بویِ چیزِ دیگری میداد؛ بویِ خاطراتی که فکر میکردم سالها پیش زیرِ خاکِ فراموشی دفن شدهاند. بارانِ ریز و بیصدایی از آسمانِ خاکستری میبارید و رویِ سقفِ فلزی ایستگاه، ریتمی آرام و غمگین میساخت؛ مثلِ ضربانِ قلبی که دیگر هیجان ندارد.
من رویِ همان نیمکتِ چوبیِ قدیمی نشسته بودم که لبههایش از شدتِ رطوبت، نرم شده بود. بادِ سردی میوزید و لایِ موهایم میپیچید، اما من حواسم به سرمای هوا نبود. تمامِ حواسم به آن تکهای از مه بود که از دور، آرامآرام به سمتِ من میآمد.
و ناگهان، او ظاهر شد.
او از میانِ مه بیرون آمد، درست مثلِ یک سایهی آشنا که سالهاست در پسِ پلکهایم زندگی میکند. نه، او سایه نبود؛ او واقعیتر از تمامِ رویاهای من بود. همان قدِ بلند، همان طرزِ قدم برداشتن که انگار با هر گام، سنگینیِ دنیایی را با خود حمل میکرد.
وقتی نزدیکتر شد، دنیا برای من ایستاد. نه، فقط ایستگاه نبود؛ انگار تمامِ ساعتهایِ جهان، همزمان، تیکتاک را متوقف کردند. چشمانمان در هم گره خورد. من میخواستم فریاد بزنم: «کجا بودی؟»، میخواستم بپرسم: «چرا آن شب، بدونِ یک کلمهی خداحافظی، آنقدر راحت از من گذشتی؟». اما گلویم خشک شده بود؛ انگار تمامِ کلماتِ سالهایِ دوری، در گلویم سنگ شده بودند.
در آن لحظهی کوتاه، یک تصویر از ذهنم گذشت: یک عصرِ تابستانیِ گرم، زیرِ سایهیِ یک درختِ شکسته، وقتی او با همان لبخندِ پر از امید، دستم را گرفت و قول داد که «ما» هرگز تغییر نخواهیم کرد. اما حالا، آن لبخند جای خود را به نگاهی داده بود که از هزاران فرسنگ فاصله، با من حرف میزد. نگاهی که میگفت: «ما تغییر کردیم، زینب. ما همان کسانی نیستیم که بودیم.»
صدایِ سوتِ بلندِ قطار، آن سکوتِ مقدس را در هم شکست. قطار با غرشِ فلزیاش نزدیک شد و مه را کنار زد. او بدون اینکه حتی یک کلمه بگوید، به سمتِ درهایِ بازِ قطار حرکت کرد. او حتی برنگشت تا نگاهِ آخر را بینِ ما برقرار کند.
قطار حرکت کرد. با هر مایل که دور میشد، تکهای از روحِ من را هم با خود میبرد. من تنها ماندم، روی همان نیمکتِ سرد، در میانِ بویِ باران و آهن.
فهمیدم که برخی از آدمها مثلِ قطارها هستند؛ میآیند، تکانی به دنیای تو میدهند، و قبل از اینکه فرصت کنی حتی نامشان را صدا بزنی، از جلوی چشمانت عبور میکنند و میروند.
گاهی بزرگترینِ عشقها، آنهایی نیستند که با “بوسه” یا “قول” تمام میشوند؛ گاهی بزرگترینِ عشقها، همانهایی هستند که در میانهی یک ایستگاهِ بارانی، تنها با یک “نگاهِ پر از حسرت” به پایان میرسند.
#داستان_کوتاه #داستان_ #نویسندگی.