفاده از Edge SSR سبب کاهش زمان نمایش اولیه محتویات صفحه و بهبود معیار هایی مانند First Contentful Paint (FCP) و Time to Interactive (TTI) می‌شود. این موضوع به ویژه برای دستگاه هایی با منابع سخت افزاری محدود مانند تلویزیون های هوشمند ها اهمیت بیشتری دارد.

·        در مقابل، پیچیدگی یکی از مشکلات اصلی این معماری است. از آنجایی که قسمت های مختلف سیستم به صورت مستقل توسعه پیدا می‌کنند، مدیریت State های مشترک، و مدیریت قابلیت های مشترک مانند احراز هویت، Routing و Telemetry پیچیده تر می‌شود. بنابراین، اگرچه این معماری Scalability و سرعت توسعه بالایی ایجاد می‌کند، اما مدیریت زیرساخت و پلتفرم را پیچیده تر می‌کند.

 

 

5.2 معماری فیسبوک: Monolithic Componentization with Declarative Data-Fetching

همانطور که گفتیم React در ابتدا توسط شرکت متا و به هدف استفاده در داخل شرکت توسعه داده شد. بنابراین عجیب نیست که فیسبوک بر بستر این فریمورک توسعه داده می‌شود. فیسبوک از معماری Monolithic Componentization استفاده می‌کند. در این معماری، کل وب‌سایت در قالب یک مخزن کد یکپارچه نگهداری می‌شود، اما ایزوله‌سازی و استقلال تیم‌های توسعه مختلف نه در سطح برنامه یا دامنه (Domain)، بلکه در سطح کامپوننت اعمال می‌گردد. فیسبوک از ترکیب React، Relay (GraphQL Client) و Atomic CSS استفاده می‌کند. استفاده ازFragment Co-Location در GraphQL و Atomic CSS به فیسبوک کمک می‌کنند تا بدون احتیاج به جداسازی کد بیس سرویس های مختلف، بتواند کامپوننت های مختلف را ایزوله کند (توضیح این دو مورد در قسمت بعد آورده شده اند).

 

چند تکنیک قابل توجه به کار رفته در فیسبوک عبارتند از:

Declarative Co-Location: این تکنیک به کمک Relay پیاده سازی شده و در آن، هر کامپوننت React با استفاده از یک Fragment در GraphQL داده های مورد نیاز خود را مشخص می‌کند و بنابراین برای دریافت داده ها به مولفه والد خود وابسته نیست. سپس، Relay Compiler این Fragment ها را در زمان بیلد با یکدیگر ترکیب کرده و یک کوئری بهینه تولید می‌کند. همچنین، این کامپایلر فیلد های تکراری را حذف کرده و تایپ های مورد نیاز را به صورت static تولید می‌کند.

Atomic CSS Extraction: این مکانیزم با استفاده از StyleX پیاده سازی می‌شود. در این روش، استایل مربوط به هر کامپوننت در کنار کد همان کامپوننت نوشته می‌شود، اما در زمان بیلد توسط یک پلاگین استخراج شده و به کلاس های CSS استاتیک و Atomic تبدیل می‌شود. در نتیجه، بجای تولید استایل های جداگانه برای هر کامپوننت، کلاس های کوچک و قابل استفاده مجدد ایجاد می‌شوند.

ارسال داده تدریجی (@defer / @stream): برای جلوگیرى از تاخیر در نمایش UI، بخش‌های اصلی صفحه سریع تر رندر شده و بخش‌های سنگین‌تر یا با اولویت کمتر با استفاده از @defer و @stream به صورت تدریجی دریافت و به UI افزوده می‌شوند.

 

تاثیر بر معیار های کیفی

·        این معماری بر Maintainability تاثیر مثبتی دارد زیر استایل های CSS و کوئری های دیتا مستقیما در داخل کامپوننت مربوط به خود قرار گرفته اند که سبب افزایش ماژولاریتی و Encapsulation می‌شود. در نتیجه، توسعه دهندگان می‌توانند یک کامپوننت را جابجا، تغییر یا حذف کند بدون این که نیاز باشد قسمت های مختلف CSS یا Query های قرار گرفته در بخش های دیگر سیستم را تغییر دهند.

·        از نظر Performance، این معماری مزایا و معایب مختلفی دارد و درواقع یک Tradeoff است. از یک طرف، استفاده از Atomic CSS باعث می‌شود با افزایش تعداد کامپوننت ها، حجم CSS به صورت متناسب با اندازه کل Codebase افزایش پیدا نکند، زیرا کلاس های CSS میان کامپوننت های مختلف قابل استفاده مجدد هستند. همچنین Relay با ترکیب Fragment ها و ایجاد یک Query بهینه، از دریافت داده های اضافی و ایجاد چندین درخواست پشت سر هم جلوگیری می‌کند. از طرف دیگر، وابستگی زیاد این معماری به اجرای JavaScript در سمت کاربر و همچنین انجام عملیات Graph Normalization در مرورگر، می‌تواند در زمان اجرای اولیه برنامه فشار پردازشی زیادی به CPU وارد کند. این مشکل به ویژه در دستگاه هایی که قدرت پردازشی پایینی دارند چالش های بیشتری را ایجاد می‌کند.

·        این معماری از نظر Testability مزیت هایی را برای ما فراهم می‌کند. Type های تولید شده توسط GraphQL و Fragment های هر کامپوننت به توسعه دهنده اجازه می‌دهند به راحتی وضعیت های مختلف داده را برای تست Mock کنند و نیازی به اتصال واقعی به سرویس های API وجود نداشته باشد.

 

6. جمعبندی و نتیجه گیری

توسعه سیستم‌های فرانت‌اند در طول سال ها از تولید صفحات استاتیک و ساده به سیستم‌های پیچیده، توزیع‌شده و واکنش‌پذیر در سمت کلاینت تحول یافته است. انتخاب معماری و فریم‌ورک برای این سیستم ها تنها یک تصمیم فنی ساده نیست، بلکه تصمیمی استراتژیک است که تاثیر مستقیمی بر ویژگی‌های کیفی سیستم از جمله عملکرد (Performance)، نگه‌داری‌پذیری (Maintainability)، مقیاس‌پذیری (Scalability)، و تست‌پذیری (Testability) می‌گذارد. نیازمندی سیستم های مدرن از جمله پیچیدگی رابط‌های کاربری، حجم بالای منطق مورد اجرا در مرورگر کاربر، و نیاز به پاسخگویی سریع صفحه به تعاملات کاربر باعث شده اند تا انتخاب معماری به یکی از عوامل مهم در موفقیت سیستم‌های نرم‌افزاری تبدیل شود.

در این تحقیق، الگو های معماری فرانت اند مختلفی را بررسی کردیم. همان طور که انتظار می‌رفت، دیدیم که یک معماری واحد وجود ندارد که به همه نیازمندی های کیفی پاسخ مناسبی بدهد و انتخاب هر معماری Tradeoff ی است که بر برخی جنبه ها تاثیر مثبت و بر برخی جنبه ها تاثیر منفی می‌گذارد. برای مثال، معماری‌های ساده‌تر می‌توانند پیچیدگی توسعه و نگه‌داری را کاهش دهند، اما ممکن است در سیستم‌های بسیار بزرگ از نظر مقیاس‌پذیری یا جداسازی اجزا محدودیت داشته باشند. در مقابل، معماری‌های پیچیده‌تر امکان جداسازی بهتر مسئولیت‌ها و توسعه مستقل بخش‌های مختلف را فراهم می‌کنند، اما هزینه بیشتری از نظر پیچیدگی، هماهنگی و نگه‌داری ایجاد می‌کنند.

یکی دیگر از نتایج مهم این بررسی، وابستگی شدید تصمیم معماری به حوزه مسئله (Domain) و شرایط عملیاتی سیستم است. برای یک وب‌سایت محتوایی با تعاملات محدود، استفاده از معماری پیچیده سمت کلاینت ممکن است هزینه غیرضروری ایجاد کند، در حالی که برای یک نرم‌افزار تعاملی و بزرگ مانند سامانه‌های مدیریت سازمانی، پلتفرم‌های آنلاین یا نرم‌افزارهای مبتنی بر داده، معماری‌های ساختاریافته‌تر می‌توانند مزایای قابل‌توجهی در زمینه نگه‌داری و توسعه‌پذیری ایجاد کنند. به همین دلیل، نمی‌توان یک معماری را صرفاً بر اساس محبوبیت آن یا استفاده گسترده در صنعت به‌عنوان بهترین گزینه انتخاب کرد.

در نهایت، ماتریس تاثیر معماری ها بر ویژگی های کیفی که در این تحقیق ارائه کردیم نشان می‌دهد که مهندسان و معماران نرم‌افزار باید پیش از انتخاب فریم‌ورک یا معماری، نخست نیازمندی‌های کیفی کلیدی و حوزه مسئله سیستم خود را مشخص کرده، و متناسب با نیازمندی مختص به پروژه خود، مناسب‌ترین ترکیب معماری را انتخاب کنند.

 

7. منابع

وبسایت Medium

وبسایت Engeenering facebook com

وبسایت hashbyt

[1] Arruat, M., Fernandez, L., Jackson, S., Locci, F., Nougaret, J.-L., Peryt, M., Radeva, A., Sobczak, M., & Vanden Eynden, M. (2007). Front-end software architecture. Proceedings of the 11th International Conference on Accelerator and Large Experimental Physics Control Systems (ICALEPCS 2007), 18–20.

[2] Chen, W. (2025). Analysis and research on computer website front-end development technology and optimization measures. Proceedings of the 2025 International Conference on Digital Management and Information Technology (DMIT 2025), 1–6.

[3] Cunha de Amorim, G., & Dias Canedo, E. (2025). Micro-frontend architecture in software development: A systematic mapping study. Proceedings of the 27th International Conference on Enterprise Information Systems (ICEIS 2025), 2, 105–116.

[4] Kurapati, L. (2024). Different types of architectures in frontend design and development. International Journal for Multidisciplinary Research (IJFMR), 6(5), 1–5.

[5] Offutt, J. (2002). Quality attributes of web software applications. IEEE Software, 19(2), 25–32.

[6] Sarkar, R. (2025). The future of frontend architecture: How micro frontends will transform the software industry forever. International Journal of Innovative Science and Research Technology (IJISRT), 10(11), 519–521.

[7] Tkachenko, O., Chechet, A., Chernykh, M., Bunas, S., & Jatkiewicz, P. (2025). Scalable front-end architecture: Building for growth and sustainability. Informatica, 49(1), 137–150.

 

اين مطلب، بخشي از تمرينهاي درس معماري نرم‌افزار در دانشگاه شهيدبهشتي است

رابط کاربری
۰
۰
کیانوش آرین
کیانوش آرین
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید