
«یکم تا هفتم اسفند»
را
وکلای دادگستری «هفته وکیل مدافع» میدانند و فلسفه این نامگذاری، ارجگزاری نهاد وکالت، در روز رسیدن به «استقلال» است.
بی تردید، وکالت یک حرفه مقدّس و ارزنده است و شأن و مقام وکیل مدافع برابر با مقام دادرسان و نفس آن، پاسداری از حقوق قانونی شهروندان برای اجرای عدالت است.
در شرایط عادی، باید این روز فرخنده، بزرگ داشته شود و وکلا قدر بینند و به پاس تلاش بی امان شان در دادگری بر صدر نشینند و از پوشیدن ردای وکالت بر قامت رعنای خویش، بر خود ببالند و از آنکه در جرگه حق جویان و حق گویان قرار گرفته اند، غرق در شور و شادمانی گردند.
اما چه کنم که با هزاران دریغ، زبانم برای گفتن شادباش این فرخنده روز، نمیگردد و دلم از دلهره آشوبی که در این کارزار برپاست، آنچنان گرفته است که نمیدانم آیا با چنین مخاطراتی که در کمین وکلای دادگستری و نهاد وکالت نشسته است، آیا میتوان باز روز وکیل را به همکاران شادباش گفت؟
همین دیروز، یک وکیل دادگستری، در شهرستان قم، غمگنانه به زندگی خویش پایان داد و شنیدن چرایی پرغصه این قصه، روح آدمی را افسرده و پریشان میکند.
همزمان در اهواز خانه یک وکیل دادگستری به رگبار گلوله بسته شد.
هفته گذشته نیز یک وکیل بانوی کارآموز، از پس یک دادرسی ساده استرداد جهیزیّه، توسط زوج به همراه موکل و برادرش به ضرب گلوله در خون خویش غلتید و جان پاکش را فدای دادخواهی نمود.
با این شرایط دشوار
که وکلا از کمترین تأمینات و تکریمات برخوردارند و جان خود را در کف دست گرفته و از حقوق شهروندان، ایثارگرانه به دفاع می پردازند، گروهی مغرض، وکلا را به دریافت حق الوکاله های نجومی و انحصار طلبی متهم کرده و هر روز آفتاب برنیامده، خبر ناگوار تازه تری از تمهید قوانین و مقرّرات بازدارنده ای برای وکالت و وکلای دادگستری به گوش میرسد.
اما با اینهمه :
«ما زنده به آنیم که آرام نگیریم»
«موجیم که آسودگی ما عدم ماست» .
هفته وکیل مدافع، بر همه عاشقان عدالت و پاسداران دادگری فرخنده و همایون باد.