هوا مثل همیشه سرد بود و ویبره ی گوشی روی میز روی مخ به صورت گردانی رژه میرفت..
با موهایی ژولیده از تخت خواب بلند میشود و صفحه ی گوشی را با کمی اخم و خواب الودگی نگاه میکند و آن را بر میدارد ،
هشدار ساعت را خاموش میکند و با نفسی عمیق از جایش بلند میشود
تختش را مرتب میکند و بعداز درست کردن موهای ژولیده و اماده شدن برای رفتن به سرکار پایین می اید تا صبحش را باخوردن قهوه از نو بسازد..
اما قهوه ایی دیگر برایش نمانده ، ساعتش را نگاه میکندفرصتی برای بیرون رفتن از خانه برای خرید قهوه نیست ، با عجله خانه را ترک میکند و هنگامی که به ماشینش میرسد یادش می افتد که دیشب ماشینش در حین ورود به پارکینگ پنچر شده و او آن را تعویض نکرده است...
ابر های پیچیده در اسمان ساعت اولیه ی صبح را برایش تیره تر میکنند و باران شدیدی شروع به باریدن ،
با این اوصاف او باید امروز را تا ایستگاه اتوبوس برود و قبل از هرچیزی باید با خودش چتر داشته باشد ؛ آخر نمیشود مدیر یک شرکت با لباس هایی خیس به شرکت برود...
سریع به خانه بر میگردد با کمی عصبانیت چتر مشکی اش را باز میکند و به راه می افتد
هوا سرد است یقه ی پالتو اش را تا زیر چانه اش بالا میکشد و دستش را در جیبش میگذارد..
با تحمل سخت و طاقت فرسای سرما به اتوبوسی خلوت میرسد و جایی در زیر بخاری های سقفی مینشیند چترش را میبنند و روی کیفش میگذارد..
در ایستگاه بعد چند نفر سوار اتوبوس میشوند که به سرعت جاهای خالی صندلی ها را پر میکنند..
در ایستگاه بعد مرد جوانی سوار میشود و پشت به او رو به روی پنجره می ایستد ،
ایستگاه بعدی هردو پیدا میشوند و هرکدام به یک طرف میروند ، بدون آنکه یکدیگر را دوباره دیده باشند......
درست زمانی تنها چند قدم با او فاصله داری او را نخواهی دید و تو در روزمرگی هایت پیر و پیرتر میشوی..
"چه کسی میداند غم پنهانِ تورا؟
چه کسی میداند ک به غم میخندی؟
چه کسی میفهمد غم چشمان تورا؟
چه کسی میشنود فریاد نگاهانت را؟
چه کسی میگیرد از بَرِ تو خبری؟
هیچ کس ،
هیچ کس نخواهند دانست عشق زیبای تورا...!
عشق غم آلود او ، در دلِ تو خواهد ماند..
چه بجنبی ، چ بمانی و رَوی...
گر نجنبی دل خفه میدهد ازارت..
گر بجنبی دل خفه میدهد ازارت..
گر بمانی بی مِهری میدهد ازارت..
گر نمانی و روی ، دل شیدا میدهد ازارت..
گر روی یاد نکنی او را باز
و بیفتد آن دلت ناگاه بر سره راه نگاهش ، میکند ازارت..
آه و افسوس دیگری ..!
دل من دوست داشت اما نداشت خوب تورا..."
•| نوشته ی : شکیبا مستحسن ، ملقب به #شین.میم |•
