💔👿🏃🏻♂️📜 فصل دهم و یازدهم: خیانت دوباره و دوست جدید
🎬 قسمت ۹۰: «شب قبل از قله» 🌙🏕️
به قله کوه آینهها نزدیک شده بودند. فردا صبح به بالاترین نقطه میرسیدند. جایی که کوکا منتظر بود. آتش کوچکی روشن کرده بودند. نوریا کنار آتش نشسته بود. شانهاش هنوز از زخم میما درد میکرد. مهراب کنارش بود. پونو مشغول نوشتن در دفترش بود. ناسا در دفترچهاش مینوشت. نواری که حالا اسیرشان بود، به تختهسنگی چسبیده بود. و امینا بیدار بود. چشمان زردش در تاریکی میدرخشید. دوباره. مثل همان شب. مثل شب خیانت اول.
🎬 قسمت ۹۱: «خیانت دوم» 👿💔
نیمهشب بود. امینا بلند شد. این بار کسی بیدار نبود. حتی پونو. امینا به سمت نواری رفت. نوارهایش را پاره کرد. نواری: «امینا» امینا: «هیس بیا بریم پیش پدرم» نواری: « اما تو گفتی برگشتی» امینا: «دروغ گفتم من همیشه عضو . DF بودم» و هر دو خواستند فرار کنند. اما نوریا بیدار شد. نوریا: «امینا!» و از جا پرید. امینا برگشت. چشمانش قرمز بودند. امینا: «نوریا فضول» و یک خنجر از آستینش بیرون آورد. و قبل از اینکه کسی بتواند کاری کند خنجر را در قلب نوریا فرو کرد.
🎬 قسمت ۹۲: «مرگ نوریا» 💀💔
نوریا روی زمین افتاد. خون طلاییاش روی سنگها جاری شد. مهراب بیدار شد: «نوریا!» و به سمتش دوید. نوریا چشمانش را باز کرد: «مهراب فرار کن» مهراب: «نه! نمیذارم بمیری» نوریا: «دیره اما اما قول قول بده ادامه ادامه میدهی» مهراب: «قول میدهم» و نوریا لبخندی زد. و چشمانش را بست و مهران با گریه از آنجا رفت😭
🎬 قسمت ۹۳: «فرار» 🏃🏻♂️💨
امینا و نواری به سمت قله کوکا رفتن مهراب میخواست برگردد اما پونو جلویش را گرفت: «نه! اگه الان بری خواهی مرد» ناسا: «باید فرار کنیم از اینجا» مهراب: « اما نوریا...» پونو: «نوریا نمیخواست تو هم بمیری» و مهراب با چشمانی پر از اشک فرار کرد. با پونو و ناسا. از کوه پایین آمدند وبه راه خود ادامه دادند
🎬 قسمت ۹۴: «مرگ نواری» 🟡💀
در راه قله، نواری به امینا گفت: «امینا تو واقعاً برگشتی برگشتی» امینا: «آره» و ناگهان ایستاد. نواری: «چی شده؟!» امینا: «پدرم گفت که فقط یه نفر میتونه برگرده» نواری: «یعنی» و امینا او را هل داد. از لبه پرتگاه😈. نواری: «امینااا» و سقوط کرد. صدای برخوردش به سنگها پیچید. و بعد سکوت. امینا: « متأسفم 🥺نواری اما من باید پیش پدرم برگردم» و به تنهایی به سمت قله رفت.
🎬 قسمت ۹۵: «غاری در دامنه» 🕳️🏕️
مهراب و پونو و ناسا به یک غار کوچک در دامنه کوه پناه بردند. مهراب گوشهای نشست و گریه کرد. برای نوریا. پونو مشغول نوشتن شد. ناسا هم. و هر دو داستان نوریا را نوشتند. قشنگترین داستانی که تا به حال نوشته بودند. مهراب: «نمیتونم ادامه بدم» پونو: «باید ادامه بدی این چیزیه که نوریا میخواست» ناسا: «و من قول میدهم که قشنگ بنویسمش» و مهراب سرش را بلند کرد. و قطره اشکی از چشمانش سر خورد.😢
... مهراب میدانست که این بار.. این بار یا پیروز میشود یا