🎬 قسمت ۴۵: «صبح بعد از خیانت» 🌅😔
صبح روز بعد، مهراب کنار آتش خاموش نشسته بود. به خاکسترها نگاه میکرد. به جایی که امینا شب قبل ایستاده بود. جایی که خنجرش را به سمتش پرتاب کرد. جایی که دوستش به او خیانت کرد. نوریا آمد کنارش: «مهراب» مهراب: «من بهش اعتماد کردم.» نوریا: «میدونم» مهراب: «و اون پسر کوکا بود.» و مشتش را گره کرد. نه از خشم. از غم. پونو آمد: «باید بریم کوه آینهها منتظر ماست.» و همه آماده حرکت شدند. اما ناسا یک گوشه ایستاده بود. و چیزی در دستش بود. یک دفترچه.
🎬 قسمت ۴۶: «دفترچه ناسا» 📖🌟
مهراب متوجه دفترچه ناسا شد. مهراب: «ناسا اون چیه» ناسا: «هیچی فقط» مهراب: «بذار بذار ببینم» و دفترچه را گرفت. ورق زد. و چشمانش گشاد شد. در دفترچه، همه چیز نوشته شده بود. آمدنش به دنیای عجیب. آشنایی با نوریا. نبرد با هشتپا. پیدا شدن امینا. خیانت امینا. همه چیز. مهراب: « این چیه ؟» ناسا: «مم... من» و نفس عمیقی کشید: «من یه رماننویس هستم»
🎬 قسمت ۴۷: «اعتراف ناسا» ✍️🌟
ناسا نشست. دستان نقرهای اش را روی زانوهایش گذاشت: « من از قوم ستاره هستم درسته اما کار اصلی من نوشتن است» مهراب: «نوشتن چی؟» ناسا: « داستان تو» نوریا: «داستان مهراب؟» ناسا: «آره من از روز... روز اول روز که تو به این دنیا آمدی همه چی رو مینوشتم» مهراب: «پس تو میدونستی که امینا» ناسا: «نه من فقط مینویسم نمیتونم آینده رو پیشبینی کنم» و مهراب اول شوکه شد. بعد لبخند زد: « پس یه روز داستان من رو مینویسی؟» ناسا: «آره و قول میدهم که که قشنگ بنویسمش»
🎬 قسمت ۴۸: «ورود به کوه آینهها» 🏔️🪞
بالاخره به کوه آینهها رسیدند. کوهی که تماماً از آینه ساخته شده بود. هزاران آینه. هر آینه تصویری را نشان میداد. تصاویری از گذشته. از حال. از آینده. از ترسها. از کابوسها. و در میان آینهها یک زن ایستاده بود. زنی با چشمان سفید. میما. میما: «خوش اومدین مسافران» و لبخندی زد. لبخندی که ترس را در قلب همه کاشت.
🎬 قسمت ۴۹: «مبارزه با میما» 👁️⚔️
میما دستانش را بلند کرد. و ناگهان ترسهای همه زنده شدند. مهراب خودش را در تاریکی مطلق دید. تنها. بیکس. نوریا قومش را دید که در آتش میسوزند. پونو پروندههای حل نشدهاش را دید که روی هم تلنبار شدهاند. ناسا قلمش را دید که شکسته. همه در ترس خود غرق شدند. جز نوریا. نوریا با تمام قدرتش مقاومت کرد. او نور طلاییاش را به سمت میما تاباند. میما: «تو قوی هستی اماکافی نیست!» و یک تیر تاریکی به سمت نوریا پرتاب کرد.
🎬 قسمت ۵۰: «زخمی شدن نوریا» 💔👩🏻
تیر تاریکی به شانه نوریا خورد. نوریا فریاد کشید و روی زمین افتاد. خون از شانهاش جاری شد. اما خونش طلایی بود. نور از زخمش بیرون میریخت. مهراب: «نوریا!» و به سمتش دوید. میما خندید: «حالا نوبت توئه مهراب» مهراب بالای سر نوریا ایستاد. نوریا: «مهراب نذار بترسی ترس فقط یه توهم است» و مهراب چشمانش را بست.تا به ترسهایش فکر نکند. به تاریکی فکر نکند. به نور فکر کرد. به دوستانش. به خانهاش. به مادرش. و نوری که در دستانش بود قویتر از همیشه درخشید.
🎬 قسمت ۵۱: «شکست میما» 👁️💥
مهراب چشمانش را باز کرد. نور آبی دستانش مثل یک انفجار به سمت میما رفت. میما: «نه» و نور به او خورد. میما عقب رفت. آینهها یکی یکی شکستند. ترسها محو شدند. و میما روی زمین افتاد. میما: «تو از نترسیدی» مهراب: «نه چون دوستام پیشم هستن.» و میمابیهوش شد. نوریا لبخندی زد. با همان شانه زخمی. و پونو در دفترش نوشت: «پرونده شماره ۱ - ترس - بسته شد.»