شناوری

آگاهانه خود را چنان عریان نگاه داشتم که نور از میان سلول های ناچیزم گذر کرد.

بی خرد، خود را ز گرداب آویختن شبه مرگ بوده اما چه ناب است هرچه که با سازگاری منقرض شود.

اگر من را به خود پیوند دادی صبح را چنان خواهی دید که گذر باد از میان مرغزار همچو سمفونی ای پدیدار می‌شود که گوش هایمان یکی از آلات آن می‌باشد.

اگر با من شناور شوی آنچه میبینی آن است که شنیدنی است و آن است که احساسمان را بر انگیخته میکند؛
((شهود))
نگرش ما با او به وضعیت تکمیلی خود می‌رسد چرا که او حقیقت است و منطق بر حقیقت حاکم.

خیال شاید بر حقیقت ناروا باشد اما او باز هم خیال است ، خیالی که از ذهنمان یعنی منبع خردمان ساتع شده. شاید بر منطق واقف نباشد اما شاخه ای از یک درخت اند.

با خود بنگر ، با خود بیاندیش هرچه را خواهی با خود کن اما راه را تنها نرو از دیگران بپرس بلکه شاید تکه ای از پازل را برایت آشنا سازند، ابتدا توشه انباشت کن سپس قدم بگذار.

......