
✒️پیمان مجیبی
وکیل دادگستری
حکایت ِ«رونالدو را بی خیال، غضنفر را بچسب»،
به گوش اغلب ما آشناست.
آنجا که بناست، با تیمی که رونالدو هم در آنست وارد کارزار شد، مهمترین تاکتیک کارساز، مهار رونالدو، به عنوان تیزهوش ترین و توانمند ترین و تیز پا ترین مهاجم میباشد، تا مبادا دروازه، به توپ حریف بسته شود و مسابقه با نتیجه باخت، به پایان برسد.
در چنین شرایطی، که همه هوش و حواس ها به حرکات رونالدو معطوف است، اگر یکی از خودی ها، پا به توپ شده و به اشتباه، رو به دروازه خودی شتاب گرفته و گل به خودی بزند، جای آن دارد که گفته شود:
رونالدو را بی خیال شوید و جلوی غضنفر را بگیرید.
رخدادی در سپهر صنفی، مرا یاد «مصاف فوتبال» و «رونالدو» و «غضنفر» و «گل به خودی»، انداخت.
آنگاه که همکار ارجمند ایثار گر و آزاده ای به کولاک و برف گرفتار آمده و نیاز به کمک داشت و دلش از بی مهری و بی مسئولیتی عوامل راهداری و نیروهای امدادی منطقه، به جهت عدم هر گونه همکاری و دلگرمی، خون بود، همه هوش و حواس ما، به شرایط ناگواری بود که همکارمان در تنگنای آن قرار گرفته بود و به دنبال راهی بودیم که به این بحران پایان دهیم.
همه تلاش خود را بکار بستیم تا شاید راهی برای نجات او بیابیم و ناگفته هم نماند که تا دست ما به این همکار ارجمند برسد، بلند همتان روستایی به یاری شتافتند و این همکار ارجمند و همراهانش را از گرداب حادثه، به ساحل امن و آسایش رهنمون شدند.
و ماهم
صادقانه و جوانمردانه همه جا گفتیم، که ما هیچ کاره بودیم
و کار را که کرد؟
آنکه تمام کرد!
تازه خیال مان راحت شده بود و شادمان از نجات جان چند انسان بودیم و در میان ابراز این شادمانی، گلایه های خود از مسئولین ذیربط را نیز بر زبان
می راندیم تا شاید از تکرار چنین حوادثی جلوگیری کرده باشیم،که ناگاه، به تخریب مسئولین، و هیاهو به بهانه حفظ یک کرسی متزلزل صنفی، متهم شدیم.
چنین رفتاری، مصداق همان گل به خودی های صنفی است و گویا باید کولاک و برف و یخبندان و جان همکار و رفتارو عملکرد نامطلوب و مورد انتظار از مسئولین وظیفه ناشناس و اینهمه را رها کرده و مراقب آنهایی باشیم که دروازه خودی را، هدف قرارداده اند.
باید نشست و از هفت آسمان، به اندازه هفت دریا، گریست که برخی در درون صنف ما، نه تنها در بزنگاه خطر، در خواب خوشی فرو خفته اند، بلکه پس از گذر از بحران و رسیدن به ساحل نجات، جای جبران مافات و شرمساری از خواب نابهنگام و پوزش از جهت بی تفاوتی و بی حمیتی ، تلاش بیداران و دلسوزان صنفی و دلشوره و دل نگرانی شان را، از خطری که همکار ارجمندی را تهدید میکرده را، یکجا به سخره گرفته و با نشانه گرفتن انگشت اتهامات ناروا به سوی آنها، همه تلاش آنها را به بیراهه می برند، تا شاید بر بی خبری و ناتوانی خویش سرپوشی نهاده و از این نمد برای خویش کلاهی بسازند .
تو که نوشُم نئی نیشُم چرایی؟
تو که یارم نئه ای پیشُم چرایی؟
تو که مرهَم نئه ای بر زخم ریشم.
نمک پاش دل ریشُم چرایی؟؟؟