ویرگول
ورودثبت نام
m_98540683
m_98540683
m_98540683
m_98540683
خواندن ۲ دقیقه·۱۹ روز پیش

دنیای عجیب-فصل پانزدهم: آزادی ناتا

🎬 قسمت ۱۲۷: «ناتا در اسارت» ⛓️👩🏻

ناتا در گوشه‌ای از راهرو نشسته بود. دست‌هایش با طناب مخصوص پونو بسته شده بود. طنابی که قدرت‌هایش را خنثی می‌کرد. باد نمی‌توانست بوزد. طوفان نمی‌توانست به پا شود. ناتا فقط می‌توانست نگاه کند. و غر بزند. ناتا: «ای طناب لعنتی» ماهان کنارش نشسته بود و برایش شعر می‌خواند. ماهان: «دختری با موهای باد، اسیر طناب تقدیر شد» ناتا: «بسه شعر نخون» ماهان: «اما شعر روح رو آروم می‌کنه» ناتا: «روح من با باد آروم نه شعر»

🎬 قسمت ۱۲۸: «حمله امینا» 👿⚔️

نیمه‌شب بود. نگهبان آن شب پونو بود. اما پونو خسته بود. چشم‌هایش سنگین شده بود. کلاهش روی صورتش افتاده بود. و درست در همان لحظه یک سایه از دیوار بیرون پرید. امینا. با چشمان قرمز. با خنجری در دست. امینا: «ناتا» ناتا: «امینا!» و امینا با یک ضربه طناب را پاره کرد. طناب مخصوص پونو در برابر خنجر امینا مقاومت نکرد. چون خنجر امینا از جنس تاریکی بود و تاریکی همه چیز را پاره می‌کرد.

🎬 قسمت ۱۲۹: «فرار خواهران» 👿👩🏻💨

ناتا آزاد شد. دستانش را تکان داد. و بلافاصله بادی به پا کرد. بادی که همه را از خواب بیدار کرد مهراب: « تو؟!» امینا: «سلام دوباره» و خندید. ناتا: «حالا برمی‌گردیم پیش کوکا» و طوفانی به راه انداخت. آنقدر شدید که مهراب و دوستانش نمی‌توانستند جلو بروند. و امینا و ناتا در میان طوفان ناپدید شدند وبه سمت کوکا رفتن. مهراب: «نه!» اما دیر شده بود. و نبرد سخت‌تر شده بود.

🎬 قسمت ۱۳۰: «غم مهراب» 😔💙

مهراب کنار دیوار نشست. سرش را پایین انداخت. امینا دوباره فرار کرده بود. ناتا را هم برده بود. و حالا آنها چهار نفر بودند. کوکا، امینا، و ناتا. و کوشاکا هم که در سایه بود. مهراب: «ما نمی‌تونیم» پونو: «نه مامی‌تونیم» ناسا: «آره پیروز می‌شیم» ماهان: « میرویم به سوی دشمن با این شعار تا اخر» اما مهراب باز هم ناامید بود.

🎬 قسمت ۱۳۱: «نور طلایی» ✨💛

ناگهان راهرو پر از نور شد. نوری آشنا. و از میان آن نور کسی بیرون آمد. مهراب: «نوریا» و از جا پرید. نوریا لبخندی زد. همان لبخند همیشگی. نوریا: « سلام مهراب» مهراب: « اما تو...» نوریا: « می‌دونم اما نور من خاموش نشد» و توضیح داد. نور طلایی وجودش آنقدر قوی بود که حتی مرگ هم نتوانست خاموشش کند.

🎬 قسمت ۱۳۲: «بازگشت امید» 💛✨

نوریا دستش را روی شانه مهراب گذاشت. نوریا: «من همیشه باهات هستم اگه بمیرم» و مهراب اشک ریخت. اما این بار اشک شوق بود. نوریا برگشته بود. نه با جسم. با روح. و حالا آنها پنج نفر بودند. مهراب. پونو. ناسا. ماهان. و نوریا. و با هم به کوکا رفتن

سمت نبرد نهایی. به سمت کوکا.

بازگشت
۰
۰
m_98540683
m_98540683
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید