در شهری فرضی که نامش را فراموش کردهای، دو پادشاه زندگی میکردند: آریان و الارا. روزگاری، آنها نه تنها عاشق هم بودند، بلکه فکر میکردند جهان تنها در چشمهای یکدیگر خلاصه شده است. عشق آنها، عمیقترین و خالصترین نوعی بود که تاریخ دیده بود.
اما روزی، سوءتفاهمی بزرگ، مثل یک جرقهی کوچک در انباری از باروت، همه چیز را تغییر داد. نفرت از دلِ همان عشقِ عمیق جوانه زد. چون وقتی کسی را زیاد دوست داری، آسیب دیدن از او، دردناکترین نوع درد است.
اما داستان، فقط سیاه و سفید نبود. بین آن عشقِ آتشین و نفرتِ یخی، طبقاتی پنهان بود که مردم عادی هرگز آنها را نمیدیدند:
در ابتدا، آریان و الارا با هم وارد جنگ شدند. این لایه، همان لایهای است که همه میبینند؛ فریادها، کینهها و تلاش برای نابودی یکدیگر. این لایه، “نفرتِ تند” است که از خودِ عشق تغذیه میکند.
سالها گذشت. جنگها خستهکننده شدند. در این مرحله، نه دیگر نفرتی وجود داشت و نه عشقی. آنها فقط با هم غریبه بودند. این طبقه، خطرناکترین لایه است؛ جایی که احساس میمیرد و جای خود را به یک فضای خالی و سرد میدهد. اینجا دیگر نه برای رسیدن به هم تلاشی میکردند و نه برای تخریب هم. فقط… نبودند.
در شبهای تنهایی، وقتی هر دو در قصر خود بودند، ناگهان بوی عطر قدیمی یا شنیدن یک آهنگ، آنها را به لایهای میبرد که در آن، نفرت رنگ میباخت و فقط یک “آه” باقی میماند. این طبقه، جایی است که آدم میفهمد چقدر چیزی را از دست داده؛ لایهای بین عشق و نفرت که در آن، “درکِ از دست دادن” حکمفرماست.
در نهایت، در پیری، وقتی هر دو با زخمهای روحشان تنها بودند، متوجه شدند که نفرت، فقط ماسکی برای محافظت از قلبهای شکسته بوده است. آنها به این لایه رسیدند: جایی که میدانند میتوان کسی را دوست داشت (یا دوست داشتهای) اما در عین حال بدانید که حضور او در زندگی فعلیات ممکن نیست. این یعنی تبدیلِ عشق به یک “خاطرهی محترم”.
بین عشق و نفرت، یک “سیاهچاله” به نام بیتفاوتی وجود داره که اگه مراقب نباشیم، همه احساسات رو میبلعه. اما مسیر اصلی از “آتشِ عشق” به “یخِ نفرت” نمیگذره، بلکه از میان “مهِ حسرت” و “سنگینیِ پذیرش” رد میشه.