دیرگاهیست که این خانه،در هیاهوی غم است
چراغم از نور بی نصیب است. بر سر و روی کتابم
بنشسته غبار. افکارم چو من در این دیار غربت زدهاند.
ریخته سرخ غروب بر سر و روی پنجرهام.تیرگی هست
افکار هست و من،می شویم در غبار غم غرق .گویی رنگی مرده است در اینجا.نسیم میوزد لا به لای تار موهایم.جدال میکنند افکار مرده ام بر سر جایگاه.موجی ز غم آن سوی در است آمده برای خرید افکار مرده ام.آیا چیزی هم مانده؟چرا حسش نمیکنم؟ بر در میکوبد غم،فریاد میزنم که از افکار تُهی هستم.