یهو همین الان ، ابتدا به ساکن، بدون اونکه کسی معرفی کرده باشه و یا... هیچی! کاملا اللهبختکی وارد شدم به ویرگول. صدای مدام زنگ اساماس همچین جیرینگ صدا میداد که انگاری سوهان میکشید به مغزم! هنگ کرده بودم. هم خودم هم گوشیم. هم از صدای گاز انبریِ گوشی و هم از صدای خودم که هیچ صدایی نمیدادم! بگذریم! به هرحال همین اول کاری، مثل همهی شبکههای اجتماعی، البته یه کم مطفاوط. اونم کاملا این شکلی. یه همچین طفاوتی که نه به چشم میومد و نه از چشم رد میشد! هر دو. هیچ کدوم. و این یعنی نه این و نه اون.
بگذریم!
سر و شکلش که از چند تا خطهای گرافیکیِ معمولی درست شده بود که مدام چشمک میزد که واردش بشی، ولی از لحاظ محتوا اینا... نه! دقیقا مثل بقیهی شبکههای اجتماعی. مو نمیزدند. عین هم. و با یه سری جملههای زیراکس گفته بود و پیشنهاد میداد اولین نوشتارت رو پست کن. و یا نه، اینطور نبود،مثل شبکهی همرنگ معروفش که مثلاً به چی فکر میکنید!؟ و.... از این چیزا. بگذریم! بالاخره وارد شدمو و بدون اونکه فکر کنم شروع کردم به نوشتن. ولی حالا که میخونم، نه.... همچین چنگی نه به دل میزنه و نه به هیچ جا! ولی با این حال به خودم بدجوری چنگ میزنه. اصلا انگاری مرض دارم. تا به خودم چنگ نزنم نه انگار میتونم خودمو شسته رفته بنویسم و نه صدا ازم در بیاد. هیچی! مثل همهی شبکههای اجتماعی. دقیقا همینجا تباید تموم بشه!
صادق. ر. ح. بهار۱۴۰۰
صادق. ر. ح.بهار۱۴۰۰