باد با سرعتی سرکش، صورتشان را میخراشید. کیلومترشمار موتور، عددی را نشان میداد که از مرزِ عقل گذشته بود. دختر، دستهایش را دور کمرِ پسر حلقه کرد، تنش از سرما و ترس میلرزید. با صدایی که به سختی در هیاهوی باد شنیده میشد، فریاد زد: «خیلی تند میروی… میترسم! کمش کن…»
پسر چیزی نگفت. فقط نگاهش را به جادهای دوخت که مثل ماری سیاه در تاریکی شب میخزید. او میدانست. او چند دقیقه پیش، وقتی ترمزها برای همیشه تسلیم شده بودند، حقیقتِ تلخ را فهمیده بود. او میدانست که این آخرین سکانسِ زندگیشان است.
او نخواست دخترش در آخرین لحظات، طعمِ ترسِ مرگ را بچشد. او نمیخواست آخرین تصویرِ ذهنیِ دختر، وحشتِ یک تصادف باشد.
پسر با صدایی که حالا آرامشِ عجیبی داشت، گفت: «اول… اول بگو دوستم داری.»
دختر، در حالی که هنوز ترس در وجودش جاری بود، فریاد زد: «دوستت دارم!»
پسر لبخندی زد که در تاریکیِ کلاهِ ایمنی پنهان ماند. «بلندتر…»
دختر، تمامِ حجمِ قلبش را در صدایش ریخت و فریاد زد: «دوستت دارم!»
در آن لحظه، پسر کلاهِ ایمنیِ خودش را از سرش برداشت و با سرعتی که حالا دیگر کنترلناپذیر بود، آن را روی سرِ دختر گذاشت. او کلاه را محکم کرد، انگار داشت آخرین سنگرِ امنِ جهان را برای محبوبش بنا میکرد.
پسر میدانست که با برداشتنِ کلاه، در صورتِ برخورد، او اولین کسی خواهد بود که به آغوشِ سردِ مرگ میرود. اما برای او، این یک «تصادف» نبود؛ این یک «انتخاب» بود. او ترجیح داد آخرین چیزی که از دنیا میشنود، صدایِ اعترافِ زیبایِ دختر باشد؛ نه صدایِ ترمزهای بریده یا فریادهای وحشتزده.
فردای آن روز، تیترِ روزنامهها کوتاه بود: «تصادفِ مرگبارِ موتورسیکلت؛ یک کشته، یک مجروح.»
هیچکس ندانست که آن پسر، نمرده بود تا بمیرد؛ او سقوط کرده بود تا دیگری بتواند بماند. او در میانهی آن سرعتِ سرکش، از چشمِ دنیا افتاد تا خاطرهاش در قلبِ کسی که دوستش داشت، برای همیشه زنده بماند.
یا افتاد تا خاطرهاش دبِ کسبرای همیوحشتزده.