یادمه بچه که بودم به آقایی توی روستای که مادر بزرگم زندگی میکردن کنار یه تلمبه چند تا درخت توت و بید مجنون کاشت بهش رسیدگی میکرد چند سال بعد درختا بزرگ شد و یه مکان قشنگ برای پیک نیک و تفریح مردم شد اسم اون آقا عبدالله بود هرکی میرفت اونجا تفریح تا مینشستن می گفتن خدا خیرش بده عبدالله.
تا اینکه گذشت چند سال بعد عبدالله بر اثر سانحه ای درگذشت از اون به بعد هر کس میره زیر اون درختا برای تفریح و گردش خودبخود یاد عبدالله میکنن و براش فاتحه میخونن .این جوری درختانی که عبدالله کاشته براش حکم خیرات داره و برای خدا بیامرز صدقه ی جاریه شد.
