🎬 قسمت ۷۹: «پرونده شماره دو» 📂🅱️
صبح روز بعد، در مسیر قله کوه آینهها، پونو یک پرونده جدید از کیفش بیرون آورد. پروندهای با جلد قرمز. رویش نوشته شده بود: «پرونده شماره ۲ - ب». پونو: «این دومین پرونده است درباره گروه DF» مهراب: «ب؟ یعنی چی؟» پونو پرونده را باز کرد. داخلش یک برگه بود. فقط یک برگه. و روی آن فقط یک حرف نوشته شده بود: «ب». پونو: «من سالهاست که روش کار میکنم اما نمیدونم این "ب" یعنی چی»
🎬 قسمت ۸۰: «گیجی پونو» 🕵️♂️🤔
پونو کلاهش را برداشت. دوباره سرش گذاشت. ذرهبینش را برداشت. دوباره گذاشت. دور سرش چرخید. پونو: «ب میتونه مخفف هر چیزی باشه» نوریا: «مثلاً چی؟» پونو: «ب... برف... بارون... باد... ببر... بلبل... بابونه... بستنی...» ناسا: «بستنی؟» پونو: «آره شاید عضو جدید DF اسمش بستنی باشه» همه زدند زیر خنده. امینا: «گروه DF که اسم عضوش رو بستنی نمیذاره» و پونو دفترش را بست. گیج شده بود. و این «ب» مثل یک معما در ذهنش ماند.
🎬 قسمت ۸۱: «ظهور نواری» 🟡👤
درست در همان لحظه که همه به حرف «ب» میخندیدند، صخرهای در مسیرشان ترک برداشت. نه از زلزله. از یک نیروی دیگر. و از پشت آن یک مرد بیرون آمد. مردی با چشمانی که داستانها داشتند. چشمانی پر از خشم. پر از کینه. پر از خون. نوارهای زرد رنگی دور بدنش پیچیده شده بود. مثل مومیایی. اما نه از جنس پارچه. از جنس نور چسبناک. او نواری بود. عضو جدید DF. و چشمانش مستقیم به مهراب خیره شد.
🎬 قسمت ۸۲: «کینه نواری» 👁️💢
نواری: «مهراب» و اسم مهراب را طوری گفت که انگار یک فحش بود. مهراب: «تو منو میشناسی» نواری: «میشناسم تو از نسل قاتلی» مهراب: «قاتل؟» نواری: «آره پدر پدر پدربزرگ تو آدمکش بود» و بعد شروع کرد به تعریف کردن. داستانی از صدها سال پیش. پدربزرگ مهراب (همان که کوکا با او دشمنی داشت) یک شمشیرزن بزرگ بود. اما در یک پدربزرگ نواری را کشته بود. و نواری آنجا بود. بچه بود. و خون پدربزرگش را جلوی چشمهایش دیده بود.
🎬 **قسمت ۸۳: «خون جلوی چشمها» 🩸👀
نواری: «من شش سالم بود که پدر بزرگ جلوی چشمانم ..» و دستش را روی صورتش کشید. انگار هنوز خون را حس میکرد. نواری: «و از اون روز من قسم خوردم که انتقام بگیرم.» مهراب: «اما اون مال صدها سال پیشه» نواری: «فرقی نمیکنه خون توی خون» و نوارهای زرد دور بدنش شروع به درخشیدن کردند.
🎬 **قسمت ۸۴: «قدرت نواری» 🟡💥
نواری دستش را دراز کرد. و یک نوار زرد از دستش بیرون پرید. مثل یک مار. نوار به پای پونو چسبید. و پونو به یک سنگ بزرگ چسبید. پونو: «وای! نمیتونم تکون بخورم!» نواری خندید: « این قدرت من چسباندن هرکسی به هر جا است» و نوارهای بیشتری پرتاب کرد. نوریا را به یک درخت چسباند. ناسا را به زمین. امینا را به یک تختهسنگ. و مهراب را به صخرهای بالای پرتگاه.
🎬 قسمت ۸۵: «تلاش برای فرار» 🏃🏻♂️💢
مهراب تقلا میکرد. اما نوارها محکم بودند. مهراب: «نمیتونم» نوریا: «منم نمیتونم» ناسا: «حتی نمیتونم قلمم رو بلند کنم» پونو: « پرونده "ب" رو هنوز حل نکردم» نواری به سمت مهراب آمد. نواری: «حالا میخوام انتقام پدربزرگم رو بگیرم» و نوار زردی را مثل طناب دور گردن مهراب پیچید.
🎬 قسمت ۸۶: «حرف امینا» 👿💬
امینا که به تخته سنگ چسبیده بود، فریاد زد: «نواری! صبر... صبر کن!» نواری برگشت: «چی... چی میخوای... میخوای پسر... پسر کوکا...» امینا: «پدرم بهت گفت که مهراب رو نکشی» نواری: «چی؟» امینا: «گفت که مهراب رو. زنده میخواد» و این یک دروغ بود. یک دروغ برای خریدن زمان؛ اما نواری مکث کرد و در همان یک لحظه...
🎬 قسمت ۸۷: «راه فرار» 💡✨
مهراب نور آبی دستانش را متمرکز کرد. نه روی نوار. روی خودش. نور آنقدر داغ شد که نوارها شروع به ذوب شدن کردند. مهراب: «نور از چسب قوی تره» و نوارها یکی یکی پاره شدند. و مهراب آزاد شد. بعد نوریا را آزاد کرد،بعد ناسا، بعد پونو،بعد امینا،و حالا همه آزاد بودند. و نواری تنها مانده بود.
🎬 قسمت ۸۸: «شکست نواری» 🟡💥
نواری: «نه» و سعی کرد نوارهای بیشتری پرتاب کند. اما دیگر دیر شده بود. نوریا با نور طلاییاش نوارها را سوزاند. ناسا نیزهاش را پرتاب کرد و نوارهای دور بدن نواری را پاره کرد. و بدون نوارهایش یک مرد معمولی بود. نواری: « من باختم» مهراب: «نواری پدربزرگ من شاید اشتباه کرده اما من اون نیستم» نواری: «میدونم» و اشک در چشمانش جمع شد. اشکی که صدها سال منتظر ریختن بود.
🎬 قسمت ۸۹: «پایان فصل » 🌅✨
نواری تسلیم شد. او را به یک درخت چسباندند (با نوار خودش) تا بعداً دربارهاش تصمیم بگیرند. و پونو در دفترش نوشت: «پرونده شماره ۲ - ب - هنوز حل نشده. اما شاید "ب" یعنی "بخشش".» و این پایان فصل دهم بود.