
تکرار حکایتِ
«سرباز حفاظت
و دست بند
و
وکیل»
ساعت هشت و سی دقیقه صبح وقت رسیدگی در شعبه دادگاه کیفری دو برای رسیدگی به اتهام موکل دایر بر ضرب و جرح عمدی و تخریب تعیین است.
به رسم عادت پنج دقیقه پیش از وقت تعیینی در شعبه حاضر و پس از سلام و احترام اعلام حضور و انتظار تا اجازه ورود نمودم تا آداب وکالت جاری و حرمت دادرسی محفوظ گردد.
با ورود شاکی پس از دقایقی دادرسی آغاز و صورتمجلس با خط شتابزده و بسیار نازیبای دادرس، به مختصری از شرح شکایت شاکی تنظیم و نوبت به دفاعیات من، در مقام وکیل متهم رسید.
قرار جلب به دادرسی را بار دیگر مرور کردم.
ادله اثبات بزه در توجیه مبانی قرار صادره عبارت بود از :
شکایت شاکی
شهادت شهود
گواهی پزشکی قانونی
تحقیقات محلی
و سایر قرائن و امارات...
چون برگه تنظیمی فقط یک سطر جای خالی داشت، در نهایت ادب درخواست برگه ای، جهت درج اظهارات و دفاعیاتم نمودم که با یک کلیک از دستگاه پرینتر درآمد و با اشاره اجازه برداشتنش را یافتم.
پیش از اینها
در لحظه نشستن بر روی صندلی تعبیه شده برای اصحاب دعوی، گوشی تلفن همراهم را درآوروم تا صدای زنگش را خاموش نمایم تا مزاحمتی در اثنای دادرسی ایجاد نکند.
یکبار هم در میان تنظیم صورتجلسه از نرم افزار کتاب قانون، جستجویی کردم تا مستندی در توجیه قانونی دفاعیاتم بیابم.
چون هر کدام از ادله استنادی مواجه با خدشه بودند حدود پنج سطر برای تبیین ضعف ادله استنادی اجمالا نوشتم و در مجموع دفاعیاتم در دو برگ تنظیم گردید.
در این زمان که حدود یک ربع یا کمی بیشتر به طول انجامیده بود دو بار تذکر تسریع در کار دریافت کردم و نظر دادرس محترم چنین بود که مگر پرونده قتل است که اینقدر مینویسید؟
گویی از نظر دادرس محترم
تنها بزه قتل
شایسته دفاعی دقیق بود
و باقی بزه ها
ارزشی برای وقت گذاشتن برای دفاع نداشتند.
با هر ترفندی
و با توسل به تبسم و تمنا
این مقصود را رساندم که در انتهای جمله پایانی هستم که در این میان
با از دست دادن عنان شکیبایی فرمودند تمام کن
بس است!
مودبانه گفتم
تشخیص بس بودن دفاع با وکیل است.
فرمودند تشخیصش با من است
اینجا سماجت کرده و دوباره گفتم
جسارتا تشخیص محدوده دفاع با وکیل است.
فرمودند چه کسی باید اینهمه نوشته را بخواند؟
عرض کردم:
جسارتا، حضرتعالی!
گفتند من وقتش را ندارم.
گفتم من وظیفه خود را انجام میدهم.
امیدوارم شما هم بتوانید وظیفه خود را به خوبی انجام دهید.
در پاسخ فرمودند :
«حرف اضافه نزن»
به آرامی از ایشان خواستم
«لطفا مودب باشند»
و ساحت دادرسی را پاس دارند.
بی درنگ به خانم منشی
دستور احضار سرباز با دستبند دادند تا مرا هدایت فرمایند
و زهی سعادت که تلفن حفاظت متصلا اشغال بود...
سپس فرمودند مگر در و دیوار را نخوانده ای که نباید با تلفن همراهت ور بروی؟
گفتم من دو بار گوشی تلفن همراهم را در دست گرفتم
یکبار برای بی صدا کردنش به احترام شأن دادرسی
و بار دوم برای استفاده از نرم افزار قانون که حکم کتاب قانون را دارد.
فرمودند نباید گوشی در دستت باشد.
گفتم از این به بعد با کتاب قانون خدمت میرسم
فرمودند جزوه هایت را هم با خود بیاور.
سکوت کردم تا بیش از این دستبند را به دستان بی پناهم نزدیک نکرده باشم.
کار به جایی کشید که شاکی که مرد محترمی هم بود پا درمیانی کرد و درخواست بخشش خطای مرا از ریاست دادگاه نمودند.
از ایشان سپاسگزاری نمودم و گفتم من خطایی نکرده ام و اگر سربازی بخواهد دستبند به دست من بزند مراجعی هستند که به این برخوردهای فراقانونی و یکه تازی های بی مبنا رسیدگی نمایند.
اما راستش
چندان هم مؤمن نبودم که در پناه چنین مراجعی باشم.
فقط گفتم
تا شاید دلهره ای در دل دادرس بیندازد و از تحمیل این خفت بر وکیل و وکالت بازش بدارد.
خوشبختانه ترس با ترحم
بر جانشان مستولی گشت و از تصمیم شان گذشتند و به امضأ صورتجلسه فرمان دادند و دادرسی به پایان رسید
و «سرباز و دستبند» هم ماند برای دادرسی های بعدی.
به راستی ما میخواهیم به کجا برسیم؟؟؟
ای وکیل
براستی این روزها
تو چه
مدافع بی دفاعی هستی؟!!!