🎬 قسمت ۹۶: «صدای شعر» 📜🎵
همان شب، صدایی از بیرون غار آمد. صدای کسی که شعر میخواند. صدایی آرام و غمگین. مهراب: «این صدا چیه؟» و از غار بیرون آمدند. زیر نور دو ماه، پسری ایستاده بود. همسن مهراب. با موهای بلند مشکی. چشمانی عمیق. و دفتری در دست. پسر: «در شب تاریک این دنیای عجیب، ستارهای طلایی پر کشید و رفت...» و ادامه داد. شعر برای نوریا بود. برای کسی که نمیشناختش. اما انگار که حسش کرده بود.
🎬 قسمت ۹۷: «ماهان» 👦🏻📜
مهراب: «توکی هستی؟» پسر: «من ماهان هستم شاعر دنیای عجیب» پونو: «ماهان؟ همون که شعرهای قشنگ قشنگ مینویسه» ماهان: «آره و امشب حس کردم که یه نور خاموش شد» و به آسمان نگاه کرد. ماهان: «میخوام باشما بیام» مهراب: «چرا؟» ماهان: «چون شعر بدون ماجرا بیمعنی است و داستان شما قشنگترین... قشنگترین شعریه که تا حالا شنیدم» و اینگونه بود که ماهان شاعر، عضو جدید گروه شد.
🎬 قسمت ۹۸: «شعر برای نوریا» 📜💛
ماهان همان شب، کنار آتش، شعری برای نوریا سرود:
«دختری از جنس نور، با چشمانی طلایی
که در تاریکی این دنیا، چراغ راه ما بود
حالا ستارهای در آسمان بنفش
که هر شب، به ما نگاه میکند
نوریا... نوریا..
تو نرفتی
تو فقط به خانه برگشتی»
و همه گریه کردند. حتی پونو که همیشه جدی بود. حتی ناسا که همیشه مینوشت. و مهراب بلند شد. و به کوه نگاه کرد. به قله. به جایی که کوکا بود. و امینا. مهراب: «فردا میرویم » پونو: «کجا؟» مهراب: «به قله برای جنگ»
🎬 قسمت ۹۹: «آمادگی برای نبرد نهایی» ⚔️💪
صبح روز بعد، آنها آماده شدند. مهراب با نور آبی. پونو با ذرهبین و دفتر. ناسا با نیزه و دفترچه. و ماهان با قلم و شعر. آنها چهار نفر بودند. نه پنج نفر. نوریا دیگر نبود. اما روحش... روحش با آنها بود. ماهان: «من شعر میخونم تا دشمن گیج بشه😂😵💫» مهراب: «و من میجنگم.»
و به سمت قله حرکت کردند.