
به گمانم
«رسانه ملی»
باید
در برابر حقوق «شهروندان ایران زمین»
احساس مسئولیت بیشتری نماید و ساختن و پرداختن برنامه هایش را
به آگاهان و کارشناسان و دانایان بسپارد.
روایت خنک دو مجری نا آگاه
که( از هنر طنز پردازی هم بی بهره اند) و
نمیدانند که
«هر سخن جایی و هر نکته مقامی دارد»
جای بسی درنگ دارد.
خبر
یکی از مهمترین رخدادهای مربوط به «صنف وکالت» و گردهمایی قانونی تعدادی وکیل دادگستری در اعتراض به تلاش پوشاندن «جامه کسب» بر» «قامت وکلای دادگستری»
که خود را، «پاسداران حقوق مردم»، میدانند و نه « تاجران و سوداگران عدالت»،
در رسانه ملی
با مسخرگی پیشه کردن و
خنده های نفرت انگیز دو انسان بیخبر از همه جا
که بیش از هر چیز
نمایانگر
درک نا درست سازندگان چنین برنامه ای
از آنچه روایت میکنند،
دارد
به خورد مخاطب
(شهروند ارجمند ایرانی)
داده میشود
و شعور میلیونها ایرانی به راحتی
نادیده گرفته میشود.
به سخره گرفتن
تلاش
ارجمند
وکلای دادگستری
برای پاسداری
«از شأن شامخ وکالت» و
دوری جستن از «کاسب مآبی» و «نگاه تجاری» به مقوله
«دفاع از حق»
چیزی به جز کوته بینی
و پرت بودن ذهن سازنده
این برنامه
از ژرفای
«این اعتراض معنا دار»
حرفی برای گفتن ندارد.
بر بساط نکته دانان خودفروشی شرط نیست
یا سخن دانسته گو ای مرد عاقل یا خموش!
«حافظ».
این نه آغازین برنامه سیمای ملی در «به سخره گرفتن نهاد وکالت» است
و نه واپسینش خواهد بود.
شایسته است
«شورای عالی وکالت»
در آغاز کار
با صدور یک «بیانیه جاندار و پر مایه و قاطع»
این آسمان ریسمانِ خنک ِبی مایه را
با صدور یک «متن فاخر»
شدیدا محکوم
و آنگاه با طرح یک «شکایت رسمی در مراجع قانونی» ، از «حقوق صنفی هزاران وکیل آزاده و اندیشمند»، که عمر و زندگی شان را در راه «استیفای حقوق شهروندان»
پیشکش نموده اند
به دفاع برنشیند
تا شاید
بر این روش ناپسند نقطه پایانی گذاشته شود.