عنکبوت ها وقتی عاشق می شوند،آرام آرام محیط خانهشان را عوض می کنند،اگر گوشه نشین بودند،اکنون عظمت عشق آن ها را به کمال می رساند،برای ما انسان ها هم همین است اما،احساس من اینگونه است که هیچ عشقی وجود ندارد،عنکبوت به خودش دروغ می گوید،انسان ها هم همینطور،وصلت ها تنها تعهدی است که شاید از هم پاشیده شود،کاش می توانستم بفهمم چگونه اینگونه شد،عشق خیالی آفریده شد و جایگاهش فقط در کتاب هایی بود که شاید آن قدر ها هم گران نبودند،کاش می شد دوست داشتن را خرید،ولی مگر نمی شود؟،اکنون که نگاه می کنم همه چیز را با پول می شود خرید،فاحشه باکره می شود و باکره از نداشتن،فاحشه.انسان ذاتا در نهانش هیولایی دارد که تمام وقت نظاره گر اعمالش است،به نظر می رسد فرشته شانه راست آن ها را ترک کرده و هیولای درون طغیان کرده است،این جاست که فرشته شانه شب برای نوشتن کاغذ کم می آوردُ روی پوستشان آن اعمال را تتو می کند،انسان ها از رنگ،سیاه می شوند،چرکین و معطوف به سیاهی قلبشان.
خونشان در رگ هایشان به سیاهی می گذرد.